Implanty – leczenie etapowe

IMPLANTY – I ETAP DIAGNOSTYCZNY implanty

WIZYTA PIERWSZA – WYWIAD LEKARSKI (ok. 30 minut)

Na pierwszej wizycie konsultacyjnej przeprowadzamy z naszymi Pacjentami:

  1. wywiad ogólnomedyczny, aby uzyskać informacje na temat:
    • ogólnego stanu zdrowia i przebytych oraz obecnych chorób (wskazania i przeciwwskazania) przyjmowanych leków,
    • nałogów (szczególnie palenia tytoniu),
    • powodu, z jakiego doszło do utraty zębów (urazy, paradontoza, stany zapalne lub inne …)
    • Państwa oczekiwań wobec leczenia implantologicznego,
  2. badanie wewnątrzustne, podczas którego oceniamy:
    • stan dziąseł (ruchomość błony śluzowej, jej kolor i grubość, występowanie blizn, owrzodzeń, przetok ropnych),
    • uzębienie (ruchomość, próchnica, płytka i kamień nazębny),
    • przyzębie – dziąsła (krwawienie lub wysięk ropny),
    • czy istnieje wada ortodontyczna, ponieważ zawsze rozważamy ewentualne leczenie ortodontyczne jako alternatywne dla implantów lub jako leczenie poprzedzające założenie wszczepów,
    • obszary bezzębne czyli wielkość i kształt miejsca, gdzie planujemy osadzić implanty,
    • ustawienie zębów w zgryzie (czy jest miejsce na przyszłą odbudowę protetyczną),
    • używane uzupełnienia protetyczne,
  3. wykonujemy wyciski orientacyjne celem wykonania gipsowych modeli diagnostycznych i przygotowania szablonów chirurgicznych

WIZYTA DRUGA (ok. 15 minut)

  1. oceniamy dopasowanie szablonów chirurgicznych;
  2. wykonujemy badanie tomograficzne oraz podstawowe badania krwi;

WIZYTA TRZECIA (ok. 45 minut)

  1. przeprowadzamy rozmowę na temat planu leczenia w oparciu o wywiad;
  2. badanie wewnątrzustne;
  3. gipsowe modele diagnostyczne a także w oparciu o wyniki badania tomograficznego;

Na koniec przedstawiamy możliwe 2-4 wersje leczenia, biorąc pod uwagę możliwości finansowe naszych Pacjentów i przybliżony czas terapii.

TOMOGRAFIA KOMPUTEROWA (TC)

Ta nowoczesna technologia pozwala na wykonywanie przestrzennych obrazów dowolnej okolicy ciała, jednak w naszym przypadku do najczęściej wykonywanych należy tomografia komputerowa szczęki lub żuchwy, zatok szczękowych i jamy nosowej, a także stawów skroniowo-żuchwowych. Tomografia komputerowa jest badaniem, które ukazuje trójwymiarowy obraz, za pomocą którego możemy bardzo precyzyjnie oceniać stan zębów i kości szczęk oraz planować zabiegi, w szczególności implantologiczne. Poprzez użycie specjalistycznego oprogramowania EasyGuide (Keystone Dental USA) możemy symulować zabiegi na ekranie monitora i planować rozmiar implantów na bazie ich wirtualnego obrazu. TC jest też bezpieczna dla naszych Pacjentów, albowiem emituje dawkę promieniowania porównywalną lub niższą od tej, gdy wykonujemy tradycyjny pantomogram na kliszy. Tomografię komputerową wykorzystujemy też do przeprowadzania zaawansowanych zabiegów z nawigacją, co gwarantuje nam bezpieczeństwo w trakcie zabiegu oraz skrócenie jego czasu trwania.

IMPLANTY – II ETAP CHIRURGICZNY

Jednoetapowy: podstawową zaletą tej metody jest wykonanie tylko jednego zabiegu chirurgicznego, podczas którego umieszczony zostaje implanty oraz śruba gojąca (zabliźniająca) dziąsło. Zdjęcie szwów następuje zazwyczaj po 7-10 dniach, a po 3-5 miesiącach od osadzenia wszczepu pobierane są wyciski pod ostateczną odbudowę protetyczną.

