Archiwa kategorii: Implanty

Przebieg procesu augmentacji kości

5Aktywny ludzki przeszczep allograficzny lub kość mrożona mogą uwalniać morfogenetyczne biedka kości BMP do otaczającej rany, indukując tworzenie kości implantu, przeszczepu autogennego, kości mrożonej i otaczającej kości miejsca implantacji tworzą idealne środowisko dla migracji i proliferacji komórek osteogenicznych i w konsekwencji do zastąpienia przeszczepionego materiału przez nowopowstałą kość.
Zewnętrzna warstwy przeszczepu stanowią gęste drobiny hydroksyapatytu służące jako rusztowanie i substancja wypełniająca przestrzeń, ze względu na ich właściwości osteokondukcyjne. Ułatwiają one tworzenie się nowej kości poprzez wytworzenie i utrzymanie przestrzeni niezbędnej dla procesu augmentacji kości.

Po zastosowaniu powyższych warstw przeszczepu kostnego wszczepia się membranę kolagenową pokrywającą leczone miejsce. Zastosowanie membrany oddzielającej zapewnia stabilizacje w miejscu wszczepienia i wyklucza obecność niepożądanych komórek. Preferowane są tu membrany kolagenowe, ze względu na fizjologicz-
ny proces ich absorpcji i wysoką biozgodność z tkankami jamy ustnej. Ponadto kolagen jest czynnikiem hemostatycznym i posiada zdolność stymulowania agregacji płytek krwi oraz wiązania włókien fibrynowych, co może prowadzić do początkowej fazy tworzenia się skrzepu krwi, jego stabilizacji i dojrzewania. Ponadto kolagen w warunkach in vitro wykazuje właściwości chemotaktyczne dla fibroblastów. Ta właściwość może wzmagać migrację komórek przyczyniając się do lepszego pierwotnego zamknięcia rany, co stanowi klucz do procesu augmentacji kości.

Następnie płat śluzówkowo-okostnowy jest przemieszczany dokoronowo dla pełnego pokrycia rany bez napięcia tkanek. Techniki uwalniania płata obejmują od strony wierzchołkowej uniesienie płata częściowej grubości lub odcięcie okostnej, co zwykłe jest związane z pionowymi cięciami. Płary zeszyte pod napięciem mogą goić się wtórnie z powodu obkurczania się rany.

Postępowanie pooperacyjne obejmuje pfokank: roztworem soli przez 2 tygodnie przed znnaną na płukanie 0,12% roztworem chloriieksydyny przez następne 2 tygodnie. Zalecana jest również ogólna profilaktyka antybiotykowa (amoxicilłin 500 mg 3 razy dziennie przez okres 10 dni. a w przypadku alergii azitromydn 500 mg dzien-
nie przez 3 dni. Szwy zazwyczaj usuwane są w 10-12 dobie po zabiegu operacyjnym. Pacjent powinien być poddany badaniu kontrolnemu co 4 do 6 tygodni w celu monitorowania procesu gojenia się rany. Jeżeli uniknięto pierwotnego odsłonięcia membrany, to proces gojenia przebiega prawidłowo. Osadzenie implantów lub drugi etap zabiegu implantologicznego nie powinny być wykonane przed 5-6 miesiącem trwania procesu gojenia.

Źródło: implants 3_2010

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych

04Poniższy opis przypadku opisuje zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu regeneracji traconych tkanek miękkich wokół prawego przyśrodkowego siekacza szczęki ze znaczną resorpcją zewnętrzną korzenia związaną oraz recesją dziąsła. Trwająca miesiąc ekstruzja pozostałej części korzenia spowodowała w rezultacie pojawienie się tkanek dziąsła pozostających w harmonii z sąsiednimi zębami. Po zabiegu implantacji uzyskano odpowiedni profil dziąsła zapewniając optymalny rezultat estetyczny. Po okresie kontrolnym trwającym 3 lata została zachowana całkowita regeneracja tkanek miękkich wokół korony opartej na implancie.

