Przebieg procesu augmentacji kości

5Aktywny ludzki przeszczep allograficzny lub kość mrożona mogą uwalniać morfogenetyczne biedka kości BMP do otaczającej rany, indukując tworzenie kości implantu, przeszczepu autogennego, kości mrożonej i otaczającej kości miejsca implantacji tworzą idealne środowisko dla migracji i proliferacji komórek osteogenicznych i w konsekwencji do zastąpienia przeszczepionego materiału przez nowopowstałą kość.
Zewnętrzna warstwy przeszczepu stanowią gęste drobiny hydroksyapatytu służące jako rusztowanie i substancja wypełniająca przestrzeń, ze względu na ich właściwości osteokondukcyjne. Ułatwiają one tworzenie się nowej kości poprzez wytworzenie i utrzymanie przestrzeni niezbędnej dla procesu augmentacji kości.

Po zastosowaniu powyższych warstw przeszczepu kostnego wszczepia się membranę kolagenową pokrywającą leczone miejsce. Zastosowanie membrany oddzielającej zapewnia stabilizacje w miejscu wszczepienia i wyklucza obecność niepożądanych komórek. Preferowane są tu membrany kolagenowe, ze względu na fizjologicz-
ny proces ich absorpcji i wysoką biozgodność z tkankami jamy ustnej. Ponadto kolagen jest czynnikiem hemostatycznym i posiada zdolność stymulowania agregacji płytek krwi oraz wiązania włókien fibrynowych, co może prowadzić do początkowej fazy tworzenia się skrzepu krwi, jego stabilizacji i dojrzewania. Ponadto kolagen w warunkach in vitro wykazuje właściwości chemotaktyczne dla fibroblastów. Ta właściwość może wzmagać migrację komórek przyczyniając się do lepszego pierwotnego zamknięcia rany, co stanowi klucz do procesu augmentacji kości.

Następnie płat śluzówkowo-okostnowy jest przemieszczany dokoronowo dla pełnego pokrycia rany bez napięcia tkanek. Techniki uwalniania płata obejmują od strony wierzchołkowej uniesienie płata częściowej grubości lub odcięcie okostnej, co zwykłe jest związane z pionowymi cięciami. Płary zeszyte pod napięciem mogą goić się wtórnie z powodu obkurczania się rany.

Postępowanie pooperacyjne obejmuje pfokank: roztworem soli przez 2 tygodnie przed znnaną na płukanie 0,12% roztworem chloriieksydyny przez następne 2 tygodnie. Zalecana jest również ogólna profilaktyka antybiotykowa (amoxicilłin 500 mg 3 razy dziennie przez okres 10 dni. a w przypadku alergii azitromydn 500 mg dzien-
nie przez 3 dni. Szwy zazwyczaj usuwane są w 10-12 dobie po zabiegu operacyjnym. Pacjent powinien być poddany badaniu kontrolnemu co 4 do 6 tygodni w celu monitorowania procesu gojenia się rany. Jeżeli uniknięto pierwotnego odsłonięcia membrany, to proces gojenia przebiega prawidłowo. Osadzenie implantów lub drugi etap zabiegu implantologicznego nie powinny być wykonane przed 5-6 miesiącem trwania procesu gojenia.

Źródło: implants 3_2010

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych

04Poniższy opis przypadku opisuje zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu regeneracji traconych tkanek miękkich wokół prawego przyśrodkowego siekacza szczęki ze znaczną resorpcją zewnętrzną korzenia związaną oraz recesją dziąsła. Trwająca miesiąc ekstruzja pozostałej części korzenia spowodowała w rezultacie pojawienie się tkanek dziąsła pozostających w harmonii z sąsiednimi zębami. Po zabiegu implantacji uzyskano odpowiedni profil dziąsła zapewniając optymalny rezultat estetyczny. Po okresie kontrolnym trwającym 3 lata została zachowana całkowita regeneracja tkanek miękkich wokół korony opartej na implancie.