Dwuetapowy: w tym przypadku podczas pierwszego zabiegu chirurgicznego zostają założone implanty, ale bez śruby gojącej. Wkręcony implant szczelnie pokrywa się dziąsłem i zaszywa (gojenie poddziąsłowe). Zdjęcie szwów następuje także po 7-10 dniach, a kolejny zabieg chirurgiczny polegający na odsłonięciu zaszytych na głucho implantów i założeniu śrub gojących wykonuje się po upływie 3-5 miesięcy. Od tego momentu muszą upłynąć kolejne 2 tygodnie aby dziąsła się ostatecznie zagoiły. Dopiero wówczas pobierane są wyciski pod ostateczną rekonstrukcję protetyczną.

IMPLANTY – III ETAP PROTETYCZNY

Podczas tych wizyt pobierane są wyciski, wykonywane kolejne przymiarki i ostatecznie następuje oddanie gotowej pracy protetycznej (zwykle trwa to od 1 do 4 tygodni, w zależności od rodzaju i rozległości odbudowy protetycznej).

Ruchomość zębów

Ruchomość zębów: Jako filarów dla protez i uzupełnień łączonych żywicą należy unikać obciążania wykazujących ruchomość zębów, ponieważ uzupełnienia będą podatne na rozłączanie. Jeżeli zęby wykazujące ruchomość muszą zostać w łączone do uzupełnienia protetycznego, należy wykonać maksymalnie największą retencję.

Ruchomość zębówAby zapobiec przemieszczeniom wargowo-językowym, przyczep musi obejmować możliwie największą powierzchnię szkliwa i powinien zawierać elementy podtrzymujące (np. wyraźne rowki, wielokrotne oparcia, haczyki sieczne). Generalnie gdy szkielet uzupełnienia zostanie osadzony, zęby filarowe nie mogą być dobrze przestawione w wyniku zwarcia w żadnym kierunku poza jego obszar. Warunek ten jest szczególnie ważny gdy występuję ruchomość zębów. Ponadto połączenie z obszarem przejściowym za czepu powinno być grube, aby nie dopuścić do powstania uszkodzeń wynikłych ze zmęczenia metalowego szkieletu na ruchomych zębach filarowych. Czasami zdarza się, że w wyniku zmęczenia metalu, zawiodą szyny, a połączenie po zostanie nie naruszone.

Postępowanie kliniczne
1. Przed dokonaniem redukcji zęba wymierz i oceń modele, w celu określenia najlepszego miejsca dla utworzenia przyczepu i wolnej przestrzeni w okolicy zwarciowej. Obniż wysokość zęba, utwórz proksymalne wydłużenia, umieść oparcia na zgrubieniu szkliwa okolicy szyjki zęba i wykonaj rowki na powierzchni proksymalnej.
2. Ponieważ nie wykonujesz wypełnienia tymczasowego, aby zachować tę samą wielkość wolnej przestrzeni między zębami szczęki i żuchwy nałóż światło utwardzalną żywicę kompozytową na brzegi sieczne przeciwstawnych zębów. Żywicę można łatwo usunąć podczas przymierzania, albo po osadzeniu uzupełnienia. Przednie zęby filarowe w żuchwie rzadko wymagają wolnej przestrzeni na powierzchni siecznej, ponieważ szkielet uzupełnienia opiera się tylko na powierzchni językowej i powierzchniach proksymalnych.