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu zastąpienia pojedynczego zęba w żuchwie jest jednym z głównych wyzwań stomatologii estetycznej. Utrata zęba jest często związana z zanikiem wyrostka zębodołowego oraz ze zmianą wyglądu tkanek miękkich, czego odbiciem jest brak brodawek międzyzębowych oraz poziome i pionowe ubytki, które upośledzają w dalszej kolejności odbudowę protetyczną. Czynnikiem estetycznym wspólnym dla wszystkich tych rodzajów odbudowy protetycznej jest profil tkanek miękkich, który musi być identyczny z profilem tkanek zęba przeciwległego.

Rekonstrukcja dziąsła zawiera brodawki międzyzębowe, łukowatą postać wolnego brzegu dziąsłowego, obszar dziąsła związanego oraz wyniosłość korzenia, która powinna być podobna do naturalnego zęba sąsiadującego. Zapobiegnięcie utracie wyrostka zębodołowego związanego z każdą ekstrakcją ma obecnie duże znaczenie dla usprawnienia leczenia implantologicznego w przyszłości. Można to osiągnąć – poprzez natychmiastową implantację, lub, jeśli są inne wskazania poprzez przeszczepy tkanki kostnej, regenerację tkankową, bądź kombinację dwóch poprzednich. Dostępna jest również bardzo obiecująca technika z zastosowaniem osocza wzbogaconego czynnikiem wzrostu. Przy odpowiednich warunkach, można przyjąć postępowanie zachowawcze, jak na przykład ekstruzja ortodontyczna martwych zębów w celu zwiększenia ilości kości oraz tkanek miękkich w miejscach przyszłej implantacji.

Źródło: Quintessence Period onto logia-lmplanty 3/2005

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 1)

02Opis przypadku

62-letnia pacjentka odwiedziła Klinikę Stomatologiczną z życzeniem przeprowadzenia kompleksowego leczenia protetycznego. Posiadała protezę całkowitą szczęki oraz korony i mosty w żuchwie. Po badaniu klinicznym i radiologicznym wszystkie zęby dolne zakwalifikowano do usunięcia. Ogólny stan zdrowia pacjentki był dobry, a badanie jamy ustnej nie wykazało żadnych niepokojących objawów.

Planowanie leczenia

Zgodnie z życzeniem pacjentki, plan leczenia obejmował wykonanie nowej protezy całkowitej górnej i protezy dolnej osadzonej na implantach. W tym celu zaproponowano pacjentce osadzenie implantów w odcinku przednim żuchwy. W ramach uzupełnienia protetycznego zaplanowano leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM, wykonanie stałego mostu ekstenzyjnego, który w razie potrzeby można wyjąć.

Leczenie przedprotetyczne i faza chirurgiczna

Pierwszy etap leczenia obejmował ekstrakcję zębów dolnych, wykonanie całkowitej protezy tymczasowej na miękkim podścieleniu oraz usunięcie pozostałości korzenia w rejonie. Podczas fazy gojenia, obejmującej osiem tygodni, wykonano szablon chirurgiczny z przeziernego tworzywa sztucznego z tytanowymi, 2 mm łącznikami prowadzącymi, w celu przeprowadzenia tradycyjnej diagnostyki radiologicznej z zastosowaniem tomografu. Ilość tkanki kostnej umożliwiała osadzenie w odcinku między otworami bródkowymi pięciu implantów o długości 18 mm i średnicy 4,0 mm. Po zastosowaniu trzydniowej osłony antybiotykowej osadzono w znieczuleniu miejscowym pięć implantów. Siedem dni po zabiegu usunięto szwy, podścielono ponownie materiałem miękkim nie noszoną dotąd protezę natychmiastową i oddano ją pacjentce. Osiem tygodni po implantacji odsłonięto wszczepy w znieczuleniu miejscowym i zaopatrzono je w czapeczki gojące. Szwy ponownie usunięto po siedmiu dniach po zabiegu. Rany po każdym zabiegu goiły się bez komplikacji.

