Archiwa kategorii: Protetyka

Przebieg procesu augmentacji kości

5Aktywny ludzki przeszczep allograficzny lub kość mrożona mogą uwalniać morfogenetyczne biedka kości BMP do otaczającej rany, indukując tworzenie kości implantu, przeszczepu autogennego, kości mrożonej i otaczającej kości miejsca implantacji tworzą idealne środowisko dla migracji i proliferacji komórek osteogenicznych i w konsekwencji do zastąpienia przeszczepionego materiału przez nowopowstałą kość.
Zewnętrzna warstwy przeszczepu stanowią gęste drobiny hydroksyapatytu służące jako rusztowanie i substancja wypełniająca przestrzeń, ze względu na ich właściwości osteokondukcyjne. Ułatwiają one tworzenie się nowej kości poprzez wytworzenie i utrzymanie przestrzeni niezbędnej dla procesu augmentacji kości.

Po zastosowaniu powyższych warstw przeszczepu kostnego wszczepia się membranę kolagenową pokrywającą leczone miejsce. Zastosowanie membrany oddzielającej zapewnia stabilizacje w miejscu wszczepienia i wyklucza obecność niepożądanych komórek. Preferowane są tu membrany kolagenowe, ze względu na fizjologicz-
ny proces ich absorpcji i wysoką biozgodność z tkankami jamy ustnej. Ponadto kolagen jest czynnikiem hemostatycznym i posiada zdolność stymulowania agregacji płytek krwi oraz wiązania włókien fibrynowych, co może prowadzić do początkowej fazy tworzenia się skrzepu krwi, jego stabilizacji i dojrzewania. Ponadto kolagen w warunkach in vitro wykazuje właściwości chemotaktyczne dla fibroblastów. Ta właściwość może wzmagać migrację komórek przyczyniając się do lepszego pierwotnego zamknięcia rany, co stanowi klucz do procesu augmentacji kości.

Następnie płat śluzówkowo-okostnowy jest przemieszczany dokoronowo dla pełnego pokrycia rany bez napięcia tkanek. Techniki uwalniania płata obejmują od strony wierzchołkowej uniesienie płata częściowej grubości lub odcięcie okostnej, co zwykłe jest związane z pionowymi cięciami. Płary zeszyte pod napięciem mogą goić się wtórnie z powodu obkurczania się rany.

Postępowanie pooperacyjne obejmuje pfokank: roztworem soli przez 2 tygodnie przed znnaną na płukanie 0,12% roztworem chloriieksydyny przez następne 2 tygodnie. Zalecana jest również ogólna profilaktyka antybiotykowa (amoxicilłin 500 mg 3 razy dziennie przez okres 10 dni. a w przypadku alergii azitromydn 500 mg dzien-
nie przez 3 dni. Szwy zazwyczaj usuwane są w 10-12 dobie po zabiegu operacyjnym. Pacjent powinien być poddany badaniu kontrolnemu co 4 do 6 tygodni w celu monitorowania procesu gojenia się rany. Jeżeli uniknięto pierwotnego odsłonięcia membrany, to proces gojenia przebiega prawidłowo. Osadzenie implantów lub drugi etap zabiegu implantologicznego nie powinny być wykonane przed 5-6 miesiącem trwania procesu gojenia.

Źródło: implants 3_2010

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych

04Poniższy opis przypadku opisuje zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu regeneracji traconych tkanek miękkich wokół prawego przyśrodkowego siekacza szczęki ze znaczną resorpcją zewnętrzną korzenia związaną oraz recesją dziąsła. Trwająca miesiąc ekstruzja pozostałej części korzenia spowodowała w rezultacie pojawienie się tkanek dziąsła pozostających w harmonii z sąsiednimi zębami. Po zabiegu implantacji uzyskano odpowiedni profil dziąsła zapewniając optymalny rezultat estetyczny. Po okresie kontrolnym trwającym 3 lata została zachowana całkowita regeneracja tkanek miękkich wokół korony opartej na implancie.

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu zastąpienia pojedynczego zęba w żuchwie jest jednym z głównych wyzwań stomatologii estetycznej. Utrata zęba jest często związana z zanikiem wyrostka zębodołowego oraz ze zmianą wyglądu tkanek miękkich, czego odbiciem jest brak brodawek międzyzębowych oraz poziome i pionowe ubytki, które upośledzają w dalszej kolejności odbudowę protetyczną. Czynnikiem estetycznym wspólnym dla wszystkich tych rodzajów odbudowy protetycznej jest profil tkanek miękkich, który musi być identyczny z profilem tkanek zęba przeciwległego.