3. Używając małego stożkowatego wiertła diamentowego, utwórz płytki stopień zaokrąglony (chamfer) na powierzchni językowej w odległości 1 mm od brzegu dziąsła. Stopień zaokrąglony (chamfer) o głębokości około 0,25 mm, nie powinien sięgać do zębiny i tworzyć brzegu poddziąsłowego.
4. Używając tego samego diamentowego wiertła, utwórz proksymalne wydłużenia sięgające do części wargowej, zwracając uwagę na estetyczny wygląd.
5. Gdy ząb ma wydatne pogrubienie szkliwa w okolicy szyjki, umieść na tym pogrubieniu solidny zaczep za pomocą wiertła w kształcie odwróconego stożka, przesuwając je od środkowej do dystalnej krawędzi brzegowej.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Charakteryzacja licówek porcelanowych

Wielobarwność i charakteryzacja licówek porcelanowych może zostać opracowana przez technika dentystycznego poprzez używanie różnych odcieni porcelany lub barwiących powierzchnię. Dodatkowych modyfikacji może dokonać stomatolog w czasie cementowania używając wewnętrznych modyfikatorów koloru.

Charakteryzacja licówek porcelanowychMieszanina modyfikatorów koloru z kompozytu, opakerów i różnych odcieni cementów łączących może zostać założona pomiędzy opracowywany ząb i uzupełnienie w celu uzyskania efektu wielobarwności. Trudno jednak, przy użyciu tej techniki, zachować ciągłość w kolorze poszczególnych zębów. Na ostateczny wygląd i estetykę zęba mogą wpływać nawet drobne różnice proporcji i względne rozmieszczenie tych substancji oraz różnice w odległościach pomiędzy porcelaną i powierzchnią zęba. Jest to jeszcze bardziej skomplikowane, gdyż nie utwardzone materiały modyfikujące zostają rozprowadzone od podstawy licówki porcelanowej w wyniku ucisku, a nie umieszczone bezpośrednio i następnie utwardzone
przed nałożeniem na nie licówki (jak to się dzieje w przypadku bezpośrednich licówek z żywicy kompozytowej).

Tak więc najlepiej, gdy różnorodność i wielobarwność i charakteryzacja licówek porcelanowych w raz z nadaniem im odpowiedniego odcienia koloru i stopnia nieprzezierności ich części środkowej, do dziąsłowej i siecznej dokonane zostaną przez technik a dentystycznego, który nada porcelanie odpowiedni kolor. Wewnętrzne nadawanie odcienia za pomocą żywicy powinna być ograniczona do dokonywania tylko nie wielkich zmian, które można osiągnąć używając jednobarwnego cementu łączącego.

Rozważania dotyczące miar
Aby dokonać oceny licówki porcelanowej należy ją dopasować za pomocą rozpuszczalnej w wodzie nieutwardzalnej pasty (jeżeli jest dostępna) lub środka łączącego. Rozpuszczalna w wodzie nieutwardzalna pasta ma tę przewagę, że daje nieograniczoną ilość czasu na ocenę efektu różniących się odcieni. Jeżeli jest to konieczne można równocześnie poddawać ocenie kilka licówek porcelanowych, do każdej używając innego koloru pasty tzw. przymiarkowej. Pasty przybliżą nam kolor odpowiedniego cementu łączącego. Do oceny efektów można użyć różnych odcieni rzeczywistego cementu łączącego. Należy ją zrobić bardzo szybko, aby materiał nie zaczął twardnieć. Bez względu na to, czy w trakcie dopasowywania używamy rozpuszczalnej w wodzie nieutwardzalnej pasty, czy też rzeczywistego środka utwardzanego, ostateczny efekt może różnić się od tego, który zaobserwowaliśmy podczas oceny.

Składa się na to kilka przyczyn:
1. Odcień pasty użytej podczas dopasowywania może nie odpowiadać dokładnie odcieniowi odnośnej żywicy łączącej.
2. Odcień żywicy łączącej może zmienić się tuż po utwardzeniu.
3. Odcień utwardzonej żywicy może zmienić się z upływem czasu.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Korona wzmacniana glinem

Korona wzmacniana glinem została wprowadzona3przez McLeana i Hughesa w 1965 roku. Kryształy glinu wzmacniają rdzeń, który służy jako podstruktura, na której wypalana jest porcelana.

