Archiwa tagu: implant

Przebieg procesu augmentacji kości

5Aktywny ludzki przeszczep allograficzny lub kość mrożona mogą uwalniać morfogenetyczne biedka kości BMP do otaczającej rany, indukując tworzenie kości implantu, przeszczepu autogennego, kości mrożonej i otaczającej kości miejsca implantacji tworzą idealne środowisko dla migracji i proliferacji komórek osteogenicznych i w konsekwencji do zastąpienia przeszczepionego materiału przez nowopowstałą kość.
Zewnętrzna warstwy przeszczepu stanowią gęste drobiny hydroksyapatytu służące jako rusztowanie i substancja wypełniająca przestrzeń, ze względu na ich właściwości osteokondukcyjne. Ułatwiają one tworzenie się nowej kości poprzez wytworzenie i utrzymanie przestrzeni niezbędnej dla procesu augmentacji kości.

Po zastosowaniu powyższych warstw przeszczepu kostnego wszczepia się membranę kolagenową pokrywającą leczone miejsce. Zastosowanie membrany oddzielającej zapewnia stabilizacje w miejscu wszczepienia i wyklucza obecność niepożądanych komórek. Preferowane są tu membrany kolagenowe, ze względu na fizjologicz-
ny proces ich absorpcji i wysoką biozgodność z tkankami jamy ustnej. Ponadto kolagen jest czynnikiem hemostatycznym i posiada zdolność stymulowania agregacji płytek krwi oraz wiązania włókien fibrynowych, co może prowadzić do początkowej fazy tworzenia się skrzepu krwi, jego stabilizacji i dojrzewania. Ponadto kolagen w warunkach in vitro wykazuje właściwości chemotaktyczne dla fibroblastów. Ta właściwość może wzmagać migrację komórek przyczyniając się do lepszego pierwotnego zamknięcia rany, co stanowi klucz do procesu augmentacji kości.

Następnie płat śluzówkowo-okostnowy jest przemieszczany dokoronowo dla pełnego pokrycia rany bez napięcia tkanek. Techniki uwalniania płata obejmują od strony wierzchołkowej uniesienie płata częściowej grubości lub odcięcie okostnej, co zwykłe jest związane z pionowymi cięciami. Płary zeszyte pod napięciem mogą goić się wtórnie z powodu obkurczania się rany.

Postępowanie pooperacyjne obejmuje pfokank: roztworem soli przez 2 tygodnie przed znnaną na płukanie 0,12% roztworem chloriieksydyny przez następne 2 tygodnie. Zalecana jest również ogólna profilaktyka antybiotykowa (amoxicilłin 500 mg 3 razy dziennie przez okres 10 dni. a w przypadku alergii azitromydn 500 mg dzien-
nie przez 3 dni. Szwy zazwyczaj usuwane są w 10-12 dobie po zabiegu operacyjnym. Pacjent powinien być poddany badaniu kontrolnemu co 4 do 6 tygodni w celu monitorowania procesu gojenia się rany. Jeżeli uniknięto pierwotnego odsłonięcia membrany, to proces gojenia przebiega prawidłowo. Osadzenie implantów lub drugi etap zabiegu implantologicznego nie powinny być wykonane przed 5-6 miesiącem trwania procesu gojenia.

Źródło: implants 3_2010

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych

04Poniższy opis przypadku opisuje zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu regeneracji traconych tkanek miękkich wokół prawego przyśrodkowego siekacza szczęki ze znaczną resorpcją zewnętrzną korzenia związaną oraz recesją dziąsła. Trwająca miesiąc ekstruzja pozostałej części korzenia spowodowała w rezultacie pojawienie się tkanek dziąsła pozostających w harmonii z sąsiednimi zębami. Po zabiegu implantacji uzyskano odpowiedni profil dziąsła zapewniając optymalny rezultat estetyczny. Po okresie kontrolnym trwającym 3 lata została zachowana całkowita regeneracja tkanek miękkich wokół korony opartej na implancie.

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu zastąpienia pojedynczego zęba w żuchwie jest jednym z głównych wyzwań stomatologii estetycznej. Utrata zęba jest często związana z zanikiem wyrostka zębodołowego oraz ze zmianą wyglądu tkanek miękkich, czego odbiciem jest brak brodawek międzyzębowych oraz poziome i pionowe ubytki, które upośledzają w dalszej kolejności odbudowę protetyczną. Czynnikiem estetycznym wspólnym dla wszystkich tych rodzajów odbudowy protetycznej jest profil tkanek miękkich, który musi być identyczny z profilem tkanek zęba przeciwległego.

