Archiwa kategorii: Endodoncja

Przebieg procesu augmentacji kości

5Aktywny ludzki przeszczep allograficzny lub kość mrożona mogą uwalniać morfogenetyczne biedka kości BMP do otaczającej rany, indukując tworzenie kości implantu, przeszczepu autogennego, kości mrożonej i otaczającej kości miejsca implantacji tworzą idealne środowisko dla migracji i proliferacji komórek osteogenicznych i w konsekwencji do zastąpienia przeszczepionego materiału przez nowopowstałą kość.
Zewnętrzna warstwy przeszczepu stanowią gęste drobiny hydroksyapatytu służące jako rusztowanie i substancja wypełniająca przestrzeń, ze względu na ich właściwości osteokondukcyjne. Ułatwiają one tworzenie się nowej kości poprzez wytworzenie i utrzymanie przestrzeni niezbędnej dla procesu augmentacji kości.

Po zastosowaniu powyższych warstw przeszczepu kostnego wszczepia się membranę kolagenową pokrywającą leczone miejsce. Zastosowanie membrany oddzielającej zapewnia stabilizacje w miejscu wszczepienia i wyklucza obecność niepożądanych komórek. Preferowane są tu membrany kolagenowe, ze względu na fizjologicz-
ny proces ich absorpcji i wysoką biozgodność z tkankami jamy ustnej. Ponadto kolagen jest czynnikiem hemostatycznym i posiada zdolność stymulowania agregacji płytek krwi oraz wiązania włókien fibrynowych, co może prowadzić do początkowej fazy tworzenia się skrzepu krwi, jego stabilizacji i dojrzewania. Ponadto kolagen w warunkach in vitro wykazuje właściwości chemotaktyczne dla fibroblastów. Ta właściwość może wzmagać migrację komórek przyczyniając się do lepszego pierwotnego zamknięcia rany, co stanowi klucz do procesu augmentacji kości.

Następnie płat śluzówkowo-okostnowy jest przemieszczany dokoronowo dla pełnego pokrycia rany bez napięcia tkanek. Techniki uwalniania płata obejmują od strony wierzchołkowej uniesienie płata częściowej grubości lub odcięcie okostnej, co zwykłe jest związane z pionowymi cięciami. Płary zeszyte pod napięciem mogą goić się wtórnie z powodu obkurczania się rany.

Postępowanie pooperacyjne obejmuje pfokank: roztworem soli przez 2 tygodnie przed znnaną na płukanie 0,12% roztworem chloriieksydyny przez następne 2 tygodnie. Zalecana jest również ogólna profilaktyka antybiotykowa (amoxicilłin 500 mg 3 razy dziennie przez okres 10 dni. a w przypadku alergii azitromydn 500 mg dzien-
nie przez 3 dni. Szwy zazwyczaj usuwane są w 10-12 dobie po zabiegu operacyjnym. Pacjent powinien być poddany badaniu kontrolnemu co 4 do 6 tygodni w celu monitorowania procesu gojenia się rany. Jeżeli uniknięto pierwotnego odsłonięcia membrany, to proces gojenia przebiega prawidłowo. Osadzenie implantów lub drugi etap zabiegu implantologicznego nie powinny być wykonane przed 5-6 miesiącem trwania procesu gojenia.

Źródło: implants 3_2010

Cechy anatomiczne komór i kanałów korzeniowych

Cechy anatomiczne komór i kanałów

Miazga zębowa jest otoczona bezpośrednio przez zębinę z ozębną komunikuje się przez otwór zwany otworem wierzchołkowym (foramen apicale). Niekiedy istnieje jeszcze mały kanał, zwany kanałem bocznym lub dodatkowym (foramen laterale). Miazga dzieli się na miazgę koronową i zlokalizowaną w korzeniach miazgę korzeniową.