Rekonstrukcja dziąsła zawiera brodawki międzyzębowe, łukowatą postać wolnego brzegu dziąsłowego, obszar dziąsła związanego oraz wyniosłość korzenia, która powinna być podobna do naturalnego zęba sąsiadującego. Zapobiegnięcie utracie wyrostka zębodołowego związanego z każdą ekstrakcją ma obecnie duże znaczenie dla usprawnienia leczenia implantologicznego w przyszłości. Można to osiągnąć – poprzez natychmiastową implantację, lub, jeśli są inne wskazania poprzez przeszczepy tkanki kostnej, regenerację tkankową, bądź kombinację dwóch poprzednich. Dostępna jest również bardzo obiecująca technika z zastosowaniem osocza wzbogaconego czynnikiem wzrostu. Przy odpowiednich warunkach, można przyjąć postępowanie zachowawcze, jak na przykład ekstruzja ortodontyczna martwych zębów w celu zwiększenia ilości kości oraz tkanek miękkich w miejscach przyszłej implantacji.

Źródło: Quintessence Period onto logia-lmplanty 3/2005

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 1)

02Opis przypadku

62-letnia pacjentka odwiedziła Klinikę Stomatologiczną z życzeniem przeprowadzenia kompleksowego leczenia protetycznego. Posiadała protezę całkowitą szczęki oraz korony i mosty w żuchwie. Po badaniu klinicznym i radiologicznym wszystkie zęby dolne zakwalifikowano do usunięcia. Ogólny stan zdrowia pacjentki był dobry, a badanie jamy ustnej nie wykazało żadnych niepokojących objawów.

Planowanie leczenia

Zgodnie z życzeniem pacjentki, plan leczenia obejmował wykonanie nowej protezy całkowitej górnej i protezy dolnej osadzonej na implantach. W tym celu zaproponowano pacjentce osadzenie implantów w odcinku przednim żuchwy. W ramach uzupełnienia protetycznego zaplanowano leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM, wykonanie stałego mostu ekstenzyjnego, który w razie potrzeby można wyjąć.

Leczenie przedprotetyczne i faza chirurgiczna

Pierwszy etap leczenia obejmował ekstrakcję zębów dolnych, wykonanie całkowitej protezy tymczasowej na miękkim podścieleniu oraz usunięcie pozostałości korzenia w rejonie. Podczas fazy gojenia, obejmującej osiem tygodni, wykonano szablon chirurgiczny z przeziernego tworzywa sztucznego z tytanowymi, 2 mm łącznikami prowadzącymi, w celu przeprowadzenia tradycyjnej diagnostyki radiologicznej z zastosowaniem tomografu. Ilość tkanki kostnej umożliwiała osadzenie w odcinku między otworami bródkowymi pięciu implantów o długości 18 mm i średnicy 4,0 mm. Po zastosowaniu trzydniowej osłony antybiotykowej osadzono w znieczuleniu miejscowym pięć implantów. Siedem dni po zabiegu usunięto szwy, podścielono ponownie materiałem miękkim nie noszoną dotąd protezę natychmiastową i oddano ją pacjentce. Osiem tygodni po implantacji odsłonięto wszczepy w znieczuleniu miejscowym i zaopatrzono je w czapeczki gojące. Szwy ponownie usunięto po siedmiu dniach po zabiegu. Rany po każdym zabiegu goiły się bez komplikacji.

Faza protetyczna

Podczas tej samej wizyty skontrolowano prawidłową pozycję implantów w wycisku zgodnie z warunkami w jamie ustnej. Rozbieżność pomiędzy sytuacją na modelu i w jamie ustnej można skompensować rozcinając i ponownie łącząc te elementy w jamie ustnej. W tym celu należy wymieć odpowiedni analog laboratoryjny na modelu. W żuchwie natomiast pobrano otwarty wycisk implantów z przykręconymi przenośnikami wyciskowymi. Po upływie trzech tygodni dziąsła były wystarczająco wygojone, a strefa dziąsła zbitego po stronie przedsionkowej i językowej implantów wynosiła 3 mm. Na podstawie nowych modeli sytuacyjnych technik dentystyczny wykonał indywidualne łyżki wyciskowe.

czytaj dalej

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Rodzaje protez nakładowych

Rodzaje protez

Jak wcześniej wspominano, protezy typu overdenture można podzielić na całkowi­te i częściowe. Preiskel wyróżnia ponadto cztery rodzaje protez nakładowych, któ­re mogą być całkowite lub częściowe:

— czasowe;

— ćwiczebne;

— natychmiastowe;

— długoczasowe (definitywne).