Faza protetyczna

Podczas tej samej wizyty skontrolowano prawidłową pozycję implantów w wycisku zgodnie z warunkami w jamie ustnej. Rozbieżność pomiędzy sytuacją na modelu i w jamie ustnej można skompensować rozcinając i ponownie łącząc te elementy w jamie ustnej. W tym celu należy wymieć odpowiedni analog laboratoryjny na modelu. W żuchwie natomiast pobrano otwarty wycisk implantów z przykręconymi przenośnikami wyciskowymi. Po upływie trzech tygodni dziąsła były wystarczająco wygojone, a strefa dziąsła zbitego po stronie przedsionkowej i językowej implantów wynosiła 3 mm. Na podstawie nowych modeli sytuacyjnych technik dentystyczny wykonał indywidualne łyżki wyciskowe.

czytaj dalej

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Materiał implantów stomatologicznych

Materiał implantów stomatologicznych

Materiał
Materiał

 

1.nie może być szkodliwy dla organizmu człowieka – rakotwórczy, toksyczny czy radioaktywny, nie może też korodować.
2.musi być zgodny biologicznie – tolerowany przez tkanki żywe – kość obrośnie wówczas wszczep. Czysty tytan, stop tytan-glin-wanad i hydroksyapatyt to podstawowe materiały stosowane do produkcji implantów.

Niektóre firmy produkują implanty również z porcelany (zwykle są zbyt kruche), z tantalu (nie jest tak twardy jak tytan), a także z tlenku aluminium (częściej się łamią). Modne były też swego czasu implanty powlekane syntetycznie uzyskiwanym nieorganicznym składnikiem kości. Po kilku latach okazało się jednak, że miejscami zanikał co powodowało utratę przyczepu kostnego.

Tytan zajmuje dziewiąte miejsce pod względem obfitości występowania w przyrodzie. W stanie naturalnym najczęściej spotykany jest jako dwutlenek tytanu – minerał miękki, ale wytrzymały. Stop tytanu został utworzony po to, aby uzyskać tworzywo biozgodne o zwiększonej wytrzymałości. Wyizolowany czysty tytan, zalecany do implantów dentystycznych, ma następujący skład: 99,75% tytan, 0,05% żelazo, 0,1% tlen, 0,03% azot, 0,05% węgiel, a 0,012% wodór. Zarówno czysty tytan, jak i stop tytanu, wykazują bardzo wysoką odporność na korozję.

Źródło: impl.pl

Implanty – leczenie etapowe

IMPLANTY – I ETAP DIAGNOSTYCZNY implanty

WIZYTA PIERWSZA – WYWIAD LEKARSKI (ok. 30 minut)

Na pierwszej wizycie konsultacyjnej przeprowadzamy z naszymi Pacjentami:

  1. wywiad ogólnomedyczny, aby uzyskać informacje na temat:
    • ogólnego stanu zdrowia i przebytych oraz obecnych chorób (wskazania i przeciwwskazania) przyjmowanych leków,
    • nałogów (szczególnie palenia tytoniu),
    • powodu, z jakiego doszło do utraty zębów (urazy, paradontoza, stany zapalne lub inne …)
    • Państwa oczekiwań wobec leczenia implantologicznego,
  2. badanie wewnątrzustne, podczas którego oceniamy:
    • stan dziąseł (ruchomość błony śluzowej, jej kolor i grubość, występowanie blizn, owrzodzeń, przetok ropnych),
    • uzębienie (ruchomość, próchnica, płytka i kamień nazębny),
    • przyzębie – dziąsła (krwawienie lub wysięk ropny),
    • czy istnieje wada ortodontyczna, ponieważ zawsze rozważamy ewentualne leczenie ortodontyczne jako alternatywne dla implantów lub jako leczenie poprzedzające założenie wszczepów,
    • obszary bezzębne czyli wielkość i kształt miejsca, gdzie planujemy osadzić implanty,
    • ustawienie zębów w zgryzie (czy jest miejsce na przyszłą odbudowę protetyczną),
    • używane uzupełnienia protetyczne,
  3. wykonujemy wyciski orientacyjne celem wykonania gipsowych modeli diagnostycznych i przygotowania szablonów chirurgicznych

