Miesięczne archiwum: Grudzień 2013

Ruchomość zębów

Ruchomość zębów: Jako filarów dla protez i uzupełnień łączonych żywicą należy unikać obciążania wykazujących ruchomość zębów, ponieważ uzupełnienia będą podatne na rozłączanie. Jeżeli zęby wykazujące ruchomość muszą zostać w łączone do uzupełnienia protetycznego, należy wykonać maksymalnie największą retencję.

Ruchomość zębówAby zapobiec przemieszczeniom wargowo-językowym, przyczep musi obejmować możliwie największą powierzchnię szkliwa i powinien zawierać elementy podtrzymujące (np. wyraźne rowki, wielokrotne oparcia, haczyki sieczne). Generalnie gdy szkielet uzupełnienia zostanie osadzony, zęby filarowe nie mogą być dobrze przestawione w wyniku zwarcia w żadnym kierunku poza jego obszar. Warunek ten jest szczególnie ważny gdy występuję ruchomość zębów. Ponadto połączenie z obszarem przejściowym za czepu powinno być grube, aby nie dopuścić do powstania uszkodzeń wynikłych ze zmęczenia metalowego szkieletu na ruchomych zębach filarowych. Czasami zdarza się, że w wyniku zmęczenia metalu, zawiodą szyny, a połączenie po zostanie nie naruszone.

Postępowanie kliniczne
1. Przed dokonaniem redukcji zęba wymierz i oceń modele, w celu określenia najlepszego miejsca dla utworzenia przyczepu i wolnej przestrzeni w okolicy zwarciowej. Obniż wysokość zęba, utwórz proksymalne wydłużenia, umieść oparcia na zgrubieniu szkliwa okolicy szyjki zęba i wykonaj rowki na powierzchni proksymalnej.
2. Ponieważ nie wykonujesz wypełnienia tymczasowego, aby zachować tę samą wielkość wolnej przestrzeni między zębami szczęki i żuchwy nałóż światło utwardzalną żywicę kompozytową na brzegi sieczne przeciwstawnych zębów. Żywicę można łatwo usunąć podczas przymierzania, albo po osadzeniu uzupełnienia. Przednie zęby filarowe w żuchwie rzadko wymagają wolnej przestrzeni na powierzchni siecznej, ponieważ szkielet uzupełnienia opiera się tylko na powierzchni językowej i powierzchniach proksymalnych.

3. Używając małego stożkowatego wiertła diamentowego, utwórz płytki stopień zaokrąglony (chamfer) na powierzchni językowej w odległości 1 mm od brzegu dziąsła. Stopień zaokrąglony (chamfer) o głębokości około 0,25 mm, nie powinien sięgać do zębiny i tworzyć brzegu poddziąsłowego.
4. Używając tego samego diamentowego wiertła, utwórz proksymalne wydłużenia sięgające do części wargowej, zwracając uwagę na estetyczny wygląd.
5. Gdy ząb ma wydatne pogrubienie szkliwa w okolicy szyjki, umieść na tym pogrubieniu solidny zaczep za pomocą wiertła w kształcie odwróconego stożka, przesuwając je od środkowej do dystalnej krawędzi brzegowej.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998