Rodzaje protez
Rodzaje protez

Protezy nakładowe czasowe. Czasowe overdenture są szczególnie przydatne dla użytkowników protez częściowych, u których wykonuje się pewne modyfika­cje w celu późniejszego uzupełnienia usuwanych zębów lub pokrycia korzeni zę­bów po odcięciu koron.

Protezy nakładowe natychmiastowe. Protezy często są przekształcane w na­tychmiastowe protezy nakładowe. Po przeleczeniu kanałów i odcięciu koron zębów pobiera się wycisk wraz z protezą i natychmiast dostawia zęby i elementy reten­cyjne.

Protezy nakładowe długoczasowe (definitywne). Długoczasowe overdenture powinno się wykonywać po okresie 6 miesięcy od chwili usunięcia zęba lub zębów dentysta. Zwłoka ta ma umożliwić w miarę stabilne ukształtowanie się podłoża. Przez ten okres powinna być użytkowana proteza osiadająca, aby przystosować (ucisnąć) podłoże do protezy długoczasowej już zaopatrzonej w elementy retencyjne. Protezy

typu overdenture mogą być oparte na korzeniach zębów naturalnych, na koronach teleskopowych, jak również na implantach dentysta. Ten pierwszy sposób jest jednak naj­bardziej powszechny.

Kliniczne postępowanie przy wykonywaniu protez nakładowych zostanie opi­sane szczegółowo.

Zamki i zasuwy

Zamki i zasuwy

Urządzenia montowane równolegle w koronach i protezach, umożliwiające utrzymanie protez szkieltowcyh na podłożu. Mogą być usytuowane wewnątrzkoronowo, zewnątrzkoronowo lub międzykoronowo.

Zamki i zasuwy
Zamki i zasuwy

Umocowania wewnątrzkomorowe stosowane rzadko bo wymagaja znacznego oszlifowania. Stosownaie jest łatwiejsze we wkładzie koronowo-korzeniowym i koronie oraz w zębie ćwiekowym. Zaletami jest lepsze przenoszenie sił (zgodnie z dl osią zęba) oraz lepsza ochrona tkanek wokół zęba

Urządzenia zewnątrzkoronowe dotyczą zwłaszcza zamków. Są one w kształcie zasuw w których między błoną śluzową a patryca istnieje wolna przestrzeń, sprzyjają zapalnym przerostom błony śluzowej

Zaczepy międzykoronowe zwane interlokami SA sytuowane miedzy zblokowanymi koronami. Maja za zadanie poprawe retencji protezy szkieletowej. korzyści z ich stosowania:

  1. pozwalaja uzyskac dobry efekt estetyczny – btak obecności metalu na powierzni przedsionkowej zeba
  2. podczas dynamicznej fazy żucia tlyko siły pionowe oddziaływają na żab oporowy a w fazie statycznej proteza opiera się o błonę śluzową
  3. bezzębne odcinki wyr zębodołowego są lepiej stymulowane niż przy analogicznym podparciu klamrą
  4. tor wprowadzenia protezy musi być zwykle bardzo dokładnie wyznaczony i elementy utrzymujące nie powinny działać przemieszczająco na zęby oporowe
  5. w przypadku pogorszenia się utrzymania protezy elementy zasuwy można aktywować bez obawy ich uszkodzenia
Zamki i zasuwy
Zamki i zasuwy

wg McCrackena stosowanie zamków i zasuw ma wiele wad:

  1. zamki lub zasuwy wymagaja oszlifowania zęba oporowego i pokrycia go koroną
  2. postepowanie kliniczne i laboratoryjne jest bardziej skomplikowane
  3. urządzenia te stosunkowo szybko ulegają zużyciu
  4. są trudne do naprawy lub wymiany
  5. dla skutecznego utrzymania protezy wymagana jest długa powierzchnia kontaktu –nie na żeby krótkie

 

zasuwy mogą być wykonane fabrycznie całkowicie z metalu (patryca i matryca metalowe) bądź też jedna lub obie części mogą mieć wstępne formy plastikowe, które następnie przykleja się do modelu korony i protezy i odlewa się z metalu.

Coraz częściej stosowane SA tzw zasuwy półprecyzyjne odlewane z elementów plastikowych w których między matryce a patryce wprowadza się plastikową wymienialną wkładkę.