Rekonstrukcja dziąsła zawiera brodawki międzyzębowe, łukowatą postać wolnego brzegu dziąsłowego, obszar dziąsła związanego oraz wyniosłość korzenia, która powinna być podobna do naturalnego zęba sąsiadującego. Zapobiegnięcie utracie wyrostka zębodołowego związanego z każdą ekstrakcją ma obecnie duże znaczenie dla usprawnienia leczenia implantologicznego w przyszłości. Można to osiągnąć – poprzez natychmiastową implantację, lub, jeśli są inne wskazania poprzez przeszczepy tkanki kostnej, regenerację tkankową, bądź kombinację dwóch poprzednich. Dostępna jest również bardzo obiecująca technika z zastosowaniem osocza wzbogaconego czynnikiem wzrostu. Przy odpowiednich warunkach, można przyjąć postępowanie zachowawcze, jak na przykład ekstruzja ortodontyczna martwych zębów w celu zwiększenia ilości kości oraz tkanek miękkich w miejscach przyszłej implantacji.

Źródło: Quintessence Period onto logia-lmplanty 3/2005

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 1)

02Opis przypadku

62-letnia pacjentka odwiedziła Klinikę Stomatologiczną z życzeniem przeprowadzenia kompleksowego leczenia protetycznego. Posiadała protezę całkowitą szczęki oraz korony i mosty w żuchwie. Po badaniu klinicznym i radiologicznym wszystkie zęby dolne zakwalifikowano do usunięcia. Ogólny stan zdrowia pacjentki był dobry, a badanie jamy ustnej nie wykazało żadnych niepokojących objawów.

Planowanie leczenia

Zgodnie z życzeniem pacjentki, plan leczenia obejmował wykonanie nowej protezy całkowitej górnej i protezy dolnej osadzonej na implantach. W tym celu zaproponowano pacjentce osadzenie implantów w odcinku przednim żuchwy. W ramach uzupełnienia protetycznego zaplanowano leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM, wykonanie stałego mostu ekstenzyjnego, który w razie potrzeby można wyjąć.

Leczenie przedprotetyczne i faza chirurgiczna

Pierwszy etap leczenia obejmował ekstrakcję zębów dolnych, wykonanie całkowitej protezy tymczasowej na miękkim podścieleniu oraz usunięcie pozostałości korzenia w rejonie. Podczas fazy gojenia, obejmującej osiem tygodni, wykonano szablon chirurgiczny z przeziernego tworzywa sztucznego z tytanowymi, 2 mm łącznikami prowadzącymi, w celu przeprowadzenia tradycyjnej diagnostyki radiologicznej z zastosowaniem tomografu. Ilość tkanki kostnej umożliwiała osadzenie w odcinku między otworami bródkowymi pięciu implantów o długości 18 mm i średnicy 4,0 mm. Po zastosowaniu trzydniowej osłony antybiotykowej osadzono w znieczuleniu miejscowym pięć implantów. Siedem dni po zabiegu usunięto szwy, podścielono ponownie materiałem miękkim nie noszoną dotąd protezę natychmiastową i oddano ją pacjentce. Osiem tygodni po implantacji odsłonięto wszczepy w znieczuleniu miejscowym i zaopatrzono je w czapeczki gojące. Szwy ponownie usunięto po siedmiu dniach po zabiegu. Rany po każdym zabiegu goiły się bez komplikacji.

Faza protetyczna

Podczas tej samej wizyty skontrolowano prawidłową pozycję implantów w wycisku zgodnie z warunkami w jamie ustnej. Rozbieżność pomiędzy sytuacją na modelu i w jamie ustnej można skompensować rozcinając i ponownie łącząc te elementy w jamie ustnej. W tym celu należy wymieć odpowiedni analog laboratoryjny na modelu. W żuchwie natomiast pobrano otwarty wycisk implantów z przykręconymi przenośnikami wyciskowymi. Po upływie trzech tygodni dziąsła były wystarczająco wygojone, a strefa dziąsła zbitego po stronie przedsionkowej i językowej implantów wynosiła 3 mm. Na podstawie nowych modeli sytuacyjnych technik dentystyczny wykonał indywidualne łyżki wyciskowe.

czytaj dalej

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Ruchomość zębów

Ruchomość zębów: Jako filarów dla protez i uzupełnień łączonych żywicą należy unikać obciążania wykazujących ruchomość zębów, ponieważ uzupełnienia będą podatne na rozłączanie. Jeżeli zęby wykazujące ruchomość muszą zostać w łączone do uzupełnienia protetycznego, należy wykonać maksymalnie największą retencję.