WIZYTA DRUGA (ok. 15 minut)

  1. oceniamy dopasowanie szablonów chirurgicznych;
  2. wykonujemy badanie tomograficzne oraz podstawowe badania krwi;

WIZYTA TRZECIA (ok. 45 minut)

  1. przeprowadzamy rozmowę na temat planu leczenia w oparciu o wywiad;
  2. badanie wewnątrzustne;
  3. gipsowe modele diagnostyczne a także w oparciu o wyniki badania tomograficznego;

Na koniec przedstawiamy możliwe 2-4 wersje leczenia, biorąc pod uwagę możliwości finansowe naszych Pacjentów i przybliżony czas terapii.

TOMOGRAFIA KOMPUTEROWA (TC)

Ta nowoczesna technologia pozwala na wykonywanie przestrzennych obrazów dowolnej okolicy ciała, jednak w naszym przypadku do najczęściej wykonywanych należy tomografia komputerowa szczęki lub żuchwy, zatok szczękowych i jamy nosowej, a także stawów skroniowo-żuchwowych. Tomografia komputerowa jest badaniem, które ukazuje trójwymiarowy obraz, za pomocą którego możemy bardzo precyzyjnie oceniać stan zębów i kości szczęk oraz planować zabiegi, w szczególności implantologiczne. Poprzez użycie specjalistycznego oprogramowania EasyGuide (Keystone Dental USA) możemy symulować zabiegi na ekranie monitora i planować rozmiar implantów na bazie ich wirtualnego obrazu. TC jest też bezpieczna dla naszych Pacjentów, albowiem emituje dawkę promieniowania porównywalną lub niższą od tej, gdy wykonujemy tradycyjny pantomogram na kliszy. Tomografię komputerową wykorzystujemy też do przeprowadzania zaawansowanych zabiegów z nawigacją, co gwarantuje nam bezpieczeństwo w trakcie zabiegu oraz skrócenie jego czasu trwania.

IMPLANTY – II ETAP CHIRURGICZNY

Jednoetapowy: podstawową zaletą tej metody jest wykonanie tylko jednego zabiegu chirurgicznego, podczas którego umieszczony zostaje implanty oraz śruba gojąca (zabliźniająca) dziąsło. Zdjęcie szwów następuje zazwyczaj po 7-10 dniach, a po 3-5 miesiącach od osadzenia wszczepu pobierane są wyciski pod ostateczną odbudowę protetyczną.

Dwuetapowy: w tym przypadku podczas pierwszego zabiegu chirurgicznego zostają założone implanty, ale bez śruby gojącej. Wkręcony implant szczelnie pokrywa się dziąsłem i zaszywa (gojenie poddziąsłowe). Zdjęcie szwów następuje także po 7-10 dniach, a kolejny zabieg chirurgiczny polegający na odsłonięciu zaszytych na głucho implantów i założeniu śrub gojących wykonuje się po upływie 3-5 miesięcy. Od tego momentu muszą upłynąć kolejne 2 tygodnie aby dziąsła się ostatecznie zagoiły. Dopiero wówczas pobierane są wyciski pod ostateczną rekonstrukcję protetyczną.

IMPLANTY – III ETAP PROTETYCZNY

Podczas tych wizyt pobierane są wyciski, wykonywane kolejne przymiarki i ostatecznie następuje oddanie gotowej pracy protetycznej (zwykle trwa to od 1 do 4 tygodni, w zależności od rodzaju i rozległości odbudowy protetycznej).

Korona wzmacniana glinem

Korona wzmacniana glinem została wprowadzona3przez McLeana i Hughesa w 1965 roku. Kryształy glinu wzmacniają rdzeń, który służy jako podstruktura, na której wypalana jest porcelana.