Zamki i zasuwy 2

Zatrzaski

Są to np.

Ot-Cap kulka retencyjna jest umocowana na poziomej belce usytuowanej pod kątem prostym do długiej osi zęba oporowego. Matryca składająca się z metalowego pojemnika z umieszczona wewnątrz niego czapeczka

Połączenia kładkowe:

W razie obecności co najmniej dwóch kłów w żuchwie oraz kłów i pierwszych zębów przedtrzonowych w szczęce możliwe jest umocowanie i podpracie protezy szkieletowej na szynie łączącej pojedyncze lub zblokowane zęby. Szyna spełnia rolę patrycy, a zagłębienia w protezie usytuowane na jej części dośluzowej i zaopatrzone w elementy retencyjne, rolę matrycy. Zęby powinny być dobrze umocowane w wyrostku i mieć odpowiednio dużą powierzchnię ozębnej.

POWIERZCHNIE KLAMROWE

Wszystkie miejsca na ścianach zębów oporowych kontaktujące lub mogące kontaktować z ramionami klamer to powierzchnie klamrowe.

POWIERZCHNIA RETENCYJNA

Dolnokątowa powierzchnia na bocznej ścianie zęba, zawarta między linią największej wypukłości zęba, a brzegiem dziąsła w stosunku do powierzchni prowadzącej.

POWIERZCHNIA PROWADZĄCA KLASYCZNA

Jest równoległa do analizatora. Jej szerokość musi być conajmniej równa szerokości jednej ze ścian zęba oporowego.

Powierzchnia ta musi się znajdować w odpowiednim stosunku do powierzchni retencyjnej:

ü  na przeciwległej ścianie tego samego zęba

ü  na analogicznej ścianie zęba po przeciwnej stronie łuku zębowego

ü  na ścianie zwróconej do luki

POWIERZCHNIA PROWADZĄCA BIERNAimages(5)

Jest rónoległa do analizatora. Jej szerokość musi być co najmniej równa szerokości jednej ze ścian zęba oporowego.

Powierzchnia to musi znajdować się w określonym stosunku do innej powierzchni równoległej do analizatora:

ü  na przeciwległej ścianie tego samego zęba

ü  na analogicznej ścianie zęba po przeciwnej stronie łuku zębowego

ü  na ścianie drugiego zęba okalającego lukę

POWIERZCHNIA PROWADZĄCA AKTYWNA

Jst to powierzchnia retencyjna o szerokości równej co najmniej szerokości jednej ze ścian zęba oporowego.

Musi się znajdować w odpowiednim stosunku do innej powierzchni retencyjnej:

ü  na przeciwległej ścianie tego samego zęba

ü  na ścianie zwróconej do luki

ü  na analogicznej ścianie zęba poprzeciwległej stronie łuku zębowego

POWIERZCHNIE ZALEŻNE

Powierzchnie prowadzące aktywne lub klasyczne.

Są to powierzchnie wąskie, które zajmują tylko część jednej ze ścian zęba.

POWIERZCHNIE STABILIZACYJNEprzeglad1

Powierzchnie z którymi analizator tworzy kąt zwrócony wierzchołkiem do brzegu dziąsła.

POWIERZCHNIA POŚREDNIA

Powierzchnia górnokątowa nad powierzchnią retencyjną. Znajduje się między równikiem zęba, a brzegiem powierzchni żującej.

POWIERZCHNIA WPROWADZAJĄCA

Część powierzchni pośredniej po której przemieszcza się klamra podczas osadzania na podłożu.

Ruchomość zębów

Ruchomość zębów: Jako filarów dla protez i uzupełnień łączonych żywicą należy unikać obciążania wykazujących ruchomość zębów, ponieważ uzupełnienia będą podatne na rozłączanie. Jeżeli zęby wykazujące ruchomość muszą zostać w łączone do uzupełnienia protetycznego, należy wykonać maksymalnie największą retencję.

Ruchomość zębówAby zapobiec przemieszczeniom wargowo-językowym, przyczep musi obejmować możliwie największą powierzchnię szkliwa i powinien zawierać elementy podtrzymujące (np. wyraźne rowki, wielokrotne oparcia, haczyki sieczne). Generalnie gdy szkielet uzupełnienia zostanie osadzony, zęby filarowe nie mogą być dobrze przestawione w wyniku zwarcia w żadnym kierunku poza jego obszar. Warunek ten jest szczególnie ważny gdy występuję ruchomość zębów. Ponadto połączenie z obszarem przejściowym za czepu powinno być grube, aby nie dopuścić do powstania uszkodzeń wynikłych ze zmęczenia metalowego szkieletu na ruchomych zębach filarowych. Czasami zdarza się, że w wyniku zmęczenia metalu, zawiodą szyny, a połączenie po zostanie nie naruszone.