Zalety
1. Wytrzymałość. Korona wzmacniana glinem ma wysoki współczynnik elastyczności i wytrzymałość na zgniatanie dwa razy większą niż regularna porcelana skaleniowa.
2. Estetyka. Korona wzmacniana glinem charakteryzuje się estetycznym wyglądem ponieważ przepuszczają światło lepiej niż uzupełnienia porcelanowome talowe.
3. Biokompatybilność.
4. Zdrowe przyzębie.
5. „Transiluminacja” dziąseł.

Do zastąpienia istniejącej korony została użyta korona wzmacniana glinem. Zwróć uwagę na dziąsło, którego stan po prawił się. Osiągnięto to dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu naturalnej struktury zębów siekaczy bocznych i uzupełnieniu brzegu siecznego prawego siekacza środkowego za pomocą żywicy kompozytowej.

Wady
1. Mikrourazy. Zawsze przy założeniu koron wzmacnianych glinem występują mikro urazy powierzchni wewnętrznej. Są one spowodowane niemożnością wystarczającego zwilżenia folii.
2. Ograniczenie zastosowania do zębów przednich.
3. Ograniczona możliwość tworzenia uzupełnień kilku zębów stojących obok siebie
4. Dla idealnego opracowania zęba konieczna jest odpowiednio zachowana struktura.
5. Przyleganie brzeżne jest technicznie trudne do uzyskania.
6. Ścieranie przeciwstawnego zęba.
7. Niemożność estetycznego przylegania w zdejmowanych
protezach częściowych.

Klinicznie, uzupełnienia te nie wykazały wyższości nad konwencjonalnymi porcelanowymi koronami „jacketowymi” pod względem estetycznym, oddziaływania na tkanki okołozębowe ani wytrzymałościowym.

Wskazania
Uzupełnienia te są wskazane w przypadku:
1. Pojedynczych zębów przednich, gdy wymagany jest estetyczny wygląd lub biokompatybilność.
2. Możliwości odpowiadające kryteriom opracowania.

Przeciwwskazania
Uzupełnienia te są przeciwwskazane w przypadku:
1. Pacjentów, którzy zaciskają zęby lub u których występuje bruksizm.
2. Pacjentów z krótkimi koronami klinicznymi.
3. Pacjentów, u których wymagane jest szynowanie zębów.
4. Kiedy nie ma możliwości wykonania zgodnie z kryteriami opracowania.

Kryteria opracowania
1. Opracowanie ścian osiowych powinno zakończyć się uzyskaniem całkowitego sześciostopniowego nachylenia.
2. Podczas opracowania powinniśmy uzyskać 1,2 do 1,5-milimetrową redukcję i dwie trzecie długości anatomicznej korony zęba.
3. Krawędź brzegu siecznego ostatecznie przygotowanego zęba powinna być pionowo u stawiona poniżej siecznej krawędzi uzupełnienia.

4. Stopień powinien być lekko zaokrąglony na połączeniu ściany osiowej i linii dziąsła i powinien kończyć się ostrym kątem liniowym na zewnętrznym brzegu szyjki zęba.
5. Kąty między powierzchniami zęba powinny być zaokrąglone w celu z redukowania wszelkich naprężeń w tych miejscach – oprócz brzegów zewnętrznych.
6. Szerokość stopnia powinna wynosić przynajmniej jeden milimetr wokół obwodu zęba.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego powinno naśladować kształt odbudowy ostatecznej wykonanej z porcelany napalanej na metal zarówno jeśli chodzi o wielkość, kształt, jak i kontakty zgryzowe.