Zalety
1. Wytrzymałość. Korona wzmacniana glinem ma wysoki współczynnik elastyczności i wytrzymałość na zgniatanie dwa razy większą niż regularna porcelana skaleniowa.
2. Estetyka. Korona wzmacniana glinem charakteryzuje się estetycznym wyglądem ponieważ przepuszczają światło lepiej niż uzupełnienia porcelanowome talowe.
3. Biokompatybilność.
4. Zdrowe przyzębie.
5. „Transiluminacja” dziąseł.

Do zastąpienia istniejącej korony została użyta korona wzmacniana glinem. Zwróć uwagę na dziąsło, którego stan po prawił się. Osiągnięto to dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu naturalnej struktury zębów siekaczy bocznych i uzupełnieniu brzegu siecznego prawego siekacza środkowego za pomocą żywicy kompozytowej.

Wady
1. Mikrourazy. Zawsze przy założeniu koron wzmacnianych glinem występują mikro urazy powierzchni wewnętrznej. Są one spowodowane niemożnością wystarczającego zwilżenia folii.
2. Ograniczenie zastosowania do zębów przednich.
3. Ograniczona możliwość tworzenia uzupełnień kilku zębów stojących obok siebie
4. Dla idealnego opracowania zęba konieczna jest odpowiednio zachowana struktura.
5. Przyleganie brzeżne jest technicznie trudne do uzyskania.
6. Ścieranie przeciwstawnego zęba.
7. Niemożność estetycznego przylegania w zdejmowanych
protezach częściowych.

Klinicznie, uzupełnienia te nie wykazały wyższości nad konwencjonalnymi porcelanowymi koronami „jacketowymi” pod względem estetycznym, oddziaływania na tkanki okołozębowe ani wytrzymałościowym.

Wskazania
Uzupełnienia te są wskazane w przypadku:
1. Pojedynczych zębów przednich, gdy wymagany jest estetyczny wygląd lub biokompatybilność.
2. Możliwości odpowiadające kryteriom opracowania.

Przeciwwskazania
Uzupełnienia te są przeciwwskazane w przypadku:
1. Pacjentów, którzy zaciskają zęby lub u których występuje bruksizm.
2. Pacjentów z krótkimi koronami klinicznymi.
3. Pacjentów, u których wymagane jest szynowanie zębów.
4. Kiedy nie ma możliwości wykonania zgodnie z kryteriami opracowania.

Kryteria opracowania
1. Opracowanie ścian osiowych powinno zakończyć się uzyskaniem całkowitego sześciostopniowego nachylenia.
2. Podczas opracowania powinniśmy uzyskać 1,2 do 1,5-milimetrową redukcję i dwie trzecie długości anatomicznej korony zęba.
3. Krawędź brzegu siecznego ostatecznie przygotowanego zęba powinna być pionowo u stawiona poniżej siecznej krawędzi uzupełnienia.

4. Stopień powinien być lekko zaokrąglony na połączeniu ściany osiowej i linii dziąsła i powinien kończyć się ostrym kątem liniowym na zewnętrznym brzegu szyjki zęba.
5. Kąty między powierzchniami zęba powinny być zaokrąglone w celu z redukowania wszelkich naprężeń w tych miejscach – oprócz brzegów zewnętrznych.
6. Szerokość stopnia powinna wynosić przynajmniej jeden milimetr wokół obwodu zęba.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego powinno naśladować kształt odbudowy ostatecznej wykonanej z porcelany napalanej na metal zarówno jeśli chodzi o wielkość, kształt, jak i kontakty zgryzowe.