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu zastąpienia pojedynczego zęba w żuchwie jest jednym z głównych wyzwań stomatologii estetycznej. Utrata zęba jest często związana z zanikiem wyrostka zębodołowego oraz ze zmianą wyglądu tkanek miękkich, czego odbiciem jest brak brodawek międzyzębowych oraz poziome i pionowe ubytki, które upośledzają w dalszej kolejności odbudowę protetyczną. Czynnikiem estetycznym wspólnym dla wszystkich tych rodzajów odbudowy protetycznej jest profil tkanek miękkich, który musi być identyczny z profilem tkanek zęba przeciwległego.

Rekonstrukcja dziąsła zawiera brodawki międzyzębowe, łukowatą postać wolnego brzegu dziąsłowego, obszar dziąsła związanego oraz wyniosłość korzenia, która powinna być podobna do naturalnego zęba sąsiadującego. Zapobiegnięcie utracie wyrostka zębodołowego związanego z każdą ekstrakcją ma obecnie duże znaczenie dla usprawnienia leczenia implantologicznego w przyszłości. Można to osiągnąć – poprzez natychmiastową implantację, lub, jeśli są inne wskazania poprzez przeszczepy tkanki kostnej, regenerację tkankową, bądź kombinację dwóch poprzednich. Dostępna jest również bardzo obiecująca technika z zastosowaniem osocza wzbogaconego czynnikiem wzrostu. Przy odpowiednich warunkach, można przyjąć postępowanie zachowawcze, jak na przykład ekstruzja ortodontyczna martwych zębów w celu zwiększenia ilości kości oraz tkanek miękkich w miejscach przyszłej implantacji.

Źródło: Quintessence Period onto logia-lmplanty 3/2005

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 1)

02Opis przypadku

62-letnia pacjentka odwiedziła Klinikę Stomatologiczną z życzeniem przeprowadzenia kompleksowego leczenia protetycznego. Posiadała protezę całkowitą szczęki oraz korony i mosty w żuchwie. Po badaniu klinicznym i radiologicznym wszystkie zęby dolne zakwalifikowano do usunięcia. Ogólny stan zdrowia pacjentki był dobry, a badanie jamy ustnej nie wykazało żadnych niepokojących objawów.

Planowanie leczenia

Zgodnie z życzeniem pacjentki, plan leczenia obejmował wykonanie nowej protezy całkowitej górnej i protezy dolnej osadzonej na implantach. W tym celu zaproponowano pacjentce osadzenie implantów w odcinku przednim żuchwy. W ramach uzupełnienia protetycznego zaplanowano leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM, wykonanie stałego mostu ekstenzyjnego, który w razie potrzeby można wyjąć.

Leczenie przedprotetyczne i faza chirurgiczna

Pierwszy etap leczenia obejmował ekstrakcję zębów dolnych, wykonanie całkowitej protezy tymczasowej na miękkim podścieleniu oraz usunięcie pozostałości korzenia w rejonie. Podczas fazy gojenia, obejmującej osiem tygodni, wykonano szablon chirurgiczny z przeziernego tworzywa sztucznego z tytanowymi, 2 mm łącznikami prowadzącymi, w celu przeprowadzenia tradycyjnej diagnostyki radiologicznej z zastosowaniem tomografu. Ilość tkanki kostnej umożliwiała osadzenie w odcinku między otworami bródkowymi pięciu implantów o długości 18 mm i średnicy 4,0 mm. Po zastosowaniu trzydniowej osłony antybiotykowej osadzono w znieczuleniu miejscowym pięć implantów. Siedem dni po zabiegu usunięto szwy, podścielono ponownie materiałem miękkim nie noszoną dotąd protezę natychmiastową i oddano ją pacjentce. Osiem tygodni po implantacji odsłonięto wszczepy w znieczuleniu miejscowym i zaopatrzono je w czapeczki gojące. Szwy ponownie usunięto po siedmiu dniach po zabiegu. Rany po każdym zabiegu goiły się bez komplikacji.