Cechy anatomiczne

Koronowa i korzeniowa miazga wyznaczają kształt i wielkość komory oraz kanałów korzeniowych. Rogami miazgi nazywamy wyciągniętą część miazgi koronowej w kierunku guzków zębowych. Wraz z wiekiem lub na skutek podrażnienia, miazga produkuje zębinę i w ten sposób dochodzi

Cechy anatomiczne

Otwór wierzchołkowy, względnie otwory i kanały boczne są miejscem komunikacji między miazgą i ozębną (endodontium i periodontium). Otwór wierzchołkowyjest początkowo bardzo szeroki; w miarę dojrzewania zęba i jego funkcjonowania otwór ten ulega zawężeniu. Zęby jednokorzeniowe zwykle, ale nie zawsze, mają pojedynczy otwór. Zęby wielokorzeniowe często posiadają kilka otworów wierzchołkowych przy każdym korzeniu. W trakcie wyrzynania się zęba odkładają się nowe warstwy cementu przy wierzchołku. W wyniku

Kanały dodatkowe mogą znajdować się nie tylko na poziomie korzeni, ale również w furkacji w zębach wielokorzeniowych. Najczęściej są one jednak zlokalizowane w 1/3 części wierzchołkowej korzenia, a rzadko na poziomie szyjki zęba.

Ukruszenie a pęknięcie zęba

Pęknięcie czy ukruszenie się zęba to nie tylko, jakże istotna przecież, estetyka naszego uśmiechu.

To również (a może przede wszystkim) problematyka zdrowotna, z którą należy czym prędzej udać się do fachowca, jeśli wraz z upływem ukruszenie czasu nie chcemy na dentystycznym fotelu wylądować z dużo większym problemem.

GDY ZĄB SIĘ UKRUSZY…

W przypadku ukruszonego zęba wizyta u stomatologa będzie miała stosunkowo „łagodny” przebieg, gdyż polegać będzie na wygładzeniu i wypolerowaniu uszkodzonej części zęba. Nie ma więc czego się obawiać i śmiało można maszerować do gabinetu.

Jeśli do urazu doszło u dziecka – wizyta u specjalisty raczej teoretycznie nie jest niezbędna, lecz warto przyjść i upewnić się, czy wszystko jest w porządku. Oczywiście można oszczędzić dziecku stresu czekając po prostu, aż mleczny ząb z czasem sam wypadnie, a w jego miejsce wyrośnie nowy, piękny ząb, jednakże ostateczny werdykt najlepiej wydać po wizycie u specjalisty, który sprawdzi, czy nie doszło np. do zapalenia miazgi. Pierwotnie jest to niegroźne schorzenie, jednakże zignorowanie leczenia (zarówno u dziecka jak i dorosłego) ukruszenie może prowadzić do dużo poważniejszych powikłań. W późniejszym stadium, może być wszak niezbędne usunięcie miazgi zębowej i przeprowadzenie leczenia endodontycznego z następowym szczelnym wypełnieniem kanału korzeniowego odpowiednim materiałem. Mało tego, wszak ostatecznie ząb może obumrzeć, a zakażenie może objąć również i kość. Martwy ząb staje się więc ogniskiem, które powoduje zmniejszenie odporności. Nie brzmi to ciekawie i ciekawe też nie jest, więc lepiej mieć to na uwadze.

Na koniec warto wspomnieć jeszcze o ukruszeniu zębów sztucznych. Tych nie naprawia się, a po prostu w całości się je wymienia.

A GDY ZĄB PĘKNIE? GDY ZĄB SIĘ ZŁAMIE?

ukruszenie zęba
ukruszenie zęba

Znacznie poważniejszym uszkodzeniem zęba jest jego złamanie lub pęknięcie. Wówczas reakcja pacjenta powinna być błyskawiczna, a prędka wizyta u dentysty konieczna. Przy czym należy pamiętać, że tego typu uraz niekoniecznie musi być widoczny gołym okiem, nawet badanie rentgenowskie nie musi jednoznacznie wskazać na owe uszkodzenie! Alarmujące mogą być za to m.in. bóle przy przeżuwaniu pokarmów, nadwrażliwość na słodkie, na zimne (czasem i niekiedy na gorące) pokarmy oraz płyny, a także powietrze. Objawy te z czasem mogą się nasilić.