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznegoJeżeli mają zostać wprowadzone jakieś zmiany z powodu wymagań pacjenta lub lekarza, powinny one zostać przeprowadzone na uzupełnieniu tymczasowym, przed wykonaniem protezy ostatecznej. Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego i naśladowania naturalnego wyglądu przez uzupełnienie tymczasowe, pogłębia się część wargową przestrzeni międzyzębowej, a szczeliny na brzegu siecznym pozostawia się otwarte, zaokrąglone, o rożnej głębokości, natomiast części dziąsłowe przestrzeni międzyzębowej są szlifowane w taki sposób, aby zapewniały prawidłowy stan zdrowotny brodawek dziąsłowych. Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego powinno być w jednej trzeciej części dziąsłowej korony wycięty. Aby zębom nadać bardziej naturalny wygląd można zastosować pomarańczowo-brązowe lub brązowe barwniki akrylowe. Ponadto w większości uzupełnień można wykonać plamy naśladujące obszary odwapnienia lub nacięcia symulujące pęknięcia szkliwa u osób starszych. Odbudowy są kształtowane, polerowane, a następnie cementowane za pomocą cementu tymczasowego. Wybiera się taki cement, który umożliwi łatwe zdjęcie odbudowy i unieruchomienie opracowywanego zęba. Pacjent jest zwalniany do domu, a wygląd estetyczny, zarysy zębów, stan dziąseł i zgryz są oceniane podczas następnej wizyty.

Często konieczny jest więcej niż jeden zestaw uzupełnień tymczasowych ze względu na stopniowe zmiany wprowadzane w celu osiągnięcia pożądanych wyników kosmetycznych. Stomatolog wykonujący uzupełnienie powinien używać odbudowy tymczasowej jako wzorca lub wskaźnika wysokości, odcienia i kształtu uzupełnienia ostatecznego, jak również jako wskaźnika stosunków brzegów siecznych. Zeszlifowanie zęba, szczególnie w miejscu wpływającym na prowadzenie sieczne sprawdzane jest za pomocą protezy przejściowej. Jeżeli odcinek znajdujący się w kierunku siecznym w stosunku do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki staje się cienki lub uległ perforacji, obszar ten musi być powtórnie opracowany przed pobraniem wycisku. Jeżeli opracowanie zęba ulega zmianie, tymczasowe uzupełnienie zostaje podścielone za pomocą samo polimeryzującej żywicy akrylowej w wybranym odcieniu. Wykończenie brzegów tymczasowej protezy stałej powinno kończyć proces opracowywania. Zbyt duża proteza powoduje problemy periodontyczne, zanik dziąseł i wątpliwy wynik estetyczny. Zbyt małe brzegi protezy tymczasowej prowadzą do nadwrażliwości zębów, uszkodzenia miazgi oraz przerostu tkanek dziąsła ponad brzegami opracowania

Źródło: Stomatologia estetyczna

Licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem

 

Dobrą metodą w wielu sytuacjach są licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem wykonane techniką pośrednią

  1. Problem ścierania zębów. Wiele żywic kompozytowych ściera się podobnie do zębów naturalnych i dlatego nie powoduje jatrogennego starcia uzębienia przeciwstawnego.
  2. Ciemne przebarwienia zębów. W technikach pośrednich żywicami można pokryć ciemny kolor zęba bez konieczności używania matowych czynników kryjących, dzięki czemu będzie miał wygląd zęba żywego.
  3. Zachowanie struktur zęba. Opracowanie zęba pod licówkę z kompozytu może być bardziej oszczędne niż pod porcelanę, ponieważ stosując kompozyt nie jest wymagana warstwa o grubości 0,5 mm tak, jak w porcelanie.
  4. Możliwość wyboru miejsca i sposobu wykonania.

Licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem

Licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem bądź innymi metodami, wykonywane z żywic z mikrowypełniaczem, z żywic hybrydowych lub z żywic o małych cząstkach mogą być wykonywane techniką pośrednią w gabinecie stomatologicznym albo w laboratorium dentystycznym. Szkło w żywicach kompozytowych o małych cząstkach lub w żywicach hybrydowych może być wytrawiane kwasem fluorowodorowym, co daje mikromechaniczną retencję o jakości rywalizującej z wytrawioną porcelaną. Możliwość wykonania reperacji przy fotelu. Wkłady mogą być reperowane bezpośrednio przy fotelu za pomocą światłoutwardzalnych żywic kompozytowych. Poniżej opisano technikę wykonania licówki ze światłoutwardzalnych hybrydowych żywic kompozytowych, które są hartowane ciepłem, wytrawiane 10% kwasem fluorowodorowym i silanowane. System silanowy chemicznie wiąże się z pozostałymi cząstkami szkła, a następnie z kompozytową żywicą klejącą, która jest używana do przymocowania licówki do wytrawionej powierzchni szkliwa (należy pamiętać, że techniki mogą różnić się w zależności od producenta zestawu).