Faza protetyczna

Podczas tej samej wizyty skontrolowano prawidłową pozycję implantów w wycisku zgodnie z warunkami w jamie ustnej. Rozbieżność pomiędzy sytuacją na modelu i w jamie ustnej można skompensować rozcinając i ponownie łącząc te elementy w jamie ustnej. W tym celu należy wymieć odpowiedni analog laboratoryjny na modelu. W żuchwie natomiast pobrano otwarty wycisk implantów z przykręconymi przenośnikami wyciskowymi. Po upływie trzech tygodni dziąsła były wystarczająco wygojone, a strefa dziąsła zbitego po stronie przedsionkowej i językowej implantów wynosiła 3 mm. Na podstawie nowych modeli sytuacyjnych technik dentystyczny wykonał indywidualne łyżki wyciskowe.

czytaj dalej

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Cechy anatomiczne komór i kanałów korzeniowych

Cechy anatomiczne komór i kanałów

Miazga zębowa jest otoczona bezpośrednio przez zębinę z ozębną komunikuje się przez otwór zwany otworem wierzchołkowym (foramen apicale). Niekiedy istnieje jeszcze mały kanał, zwany kanałem bocznym lub dodatkowym (foramen laterale). Miazga dzieli się na miazgę koronową i zlokalizowaną w korzeniach miazgę korzeniową.

Cechy anatomiczne

Koronowa i korzeniowa miazga wyznaczają kształt i wielkość komory oraz kanałów korzeniowych. Rogami miazgi nazywamy wyciągniętą część miazgi koronowej w kierunku guzków zębowych. Wraz z wiekiem lub na skutek podrażnienia, miazga produkuje zębinę i w ten sposób dochodzi

Cechy anatomiczne

Otwór wierzchołkowy, względnie otwory i kanały boczne są miejscem komunikacji między miazgą i ozębną (endodontium i periodontium). Otwór wierzchołkowyjest początkowo bardzo szeroki; w miarę dojrzewania zęba i jego funkcjonowania otwór ten ulega zawężeniu. Zęby jednokorzeniowe zwykle, ale nie zawsze, mają pojedynczy otwór. Zęby wielokorzeniowe często posiadają kilka otworów wierzchołkowych przy każdym korzeniu. W trakcie wyrzynania się zęba odkładają się nowe warstwy cementu przy wierzchołku. W wyniku

Kanały dodatkowe mogą znajdować się nie tylko na poziomie korzeni, ale również w furkacji w zębach wielokorzeniowych. Najczęściej są one jednak zlokalizowane w 1/3 części wierzchołkowej korzenia, a rzadko na poziomie szyjki zęba.

big-img5

Rodzaje protez nakładowych

Rodzaje protez

Jak wcześniej wspominano, protezy typu overdenture można podzielić na całkowi­te i częściowe. Preiskel wyróżnia ponadto cztery rodzaje protez nakładowych, któ­re mogą być całkowite lub częściowe:

— czasowe;

— ćwiczebne;

— natychmiastowe;

— długoczasowe (definitywne).

Rodzaje protez
Rodzaje protez

Protezy nakładowe czasowe. Czasowe overdenture są szczególnie przydatne dla użytkowników protez częściowych, u których wykonuje się pewne modyfika­cje w celu późniejszego uzupełnienia usuwanych zębów lub pokrycia korzeni zę­bów po odcięciu koron.

Protezy nakładowe natychmiastowe. Protezy często są przekształcane w na­tychmiastowe protezy nakładowe. Po przeleczeniu kanałów i odcięciu koron zębów pobiera się wycisk wraz z protezą i natychmiast dostawia zęby i elementy reten­cyjne.

Protezy nakładowe długoczasowe (definitywne). Długoczasowe overdenture powinno się wykonywać po okresie 6 miesięcy od chwili usunięcia zęba lub zębów dentysta. Zwłoka ta ma umożliwić w miarę stabilne ukształtowanie się podłoża. Przez ten okres powinna być użytkowana proteza osiadająca, aby przystosować (ucisnąć) podłoże do protezy długoczasowej już zaopatrzonej w elementy retencyjne. Protezy

typu overdenture mogą być oparte na korzeniach zębów naturalnych, na koronach teleskopowych, jak również na implantach dentysta. Ten pierwszy sposób jest jednak naj­bardziej powszechny.

Kliniczne postępowanie przy wykonywaniu protez nakładowych zostanie opi­sane szczegółowo.