Ruchomość zębówAby zapobiec przemieszczeniom wargowo-językowym, przyczep musi obejmować możliwie największą powierzchnię szkliwa i powinien zawierać elementy podtrzymujące (np. wyraźne rowki, wielokrotne oparcia, haczyki sieczne). Generalnie gdy szkielet uzupełnienia zostanie osadzony, zęby filarowe nie mogą być dobrze przestawione w wyniku zwarcia w żadnym kierunku poza jego obszar. Warunek ten jest szczególnie ważny gdy występuję ruchomość zębów. Ponadto połączenie z obszarem przejściowym za czepu powinno być grube, aby nie dopuścić do powstania uszkodzeń wynikłych ze zmęczenia metalowego szkieletu na ruchomych zębach filarowych. Czasami zdarza się, że w wyniku zmęczenia metalu, zawiodą szyny, a połączenie po zostanie nie naruszone.

Postępowanie kliniczne
1. Przed dokonaniem redukcji zęba wymierz i oceń modele, w celu określenia najlepszego miejsca dla utworzenia przyczepu i wolnej przestrzeni w okolicy zwarciowej. Obniż wysokość zęba, utwórz proksymalne wydłużenia, umieść oparcia na zgrubieniu szkliwa okolicy szyjki zęba i wykonaj rowki na powierzchni proksymalnej.
2. Ponieważ nie wykonujesz wypełnienia tymczasowego, aby zachować tę samą wielkość wolnej przestrzeni między zębami szczęki i żuchwy nałóż światło utwardzalną żywicę kompozytową na brzegi sieczne przeciwstawnych zębów. Żywicę można łatwo usunąć podczas przymierzania, albo po osadzeniu uzupełnienia. Przednie zęby filarowe w żuchwie rzadko wymagają wolnej przestrzeni na powierzchni siecznej, ponieważ szkielet uzupełnienia opiera się tylko na powierzchni językowej i powierzchniach proksymalnych.

3. Używając małego stożkowatego wiertła diamentowego, utwórz płytki stopień zaokrąglony (chamfer) na powierzchni językowej w odległości 1 mm od brzegu dziąsła. Stopień zaokrąglony (chamfer) o głębokości około 0,25 mm, nie powinien sięgać do zębiny i tworzyć brzegu poddziąsłowego.
4. Używając tego samego diamentowego wiertła, utwórz proksymalne wydłużenia sięgające do części wargowej, zwracając uwagę na estetyczny wygląd.
5. Gdy ząb ma wydatne pogrubienie szkliwa w okolicy szyjki, umieść na tym pogrubieniu solidny zaczep za pomocą wiertła w kształcie odwróconego stożka, przesuwając je od środkowej do dystalnej krawędzi brzegowej.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Zasady chirurgiczne kanapkowej augmentacji kości

1Technika kanapkowa SBA wykorzystuje trzy warstwy kostnych materiałów przeszczepialnych i wchłanialną membranę kolagenową wykluczającą niepożądane komórki tkanek miękkich z rany. Aby zapewnić powodzenie kanapkowej augmentacji kości, muszą być przestrzegane następujące zasady chirurgiczne kanapkowej augmentacji kości.
Najczęstszym powikłaniem chirurgicznym w procesie augmentacji kości jest recesja płata lub jego częściowe złuszczenie się. Z tego powodu pierwotne cięcie powinno być wykonywane w obrębie tkanki skeratynizowany, gdyż ta tkanka jest bardzie odporna na rozrywanie niż nieskeratyniozowana błona śluzowa jamy ustnej. Adekwatne cięcie pierwotne i prowadzenie płata jest warunkiem uzyskania prawidłowego pokrycia rany bez napięcia.

Penetracja w kierunku przestrzeni szpikowych także wywołuje miejscowe zjawiska przyśpieszające, 30 może powodować szybszą waskularyzację przeszczepu poprzez
ułatwienia migracji naczyń pochodzących z przestrzeni szpikowych do miejsca objętego leczeniem. Zabieg ten może prowadzić do wzrostu populacji komórek osteogenicznych w miejscu objętym leczeniem i ułatwić regenerację lub augmentację tkanki kostnej.
Wewnętrzną warstwę przeszczepu stanowi kość autogenna. Autogenna kość pozyskiwana w czasie opracowywania miejsca osteotomii (koagulant kostny) stosowana jest bezpośrednio na implant, dostarczając realnych komórek osteogenicznych i wzmagając ich migrację z kości gospodarza na powierzchnię implantu.
Jeżeli uzyskana ilość kości autologicznej nie jest wystarczająca, aby utworzyć pierwszą warstwę pokrycia kostnego (do poziomu sąsiadującej kości w wymiarze policzkowo-językowym), to należy dodać kolejną warstwę przeszczepu. Środkowa część przeszczepu kostnego utworzona jest przez kość mrożoną DFDBA lub allograficzną ludzką kość liofilizowaną.

Wskazania

Wskazania do „kanapkowej” augmentacji kości SBA stanowią: poziome ubytki grzebienia wyrostka zębodołowego oraz dehiscencje i fenestracje w jego obrębie. Inne po-
tencjalne wskazanie to zachowanie lub augmentacja wyrostka zębodolowego i natychmiastowe osadzenie implantów.