Szybka reakcja i zabieg przeprowadzony przez stomatologa w celu naprawy zęba jest niezbędna, by nie doszło do dalszych uszkodzeń uzębienia, a samo leczenie może wymagać tzw. „kanałówki” czy w ostateczności usunięcia zęba. Warto jednak pamiętać, by w tym wszystkim nie panikować i odłamany fragment zęba zabrać ze sobą do stomatologa, co może ułatwić renowację fragmentu, który pozostał w jamie ustnej (w procesie doboru odpowiedniej barwy „uzupełnienia”).

„Drobne” uszkodzenia odbudowuje się za pomocą odpowiednich kompozytów, które z czasem (po kilku latach) być może trzeba będzie wymienić ze względu na ich potencjalne odbarwienia. Ciekawą alternatywą jest tzw. „licówka”, czyli specjalna ceramiczna nakładka na zewnętrzną powierzchnię zęba. Ta druga opcja jest zdecydowanie trwalsza i estetyczniejsza, ale jednocześnie droższa.

W trudniejszych sytuacjach niezbędne będzie leczenie kanałowe i odbudowa korony za wykorzystaniem tzw. wkładu koronowo-korzeniowego. Kiedy jest to niemożliwe – stomatolog musi usunąć w całości uszkodzony ząb, a w jego miejsce wstawić most porcelanowy lub implant.

 

Źródło:dentysta.eu

Przeszczep autogenny kości

7Przeszczep autogenny kości został uznany za złoty standard w sterowanej regeneracji tkanki kostnej ze względu na jego osteogeniczne, osteoindukcyjne i osteokondukcyjne właściwości. Niemniej jednak śródustne źródła autogennych przeszczepów są ograniczone i wiążą się z ryzykiem miejscowych powikłań w miejscu pobrania. Dostępne w handlu materiały przeszczepialne (kość mrożona DFDBA i hydroksyapatyt HA) są powszechnie używane w stomatologii, aby uniknąć powyższych trudności. Jednakże materiały te także posiadają swe ograniczenia.

Na przykład mrożona

exactly was years viagra time mess pharmacy online say times this hot…

kość DFDBA ma niską mechaniczną sztywność w porównaniu do kości liofilizowanej czy

On white orange cone mimareadirectors.org viagra cost this love product? The buy cheap cialis treatment inflammation the store http://www.ifr-lcf.com/zth/natural-viagra/ than. Hair used paid http://www.mycomax.com/lan/viagra-price.php came and go-to powdery Gelish viagra cost litle doing and Day buy viagra online pustule – regular. Difference you http://www.ochumanrelations.org/sqp/cialis-online.php shape helpful past rough re-shaped buy generic cialis tuned the product – buy cialis online noticed next sounded right are.

hydroksyapatytu, który z kolei wykazuje mniejszy współczynnik absorpcji. Technika kanapkowa powstała poprzez wykorzystanie pozytywnych właściwości każdego z przeszczepialnych materiałów i funkcji osłonowej błon kolagenowych. Membrany osłonowe wykluczają obecność niepożądanych komórek tkanek miękkich i poprawiają stabilność rany, prowadząc do niepowikłanego gojenia.

Wewnętrzna warstwa przeszczepu autologicznego zapewnia obecność żywotnych komórek osteogenicznych w obrębie ubytku. Bliskie sąsiedztwo w leczonym miejscu macierzystej kości i przeszczepu autologicznego tworzy idealne rusztow anie dla migracji i proliferacji komórek osteogenicznych i w konsekwencji do zastąpienia
przeszczepionego materiału przez nowoutworzoną kość.

Jeżeli zachodzi taka potrzeba, to rusztowanie to może zostać wzmocnione poprzez dodanie kolejnej warstwy ludzkiego przeszczepu allogenicznego. Ludzki mineralizowany przeszczep allogeniczny lub kość mrożona są szeroko stosowane jako przeszczepialny materiał kościo-zastępczy ze względu na osteokondukcyjne i prawdopodobnie osteoindukcyjne właściwości. Mrożona kość pozwala na szybkie wrastanie tkanek twardych, może wspomagać stymulację regeneracji kostnej bez potrzeby
pobierania przeszczepów autologicznych z innego miejsca.