Zamki i zasuwy 2

Zamki i zasuwy

Zamki i zasuwy

Urządzenia montowane równolegle w koronach i protezach, umożliwiające utrzymanie protez szkieltowcyh na podłożu. Mogą być usytuowane wewnątrzkoronowo, zewnątrzkoronowo lub międzykoronowo.

Zamki i zasuwy
Zamki i zasuwy

Umocowania wewnątrzkomorowe stosowane rzadko bo wymagaja znacznego oszlifowania. Stosownaie jest łatwiejsze we wkładzie koronowo-korzeniowym i koronie oraz w zębie ćwiekowym. Zaletami jest lepsze przenoszenie sił (zgodnie z dl osią zęba) oraz lepsza ochrona tkanek wokół zęba

Urządzenia zewnątrzkoronowe dotyczą zwłaszcza zamków. Są one w kształcie zasuw w których między błoną śluzową a patryca istnieje wolna przestrzeń, sprzyjają zapalnym przerostom błony śluzowej

Zaczepy międzykoronowe zwane interlokami SA sytuowane miedzy zblokowanymi koronami. Maja za zadanie poprawe retencji protezy szkieletowej. korzyści z ich stosowania:

  1. pozwalaja uzyskac dobry efekt estetyczny – btak obecności metalu na powierzni przedsionkowej zeba
  2. podczas dynamicznej fazy żucia tlyko siły pionowe oddziaływają na żab oporowy a w fazie statycznej proteza opiera się o błonę śluzową
  3. bezzębne odcinki wyr zębodołowego są lepiej stymulowane niż przy analogicznym podparciu klamrą
  4. tor wprowadzenia protezy musi być zwykle bardzo dokładnie wyznaczony i elementy utrzymujące nie powinny działać przemieszczająco na zęby oporowe
  5. w przypadku pogorszenia się utrzymania protezy elementy zasuwy można aktywować bez obawy ich uszkodzenia
Zamki i zasuwy
Zamki i zasuwy

wg McCrackena stosowanie zamków i zasuw ma wiele wad:

  1. zamki lub zasuwy wymagaja oszlifowania zęba oporowego i pokrycia go koroną
  2. postepowanie kliniczne i laboratoryjne jest bardziej skomplikowane
  3. urządzenia te stosunkowo szybko ulegają zużyciu
  4. są trudne do naprawy lub wymiany
  5. dla skutecznego utrzymania protezy wymagana jest długa powierzchnia kontaktu –nie na żeby krótkie

 

zasuwy mogą być wykonane fabrycznie całkowicie z metalu (patryca i matryca metalowe) bądź też jedna lub obie części mogą mieć wstępne formy plastikowe, które następnie przykleja się do modelu korony i protezy i odlewa się z metalu.

Coraz częściej stosowane SA tzw zasuwy półprecyzyjne odlewane z elementów plastikowych w których między matryce a patryce wprowadza się plastikową wymienialną wkładkę.

Zamki i zasuwy 2

Zatrzaski

Są to np.

Ot-Cap kulka retencyjna jest umocowana na poziomej belce usytuowanej pod kątem prostym do długiej osi zęba oporowego. Matryca składająca się z metalowego pojemnika z umieszczona wewnątrz niego czapeczka

Połączenia kładkowe:

W razie obecności co najmniej dwóch kłów w żuchwie oraz kłów i pierwszych zębów przedtrzonowych w szczęce możliwe jest umocowanie i podpracie protezy szkieletowej na szynie łączącej pojedyncze lub zblokowane zęby. Szyna spełnia rolę patrycy, a zagłębienia w protezie usytuowane na jej części dośluzowej i zaopatrzone w elementy retencyjne, rolę matrycy. Zęby powinny być dobrze umocowane w wyrostku i mieć odpowiednio dużą powierzchnię ozębnej.

Bez tytułu

Materiał implantów stomatologicznych

Materiał implantów stomatologicznych

Materiał
Materiał

 

1.nie może być szkodliwy dla organizmu człowieka – rakotwórczy, toksyczny czy radioaktywny, nie może też korodować.
2.musi być zgodny biologicznie – tolerowany przez tkanki żywe – kość obrośnie wówczas wszczep. Czysty tytan, stop tytan-glin-wanad i hydroksyapatyt to podstawowe materiały stosowane do produkcji implantów.