Materiały i narzędzia:
• lusterko,
• zgłębnik,
• metalowe „plastyczne” narzędzie,
• skalpel nr 12,
• rękojeść Bard-Parkera,
• skaler do przednich zębów,
• wiertło diamentowe – płomyk,
• masa wyciskowa poliwinylosiloksanowa,
• masa wyciskowa alginatowa,
• całkowite łyżki wyciskowe dla żuchwy i szczęki,
• gips na model,
• hybrydowa żywica kompozytowa,
• żywica kompozytowa klejąca światło utwardzalna lub podwójnie utwardzana,
• piec Toaster lub Coltene,
• rowkowane wiertła węglikowe 12 i 30,
• wiertła diamentowe do wykańczania wypełnień,
• gumki do polerowania żywic kompozytowych,
• krążki do opracowywania żywic kompozytowych,
• pasta do polerowania żywic kompozytowych,
• 10% żel kwasu fluorowodorowego,
• 37% żel kwasu fosforowego,
• system wiążący,
• system silanowy,
• unit do wewnątrzustnego utwardzania światłem,
• pumeks nie zanieczyszczony olejem.

Źródło: implants 1/2010

Modyfikatory koloru i opakery

Modyfikatory koloru utwardzanych światłem zawierają barwniki z tlenków metali zawieszone w żywicy bis-GMA o niskiej lepkości lub w mieszaninie żywicy bis-GMA i żywic z dimetyloakrylatu uretanu.

Modyfikatory

Mniej intensywne opakery, takie jak Durafill Color VS (Kulzer, Inc., USA) zawierają od 20 do 30% wagowych barwionej żywicy bis-GMA z mikrowypełniaczem. Heliocolor Opaque (Vivadent USA, Inc.) jest produkowany w postaci matowych tabletek, które są stosowane z rozpuszczalnikiem – ketonem dietylowym w celu całkowitego „ukrycia” metalu oraz w silnie przebarwionych zębach.

Tabletki opakera zawierają dwutlenek tytanu, tlenek żelaza i metakrylat
polimetylowy. Wprowadzone ostatnio opakery do metali, takie
jak Cover Up II (Parkel) mają wiązać chemicznie opakery żywicy ze stopami niklowo-chromowymi i z amalgamatem. W tworzeniu wiązania pośredniczy
modyfikator 4META. System Panavia zawiera zmodyfikowany ester żywicy bis-GMA, który zapewnia adhezję chemiczną do stopów metali nieszlachetnych, stopów metali szlachetnych pokrytych blachą cynową, porcelany, szkliwa i nie wytrawionej zębiny. Jako
że nie jest znany okres trwałości tych środków adhezyjnych, tam gdzie jest to możliwe, należy wykorzystywać retencję mechaniczną jako uzupełnienie adhezji chemicznej.

Uwagi ogólne
Modyfikatory koloru mogą być dodawane do żywic kompozytowych w celu zmiany ich odcieni; jednakże rezultatami tych zabiegów mogą być:

  1. Dostanie się pęcherzyków powietrza w obręb żywicy, w wyniku czego może powstać porowata powierzchnia.
  2. Zmniejszenie ilości wypełniacza w samej żywicy.
  3. Przedłużony czas u twardzania ze względu na obecność barwników w modyfikatorach.
  4. Wprowadzenie żywic kompozytowych o rozszerzonym zakresie odcieni, łącznie z odcieniami z kolornika Vita sprawia, że mieszanie modyfikatorów koloru z żywicami rzadko jest potrzebne.