Postępowanie kliniczne
1. Przed dokonaniem redukcji zęba wymierz i oceń modele, w celu określenia najlepszego miejsca dla utworzenia przyczepu i wolnej przestrzeni w okolicy zwarciowej. Obniż wysokość zęba, utwórz proksymalne wydłużenia, umieść oparcia na zgrubieniu szkliwa okolicy szyjki zęba i wykonaj rowki na powierzchni proksymalnej.
2. Ponieważ nie wykonujesz wypełnienia tymczasowego, aby zachować tę samą wielkość wolnej przestrzeni między zębami szczęki i żuchwy nałóż światło utwardzalną żywicę kompozytową na brzegi sieczne przeciwstawnych zębów. Żywicę można łatwo usunąć podczas przymierzania, albo po osadzeniu uzupełnienia. Przednie zęby filarowe w żuchwie rzadko wymagają wolnej przestrzeni na powierzchni siecznej, ponieważ szkielet uzupełnienia opiera się tylko na powierzchni językowej i powierzchniach proksymalnych.

3. Używając małego stożkowatego wiertła diamentowego, utwórz płytki stopień zaokrąglony (chamfer) na powierzchni językowej w odległości 1 mm od brzegu dziąsła. Stopień zaokrąglony (chamfer) o głębokości około 0,25 mm, nie powinien sięgać do zębiny i tworzyć brzegu poddziąsłowego.
4. Używając tego samego diamentowego wiertła, utwórz proksymalne wydłużenia sięgające do części wargowej, zwracając uwagę na estetyczny wygląd.
5. Gdy ząb ma wydatne pogrubienie szkliwa w okolicy szyjki, umieść na tym pogrubieniu solidny zaczep za pomocą wiertła w kształcie odwróconego stożka, przesuwając je od środkowej do dystalnej krawędzi brzegowej.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Charakteryzacja licówek porcelanowych

Wielobarwność i charakteryzacja licówek porcelanowych może zostać opracowana przez technika dentystycznego poprzez używanie różnych odcieni porcelany lub barwiących powierzchnię. Dodatkowych modyfikacji może dokonać stomatolog w czasie cementowania używając wewnętrznych modyfikatorów koloru.

Charakteryzacja licówek porcelanowychMieszanina modyfikatorów koloru z kompozytu, opakerów i różnych odcieni cementów łączących może zostać założona pomiędzy opracowywany ząb i uzupełnienie w celu uzyskania efektu wielobarwności. Trudno jednak, przy użyciu tej techniki, zachować ciągłość w kolorze poszczególnych zębów. Na ostateczny wygląd i estetykę zęba mogą wpływać nawet drobne różnice proporcji i względne rozmieszczenie tych substancji oraz różnice w odległościach pomiędzy porcelaną i powierzchnią zęba. Jest to jeszcze bardziej skomplikowane, gdyż nie utwardzone materiały modyfikujące zostają rozprowadzone od podstawy licówki porcelanowej w wyniku ucisku, a nie umieszczone bezpośrednio i następnie utwardzone
przed nałożeniem na nie licówki (jak to się dzieje w przypadku bezpośrednich licówek z żywicy kompozytowej).

Tak więc najlepiej, gdy różnorodność i wielobarwność i charakteryzacja licówek porcelanowych w raz z nadaniem im odpowiedniego odcienia koloru i stopnia nieprzezierności ich części środkowej, do dziąsłowej i siecznej dokonane zostaną przez technik a dentystycznego, który nada porcelanie odpowiedni kolor. Wewnętrzne nadawanie odcienia za pomocą żywicy powinna być ograniczona do dokonywania tylko nie wielkich zmian, które można osiągnąć używając jednobarwnego cementu łączącego.