Niektóre firmy produkują implanty również z porcelany (zwykle są zbyt kruche), z tantalu (nie jest tak twardy jak tytan), a także z tlenku aluminium (częściej się łamią). Modne były też swego czasu implanty powlekane syntetycznie uzyskiwanym nieorganicznym składnikiem kości. Po kilku latach okazało się jednak, że miejscami zanikał co powodowało utratę przyczepu kostnego.

Tytan zajmuje dziewiąte miejsce pod względem obfitości występowania w przyrodzie. W stanie naturalnym najczęściej spotykany jest jako dwutlenek tytanu – minerał miękki, ale wytrzymały. Stop tytanu został utworzony po to, aby uzyskać tworzywo biozgodne o zwiększonej wytrzymałości. Wyizolowany czysty tytan, zalecany do implantów dentystycznych, ma następujący skład: 99,75% tytan, 0,05% żelazo, 0,1% tlen, 0,03% azot, 0,05% węgiel, a 0,012% wodór. Zarówno czysty tytan, jak i stop tytanu, wykazują bardzo wysoką odporność na korozję.

Źródło: impl.pl

images(4)

POWIERZCHNIE KLAMROWE

Wszystkie miejsca na ścianach zębów oporowych kontaktujące lub mogące kontaktować z ramionami klamer to powierzchnie klamrowe.

POWIERZCHNIA RETENCYJNA

Dolnokątowa powierzchnia na bocznej ścianie zęba, zawarta między linią największej wypukłości zęba, a brzegiem dziąsła w stosunku do powierzchni prowadzącej.

POWIERZCHNIA PROWADZĄCA KLASYCZNA

Jest równoległa do analizatora. Jej szerokość musi być conajmniej równa szerokości jednej ze ścian zęba oporowego.

Powierzchnia ta musi się znajdować w odpowiednim stosunku do powierzchni retencyjnej:

ü  na przeciwległej ścianie tego samego zęba

ü  na analogicznej ścianie zęba po przeciwnej stronie łuku zębowego

ü  na ścianie zwróconej do luki

POWIERZCHNIA PROWADZĄCA BIERNAimages(5)

Jest rónoległa do analizatora. Jej szerokość musi być co najmniej równa szerokości jednej ze ścian zęba oporowego.

Powierzchnia to musi znajdować się w określonym stosunku do innej powierzchni równoległej do analizatora:

ü  na przeciwległej ścianie tego samego zęba

ü  na analogicznej ścianie zęba po przeciwnej stronie łuku zębowego

ü  na ścianie drugiego zęba okalającego lukę

POWIERZCHNIA PROWADZĄCA AKTYWNA

Jst to powierzchnia retencyjna o szerokości równej co najmniej szerokości jednej ze ścian zęba oporowego.

Musi się znajdować w odpowiednim stosunku do innej powierzchni retencyjnej:

ü  na przeciwległej ścianie tego samego zęba

ü  na ścianie zwróconej do luki

ü  na analogicznej ścianie zęba poprzeciwległej stronie łuku zębowego

POWIERZCHNIE ZALEŻNE

Powierzchnie prowadzące aktywne lub klasyczne.

Są to powierzchnie wąskie, które zajmują tylko część jednej ze ścian zęba.

POWIERZCHNIE STABILIZACYJNEprzeglad1

Powierzchnie z którymi analizator tworzy kąt zwrócony wierzchołkiem do brzegu dziąsła.

POWIERZCHNIA POŚREDNIA

Powierzchnia górnokątowa nad powierzchnią retencyjną. Znajduje się między równikiem zęba, a brzegiem powierzchni żującej.

POWIERZCHNIA WPROWADZAJĄCA

Część powierzchni pośredniej po której przemieszcza się klamra podczas osadzania na podłożu.

0c986b6f66eca7cece492b1b5defa490

Ukruszenie a pęknięcie zęba

Pęknięcie czy ukruszenie się zęba to nie tylko, jakże istotna przecież, estetyka naszego uśmiechu.