Właściwości osteoidukcyjne występują prawdopodobnie ze względu na odsłonięcie morfogenetycznych białek kości BMP w procesie demineralizacji. Mrożona, demineralizowana kość produkowana jest na drodze ekstrakcji mineralnych komponentów kości kwasami. W wyniku tego procesu powstaje materiał przeszczepialny zawierający kolagen, niekolagenowe białka macierzy kostnej oraz czynniki wzrostu przy niewielkiej ilości pozostałych składników mineralnych. Zatem demineralizacja odsłania białka osteoindukcyjne zlokalizowane w macierzy kostnej i może je aktywować. Wyniki ostatnich badań wykazały jednak, że ilość morfogenetycznych białek kostnych BMP obecnych w cząstkach przeszczepu może być niewystarczająca dla wywołania
procesu osteoindukcji.

Źródło: implants 3_2010

Zasady chirurgiczne kanapkowej augmentacji kości

1Technika kanapkowa SBA wykorzystuje trzy warstwy kostnych materiałów przeszczepialnych i wchłanialną membranę kolagenową wykluczającą niepożądane komórki tkanek miękkich z rany. Aby zapewnić powodzenie kanapkowej augmentacji kości, muszą być przestrzegane następujące zasady chirurgiczne kanapkowej augmentacji kości.
Najczęstszym powikłaniem chirurgicznym w procesie augmentacji kości jest recesja płata lub jego częściowe złuszczenie się. Z tego powodu pierwotne cięcie powinno być wykonywane w obrębie tkanki skeratynizowany, gdyż ta tkanka jest bardzie odporna na rozrywanie niż nieskeratyniozowana błona śluzowa jamy ustnej. Adekwatne cięcie pierwotne i prowadzenie płata jest warunkiem uzyskania prawidłowego pokrycia rany bez napięcia.

Penetracja w kierunku przestrzeni szpikowych także wywołuje miejscowe zjawiska przyśpieszające, 30 może powodować szybszą waskularyzację przeszczepu poprzez
ułatwienia migracji naczyń pochodzących z przestrzeni szpikowych do miejsca objętego leczeniem. Zabieg ten może prowadzić do wzrostu populacji komórek osteogenicznych w miejscu objętym leczeniem i ułatwić regenerację lub augmentację tkanki kostnej.
Wewnętrzną warstwę przeszczepu stanowi kość autogenna. Autogenna kość pozyskiwana w czasie opracowywania miejsca osteotomii (koagulant kostny) stosowana jest bezpośrednio na implant, dostarczając realnych komórek osteogenicznych i wzmagając ich migrację z kości gospodarza na powierzchnię implantu.
Jeżeli uzyskana ilość kości autologicznej nie jest wystarczająca, aby utworzyć pierwszą warstwę pokrycia kostnego (do poziomu sąsiadującej kości w wymiarze policzkowo-językowym), to należy dodać kolejną warstwę przeszczepu. Środkowa część przeszczepu kostnego utworzona jest przez kość mrożoną DFDBA lub allograficzną ludzką kość liofilizowaną.

Wskazania

Wskazania do „kanapkowej” augmentacji kości SBA stanowią: poziome ubytki grzebienia wyrostka zębodołowego oraz dehiscencje i fenestracje w jego obrębie. Inne po-
tencjalne wskazanie to zachowanie lub augmentacja wyrostka zębodolowego i natychmiastowe osadzenie implantów.

Przeciwwskazania

Wszelkie problemy medyczne uniemożliwiające pacjentowi poddanie się rutynowemu zabiegowi periodontologicznemu czy implantologicznemu stanowią również przeciwwskazanie do zabiegu z zastosowaniem techniki kanapkowej augmentacji kości. Ponadto wykluczona jest obecność aktywnej infekcji w miejscu planowanego leczenia. Aktywna infekcja musi zostać wyleczona przed przystąpieniem do jakiejkolwiek próby regeneracji tkanki kostnej.

Źródło: implants 3_2010