Rozważania dotyczące miar
Aby dokonać oceny licówki porcelanowej należy ją dopasować za pomocą rozpuszczalnej w wodzie nieutwardzalnej pasty (jeżeli jest dostępna) lub środka łączącego. Rozpuszczalna w wodzie nieutwardzalna pasta ma tę przewagę, że daje nieograniczoną ilość czasu na ocenę efektu różniących się odcieni. Jeżeli jest to konieczne można równocześnie poddawać ocenie kilka licówek porcelanowych, do każdej używając innego koloru pasty tzw. przymiarkowej. Pasty przybliżą nam kolor odpowiedniego cementu łączącego. Do oceny efektów można użyć różnych odcieni rzeczywistego cementu łączącego. Należy ją zrobić bardzo szybko, aby materiał nie zaczął twardnieć. Bez względu na to, czy w trakcie dopasowywania używamy rozpuszczalnej w wodzie nieutwardzalnej pasty, czy też rzeczywistego środka utwardzanego, ostateczny efekt może różnić się od tego, który zaobserwowaliśmy podczas oceny.

Składa się na to kilka przyczyn:
1. Odcień pasty użytej podczas dopasowywania może nie odpowiadać dokładnie odcieniowi odnośnej żywicy łączącej.
2. Odcień żywicy łączącej może zmienić się tuż po utwardzeniu.
3. Odcień utwardzonej żywicy może zmienić się z upływem czasu.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Korona wzmacniana glinem

Korona wzmacniana glinem została wprowadzona3przez McLeana i Hughesa w 1965 roku. Kryształy glinu wzmacniają rdzeń, który służy jako podstruktura, na której wypalana jest porcelana.

Zalety
1. Wytrzymałość. Korona wzmacniana glinem ma wysoki współczynnik elastyczności i wytrzymałość na zgniatanie dwa razy większą niż regularna porcelana skaleniowa.
2. Estetyka. Korona wzmacniana glinem charakteryzuje się estetycznym wyglądem ponieważ przepuszczają światło lepiej niż uzupełnienia porcelanowome talowe.
3. Biokompatybilność.
4. Zdrowe przyzębie.
5. „Transiluminacja” dziąseł.

Do zastąpienia istniejącej korony została użyta korona wzmacniana glinem. Zwróć uwagę na dziąsło, którego stan po prawił się. Osiągnięto to dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu naturalnej struktury zębów siekaczy bocznych i uzupełnieniu brzegu siecznego prawego siekacza środkowego za pomocą żywicy kompozytowej.

Wady
1. Mikrourazy. Zawsze przy założeniu koron wzmacnianych glinem występują mikro urazy powierzchni wewnętrznej. Są one spowodowane niemożnością wystarczającego zwilżenia folii.
2. Ograniczenie zastosowania do zębów przednich.
3. Ograniczona możliwość tworzenia uzupełnień kilku zębów stojących obok siebie
4. Dla idealnego opracowania zęba konieczna jest odpowiednio zachowana struktura.
5. Przyleganie brzeżne jest technicznie trudne do uzyskania.
6. Ścieranie przeciwstawnego zęba.
7. Niemożność estetycznego przylegania w zdejmowanych
protezach częściowych.

Klinicznie, uzupełnienia te nie wykazały wyższości nad konwencjonalnymi porcelanowymi koronami „jacketowymi” pod względem estetycznym, oddziaływania na tkanki okołozębowe ani wytrzymałościowym.

Wskazania
Uzupełnienia te są wskazane w przypadku:
1. Pojedynczych zębów przednich, gdy wymagany jest estetyczny wygląd lub biokompatybilność.
2. Możliwości odpowiadające kryteriom opracowania.

Przeciwwskazania
Uzupełnienia te są przeciwwskazane w przypadku:
1. Pacjentów, którzy zaciskają zęby lub u których występuje bruksizm.
2. Pacjentów z krótkimi koronami klinicznymi.
3. Pacjentów, u których wymagane jest szynowanie zębów.
4. Kiedy nie ma możliwości wykonania zgodnie z kryteriami opracowania.

Kryteria opracowania
1. Opracowanie ścian osiowych powinno zakończyć się uzyskaniem całkowitego sześciostopniowego nachylenia.
2. Podczas opracowania powinniśmy uzyskać 1,2 do 1,5-milimetrową redukcję i dwie trzecie długości anatomicznej korony zęba.
3. Krawędź brzegu siecznego ostatecznie przygotowanego zęba powinna być pionowo u stawiona poniżej siecznej krawędzi uzupełnienia.

4. Stopień powinien być lekko zaokrąglony na połączeniu ściany osiowej i linii dziąsła i powinien kończyć się ostrym kątem liniowym na zewnętrznym brzegu szyjki zęba.
5. Kąty między powierzchniami zęba powinny być zaokrąglone w celu z redukowania wszelkich naprężeń w tych miejscach – oprócz brzegów zewnętrznych.
6. Szerokość stopnia powinna wynosić przynajmniej jeden milimetr wokół obwodu zęba.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998