Źródło: Podstawy estetyki

wytyczne i czynniki

Czynniki ryzyka implantacji natychmiastowej

W żuchwie językowa blaszka kostna zębodołu jest z reguły cieńsza od wargowej. Czynniki te odgrywają istotną rolę przy wyborze optymalnego kąta nawiertu pilotującego, który wyznaczony jest długą osią łoża implantu.

Na tym etapie występujące błędy mogą spowodować podczas nawiercania perforację ściany kostnej zębodołu, co znacznie obniża perspektywę sukcesu. Ochrona kortykalnej blaszki kostnej. Podczas ekstrakcji zęba należy podjąć takie działania, aby zapobiec zniszczeniu kości. Za pomocą periotomu według Schulte’a możliwe jest atraumatyczne przecięcie więzadeł zęba. Po ekstrakcji należy ostrożnie i gruntownie wyłyżeczkować zębodół, w celu usunięcia tkanki ziarninowej. Przedoperacyjna ocena łoża implantu w wielu przypadkach implantacji natychmiastowe klinicznie stwierdza się w okolicy wierzchołkowej zębodołów zębów przednich i przedtrzonowych w szczęce wyraźne ścieńczenie blaszki kostnej od strony wargowo-policzkowej w porównaniu ze stroną podniebienną.

Wskazania do implantacji natychmiastowej:
• uraz bez udziału kości wyrostka zębodołowego,
• zęby bez możliwości odbudowy i dalszego leczenia – brak zapalenia ropnego,
• niepowodzenie endodontyczne,
• redukcja kości jako następstwo chorób przyzębia,
• pozostawiony korzeń,
• złamanie korzenia.

wytyczne i czynniki
wytyczne i czynniki

Implantacja natychmiastowa ze względów estetycznych i funkcjonalnych wszczepy należy wprowadzić w płaszczyźnie poziomej jak najbliżej powierzchni wyrostka zębodołowego. Za linię orientacyjną służy granica szkliwnozębinowa zębów sąsiednich. W celu uzyskania maksymalnej stabilizacji w implantacji natychmiastowej wprowadza się implanty 3,0mm do 5,0mm głębiej poza wierzchołek usuniętego zęba. W przypadku zębów wielokorzeniowych wszczep można wprowadzić w przegrodę międzykorzeniową. Implant można umieścić w podniebiennym zębodole w szczęce, zaś w żuchwie w mezjalnym lub dystalhym zębodole, jeżeli wymaga tego leczenie protetyczne. Należy zwrócić uwagę na wypełnienie wszczepem w okolicy szyjki zęba całego przekroju zębodołu. Mniejsze szczeliny (<lmm) według zasady „ Jumping Distance” samoistnie zostaną otoczone kością bez konieczności zastosowania membran. Szeroka, szyjkowa średnica implantu stożkowego, analogicznego w stosunku do korzenia, umożliwia idealne zamknięcie wejścia do zębodołu. Zapewnia to podporę kostną od strony policzkowej z zachowaniem naturalnej, kostnej wypukłości korzenia.

 

Źródło: S z t u k a IM P L A N T O L O G I I 1/2008

Gojenie tkanek miękkich

Jednym z największych problemów współczesnej stomatologii implantologicznej jest
utrzymanie tkanek miękkich wokół wszczepów, gojenie zwłaszcza w obszarze estetycznym.

gojenie
gojenie

Kształt implantów, jak to zostało wykazane w w ielu badaniach, ma istotne znaczenie dla zachowania poziomu tkanek twardych i miękkich. W ostatnich dziesięcioleciach gojenie opracowano wiele metod postępowania z tkankami miękkimi, przede wszystkim w postaci zabiegów przesuwania i przeszczepiania tkanek. Jednakże procedury te nie zawsze pozostają w zasięgu możliwości zabiegowych stomatologa ogólnego. W ostatnich 5 latach implanty z szyjkami polerowanymi zaczęły tracić na znaczeniu na rzecz implantów z powierzchniami uzdatnionymi. Do chwili obecnej większość badań koncentrowała się na ocenie poziomu kości wokół implantów. Celem niniejszego badania jest ocena przylegania i zachowania tkanek miękkich wokół jednoczęściowych implantów przezdziąsłowych z powierzchnią uzdatnioną.