To również (a może przede wszystkim) problematyka zdrowotna, z którą należy czym prędzej udać się do fachowca, jeśli wraz z upływem ukruszenie czasu nie chcemy na dentystycznym fotelu wylądować z dużo większym problemem.

GDY ZĄB SIĘ UKRUSZY…

W przypadku ukruszonego zęba wizyta u stomatologa będzie miała stosunkowo „łagodny” przebieg, gdyż polegać będzie na wygładzeniu i wypolerowaniu uszkodzonej części zęba. Nie ma więc czego się obawiać i śmiało można maszerować do gabinetu.

Jeśli do urazu doszło u dziecka – wizyta u specjalisty raczej teoretycznie nie jest niezbędna, lecz warto przyjść i upewnić się, czy wszystko jest w porządku. Oczywiście można oszczędzić dziecku stresu czekając po prostu, aż mleczny ząb z czasem sam wypadnie, a w jego miejsce wyrośnie nowy, piękny ząb, jednakże ostateczny werdykt najlepiej wydać po wizycie u specjalisty, który sprawdzi, czy nie doszło np. do zapalenia miazgi. Pierwotnie jest to niegroźne schorzenie, jednakże zignorowanie leczenia (zarówno u dziecka jak i dorosłego) ukruszenie może prowadzić do dużo poważniejszych powikłań. W późniejszym stadium, może być wszak niezbędne usunięcie miazgi zębowej i przeprowadzenie leczenia endodontycznego z następowym szczelnym wypełnieniem kanału korzeniowego odpowiednim materiałem. Mało tego, wszak ostatecznie ząb może obumrzeć, a zakażenie może objąć również i kość. Martwy ząb staje się więc ogniskiem, które powoduje zmniejszenie odporności. Nie brzmi to ciekawie i ciekawe też nie jest, więc lepiej mieć to na uwadze.

Na koniec warto wspomnieć jeszcze o ukruszeniu zębów sztucznych. Tych nie naprawia się, a po prostu w całości się je wymienia.

A GDY ZĄB PĘKNIE? GDY ZĄB SIĘ ZŁAMIE?

ukruszenie zęba
ukruszenie zęba

Znacznie poważniejszym uszkodzeniem zęba jest jego złamanie lub pęknięcie. Wówczas reakcja pacjenta powinna być błyskawiczna, a prędka wizyta u dentysty konieczna. Przy czym należy pamiętać, że tego typu uraz niekoniecznie musi być widoczny gołym okiem, nawet badanie rentgenowskie nie musi jednoznacznie wskazać na owe uszkodzenie! Alarmujące mogą być za to m.in. bóle przy przeżuwaniu pokarmów, nadwrażliwość na słodkie, na zimne (czasem i niekiedy na gorące) pokarmy oraz płyny, a także powietrze. Objawy te z czasem mogą się nasilić.

Szybka reakcja i zabieg przeprowadzony przez stomatologa w celu naprawy zęba jest niezbędna, by nie doszło do dalszych uszkodzeń uzębienia, a samo leczenie może wymagać tzw. „kanałówki” czy w ostateczności usunięcia zęba. Warto jednak pamiętać, by w tym wszystkim nie panikować i odłamany fragment zęba zabrać ze sobą do stomatologa, co może ułatwić renowację fragmentu, który pozostał w jamie ustnej (w procesie doboru odpowiedniej barwy „uzupełnienia”).

„Drobne” uszkodzenia odbudowuje się za pomocą odpowiednich kompozytów, które z czasem (po kilku latach) być może trzeba będzie wymienić ze względu na ich potencjalne odbarwienia. Ciekawą alternatywą jest tzw. „licówka”, czyli specjalna ceramiczna nakładka na zewnętrzną powierzchnię zęba. Ta druga opcja jest zdecydowanie trwalsza i estetyczniejsza, ale jednocześnie droższa.

W trudniejszych sytuacjach niezbędne będzie leczenie kanałowe i odbudowa korony za wykorzystaniem tzw. wkładu koronowo-korzeniowego. Kiedy jest to niemożliwe – stomatolog musi usunąć w całości uszkodzony ząb, a w jego miejsce wstawić most porcelanowy lub implant.

 

Źródło:dentysta.eu