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznegoJeżeli mają zostać wprowadzone jakieś zmiany z powodu wymagań pacjenta lub lekarza, powinny one zostać przeprowadzone na uzupełnieniu tymczasowym, przed wykonaniem protezy ostatecznej. Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego i naśladowania naturalnego wyglądu przez uzupełnienie tymczasowe, pogłębia się część wargową przestrzeni międzyzębowej, a szczeliny na brzegu siecznym pozostawia się otwarte, zaokrąglone, o rożnej głębokości, natomiast części dziąsłowe przestrzeni międzyzębowej są szlifowane w taki sposób, aby zapewniały prawidłowy stan zdrowotny brodawek dziąsłowych. Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego powinno być w jednej trzeciej części dziąsłowej korony wycięty. Aby zębom nadać bardziej naturalny wygląd można zastosować pomarańczowo-brązowe lub brązowe barwniki akrylowe. Ponadto w większości uzupełnień można wykonać plamy naśladujące obszary odwapnienia lub nacięcia symulujące pęknięcia szkliwa u osób starszych. Odbudowy są kształtowane, polerowane, a następnie cementowane za pomocą cementu tymczasowego. Wybiera się taki cement, który umożliwi łatwe zdjęcie odbudowy i unieruchomienie opracowywanego zęba. Pacjent jest zwalniany do domu, a wygląd estetyczny, zarysy zębów, stan dziąseł i zgryz są oceniane podczas następnej wizyty.

Często konieczny jest więcej niż jeden zestaw uzupełnień tymczasowych ze względu na stopniowe zmiany wprowadzane w celu osiągnięcia pożądanych wyników kosmetycznych. Stomatolog wykonujący uzupełnienie powinien używać odbudowy tymczasowej jako wzorca lub wskaźnika wysokości, odcienia i kształtu uzupełnienia ostatecznego, jak również jako wskaźnika stosunków brzegów siecznych. Zeszlifowanie zęba, szczególnie w miejscu wpływającym na prowadzenie sieczne sprawdzane jest za pomocą protezy przejściowej. Jeżeli odcinek znajdujący się w kierunku siecznym w stosunku do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki staje się cienki lub uległ perforacji, obszar ten musi być powtórnie opracowany przed pobraniem wycisku. Jeżeli opracowanie zęba ulega zmianie, tymczasowe uzupełnienie zostaje podścielone za pomocą samo polimeryzującej żywicy akrylowej w wybranym odcieniu. Wykończenie brzegów tymczasowej protezy stałej powinno kończyć proces opracowywania. Zbyt duża proteza powoduje problemy periodontyczne, zanik dziąseł i wątpliwy wynik estetyczny. Zbyt małe brzegi protezy tymczasowej prowadzą do nadwrażliwości zębów, uszkodzenia miazgi oraz przerostu tkanek dziąsła ponad brzegami opracowania

Źródło: Stomatologia estetyczna

wytyczne i czynniki

Czynniki ryzyka implantacji natychmiastowej

W żuchwie językowa blaszka kostna zębodołu jest z reguły cieńsza od wargowej. Czynniki te odgrywają istotną rolę przy wyborze optymalnego kąta nawiertu pilotującego, który wyznaczony jest długą osią łoża implantu.

Na tym etapie występujące błędy mogą spowodować podczas nawiercania perforację ściany kostnej zębodołu, co znacznie obniża perspektywę sukcesu. Ochrona kortykalnej blaszki kostnej. Podczas ekstrakcji zęba należy podjąć takie działania, aby zapobiec zniszczeniu kości. Za pomocą periotomu według Schulte’a możliwe jest atraumatyczne przecięcie więzadeł zęba. Po ekstrakcji należy ostrożnie i gruntownie wyłyżeczkować zębodół, w celu usunięcia tkanki ziarninowej. Przedoperacyjna ocena łoża implantu w wielu przypadkach implantacji natychmiastowe klinicznie stwierdza się w okolicy wierzchołkowej zębodołów zębów przednich i przedtrzonowych w szczęce wyraźne ścieńczenie blaszki kostnej od strony wargowo-policzkowej w porównaniu ze stroną podniebienną.