Kość była następnie czyszczona z pozostałości tkanek miękkich, a miejsca wprowadzania implantów zaznaczano okrągłym wiertłem. Następnie wiertłem pilotującym o średnicy 2 mm wyznaczano głębokość i kierunek wprowadzania implantu. Na głębokości pierwszych 2 mm, w obszarze kortykalnej kości wyrostka, stosowano wiertło poszerzające o średnicy 2,80mm. Implanty wprowadzano za pomocą klucza zapadkowego (grzechotki), aż do uzyskania pozycji docelowej. Uważano ją zaprawidłową, gdy osiągnięto głębokość sięgającą poziomu części filarowej, czyli wówwczas gdy gwint był całkowicie przykryty kością. Zalecona farmakoterapia obejmowała antybiotyki (Augmentin 1 g SmithKline Beecham) przez 6 dni oraz środki przeciwbólowe (Ketonal forte, 200 mg) przez 3 dni. Zgłębnikiem badano głębokość dziąseł wokół implantów po zaszyciu rany (nici jedwabne, 4-0, B. Braun). Po implantacji wykonano badanie urządzeniem Periotest uzyskując wartości 02-04.

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, indukcja transformacji komórek w osteoblasty stanowi podstawowy impuls do rozpoczęcia jego wgajania się. Popowstaniu sieci naczyń krwionośnych może rozpocząć się osteogeneza.

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Przywrócenie prawidłowego poziomu tlenu w gojących się tkankach, w połączeniu z adekwatnymi bodźcami chemicznymi i biofizycznymi jest kluczowym czynnikiem warunkującym proliferacji i różnicowanie komórek. Konsekwencją tych uwarunkowań jest powstanie kaskady komórkowej, w której komórki mezenchymalne różnicują się w komórki o fenotypie mogącym pobudzić osteogenezi, w ścisłym połączeniu z regeneracją sieci naczyń krwionośnych wewnątrz przeszczepionej kości. Osteoblasty zlokalizowane wzdłuż końców nekrotycznego beleczkowego rdzenia i brzegów kości korowej odkładają warstwę osteoidu i zapewniają dopływ minerałów dla jego klasyfikacji. Ten postępującej front tworzenia się nowej kości, wzdłuż ścieżek wytyczonych przez nowe naczynia krwionośne, dążący do przeszczepionej kości, określa się mianem „pełzającej substytucji” – creeping substitution.

Także w tym czasie hematopoetyczne elementy komórkowe wypełniają przestrzenie szpikowe. Stopień mineralizacji osteoidu powoli wzrasta, osiągając krytyczny poziom dla wizualizacji radiologicznej po kilku tygodniach. Zmiany w mineralizacji przeszczepu znajdują wyraz w panoramicznym badaniu radiologicznym jako zmiany przezierności dla promieni rentgenowskich w miejscu wszczepienia. W całym zbiorze zjawisk biologicznych występujących w czasie gojenia się przeszczepu, radiologiczne objawy. Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, może być określone poprzez zatarcie się ostrych granic między przeszczepioną kością a miejscem wszczepienia. Ponadto, z chwilą pojawienia się bardziej jednolitych i ciągłych beleczek pojawia się zrost kostny. Powstanie nowej nieregularnej sieci beleczek o wysokiej ilości połączeń jest ewentualnym efektem nasilonego poziomu prawidłowego procesu przebudowy kości. Utrzymanie objętości przeszczepu jest kolejnym objawem powodzenia rekonstrukcji kości. Mając to stwierdzenie na uwadze, należy brać pod uwagę pewne istotne fakty, jak na przykład ten, że zachowanie przeszczepu jest wyraźniejsze w jego warstwie korowej. Zdolność przeszczepu do wbudowania się w otaczające struktury kostne miejsca wszczepienia jest ściśle powiązana z jego gęstością i wymiarami.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 4/2004