Wskazania do implantacji natychmiastowej:
• uraz bez udziału kości wyrostka zębodołowego,
• zęby bez możliwości odbudowy i dalszego leczenia – brak zapalenia ropnego,
• niepowodzenie endodontyczne,
• redukcja kości jako następstwo chorób przyzębia,
• pozostawiony korzeń,
• złamanie korzenia.

wytyczne i czynniki
wytyczne i czynniki

Implantacja natychmiastowa ze względów estetycznych i funkcjonalnych wszczepy należy wprowadzić w płaszczyźnie poziomej jak najbliżej powierzchni wyrostka zębodołowego. Za linię orientacyjną służy granica szkliwnozębinowa zębów sąsiednich. W celu uzyskania maksymalnej stabilizacji w implantacji natychmiastowej wprowadza się implanty 3,0mm do 5,0mm głębiej poza wierzchołek usuniętego zęba. W przypadku zębów wielokorzeniowych wszczep można wprowadzić w przegrodę międzykorzeniową. Implant można umieścić w podniebiennym zębodole w szczęce, zaś w żuchwie w mezjalnym lub dystalhym zębodole, jeżeli wymaga tego leczenie protetyczne. Należy zwrócić uwagę na wypełnienie wszczepem w okolicy szyjki zęba całego przekroju zębodołu. Mniejsze szczeliny (<lmm) według zasady „ Jumping Distance” samoistnie zostaną otoczone kością bez konieczności zastosowania membran. Szeroka, szyjkowa średnica implantu stożkowego, analogicznego w stosunku do korzenia, umożliwia idealne zamknięcie wejścia do zębodołu. Zapewnia to podporę kostną od strony policzkowej z zachowaniem naturalnej, kostnej wypukłości korzenia.

 

Źródło: S z t u k a IM P L A N T O L O G I I 1/2008

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, indukcja transformacji komórek w osteoblasty stanowi podstawowy impuls do rozpoczęcia jego wgajania się. Popowstaniu sieci naczyń krwionośnych może rozpocząć się osteogeneza.

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Przywrócenie prawidłowego poziomu tlenu w gojących się tkankach, w połączeniu z adekwatnymi bodźcami chemicznymi i biofizycznymi jest kluczowym czynnikiem warunkującym proliferacji i różnicowanie komórek. Konsekwencją tych uwarunkowań jest powstanie kaskady komórkowej, w której komórki mezenchymalne różnicują się w komórki o fenotypie mogącym pobudzić osteogenezi, w ścisłym połączeniu z regeneracją sieci naczyń krwionośnych wewnątrz przeszczepionej kości. Osteoblasty zlokalizowane wzdłuż końców nekrotycznego beleczkowego rdzenia i brzegów kości korowej odkładają warstwę osteoidu i zapewniają dopływ minerałów dla jego klasyfikacji. Ten postępującej front tworzenia się nowej kości, wzdłuż ścieżek wytyczonych przez nowe naczynia krwionośne, dążący do przeszczepionej kości, określa się mianem „pełzającej substytucji” – creeping substitution.

Także w tym czasie hematopoetyczne elementy komórkowe wypełniają przestrzenie szpikowe. Stopień mineralizacji osteoidu powoli wzrasta, osiągając krytyczny poziom dla wizualizacji radiologicznej po kilku tygodniach. Zmiany w mineralizacji przeszczepu znajdują wyraz w panoramicznym badaniu radiologicznym jako zmiany przezierności dla promieni rentgenowskich w miejscu wszczepienia. W całym zbiorze zjawisk biologicznych występujących w czasie gojenia się przeszczepu, radiologiczne objawy. Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, może być określone poprzez zatarcie się ostrych granic między przeszczepioną kością a miejscem wszczepienia. Ponadto, z chwilą pojawienia się bardziej jednolitych i ciągłych beleczek pojawia się zrost kostny. Powstanie nowej nieregularnej sieci beleczek o wysokiej ilości połączeń jest ewentualnym efektem nasilonego poziomu prawidłowego procesu przebudowy kości. Utrzymanie objętości przeszczepu jest kolejnym objawem powodzenia rekonstrukcji kości. Mając to stwierdzenie na uwadze, należy brać pod uwagę pewne istotne fakty, jak na przykład ten, że zachowanie przeszczepu jest wyraźniejsze w jego warstwie korowej. Zdolność przeszczepu do wbudowania się w otaczające struktury kostne miejsca wszczepienia jest ściśle powiązana z jego gęstością i wymiarami.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 4/2004