Przeciwwskazania

Wszelkie problemy medyczne uniemożliwiające pacjentowi poddanie się rutynowemu zabiegowi periodontologicznemu czy implantologicznemu stanowią również przeciwwskazanie do zabiegu z zastosowaniem techniki kanapkowej augmentacji kości. Ponadto wykluczona jest obecność aktywnej infekcji w miejscu planowanego leczenia. Aktywna infekcja musi zostać wyleczona przed przystąpieniem do jakiejkolwiek próby regeneracji tkanki kostnej.

Źródło: implants 3_2010

 

Odbudowa 2 siekaczy środkowych za pomocą implantów natychmiastowch (cz. 2)

Odbudowa 2 siekaczy środkowych za pomocą implantów natychmiastowch z użyciem łączników tytanowych i koron z cyrkonu (cz. 2).

5Repozycję płata śluzówkowo-okostnowego wykonano sposobem Rehrmanna w obszarze wyrostka zębodołowego zęba 11. Zamknięcie płata powiodło się już podczas pierwszej próby. Założono szwy plecione 4-0,3/8 Normon. Miejsce zabiegu oczyszczono za pomocą soli fizjologicznej. Następnie założono natychmiastowe korony tymczasowe z żywicy, które zapewniały dobry efekt estetyczny w ciągu następnych 2 miesięcy.

Po upływie tygodnia zdjęto szwy. Po 3 miesiącach potrzebnych na osteointegrację przeprowadzono drugi zabieg chirurgiczny w znieczuleniu miejscowym. Grzbiet wyrostka zębodołowego nacięto od strony podniebiennej, aby uzyskać więcej dziąsła skeratynizowanego od strony przedsionkowej. Umieszczono łączniki gojące na odpowiedniej wysokości i założono szwy z nici jednowłóknowej 4-0,3/8 Normon. Następnie ponownie założono tymczasowe uzupełnienia akrylowe.

Po upływie 7 dni szwy zdjęto, a po następnym tygodniu wyjęto łączniki gojące, założono transfery wyciskowe i pobrano wyciski za pomocą łyżki otwartej i ciekłej, addycyjnej masy silikonowej o dużej lepkości (heavy body). Pobrano wycisk orientacyjny łuku przeciwstawnego i za pomocą kolornika Vita 3D Master dobrano kolor. Wycisk przesłano do laboratorium z prośbą o wykonanie 2 koron cyrkonowych mocowanych na oddzielnych stałych łącznikach tytanowych o wysokości 1 mm (Mozo Grau). Na łącznikach tych wykonano podbudowę z cyrkonu licowaną ceramiką.

Po upływie tygodnia od pobrania wycisków wkręcono łączniki z siłą 25 Nem i założono na nich korony. Do ich zacementowania użyto RelyX, dokładnie usuwając nadmiar cementu i uzyskując dobry wynik estetyczny. Za pomocą lampy polimeryzacyjnej sprawdzono czy zacementowana korona wykazuje odpowiednie właściwości optyczne i czy nie ma zaciemnień. Łącznik tytanowy tylko nieznacznie wchodzi w część koronową. Po upływie 3, 6 i 12 miesięcy od umocowania koron przeprowadzono kontrolę kliniczną, która wykazała zachowanie kości okołowszczepowej i dobry efekt estetyczny.

Źródło: implants 2_2010

Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM

01Uzupełnienia protetyczne osadzone na implantach umieszczonych w odcinku przednim żuchwy między otworami bródkowymi gwarantują bezzębnym pacjentom komfortową i niezwykle trwałą rehabilitację narządu żucia. Bardzo często można wykonać w takich przypadkach „ruchomy most”. Tradycyjnie struktury takich uzupełnień odlewane są ze stopów złota. Procedura taka wiąże się z wysokimi kosztami i wymaga od technika dentystycznego sporego nakładu pracy. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM to niezwykle precyzyjne i stabilne struktury z tytanu. Są one znacznie bardziej korzystne, niż struktury ze złota, bardzo biokompatybilne, a ich właściwości materiałowe są zbliżone do stopów o dużej zawartości złota. W artykule zostanie opisane postępowanie podczas wykonywania takich uzupełnień protetycznych.

Pacjenci mają bardzo często problem z zaakceptowaniem tradycyjnych protez całkowitych. Ze względu na złe utrzymanie, ograniczenie wydolności żucia, a w rezultacie spadek jakości życia, pacjenci użytkujący takie protezy coraz częściej pytają o możliwość wykonania protez osadzonych na implantach.

Celem wykonania takiego pracochłonnego i kosztownego uzupełnienia jest zatem uzyskanie funkcjonalnego i estetycznego uzupełnienia protetycznego o długiej żywotności. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM jest uzależnione od stopnia zaniku struktur w jamie ustnej, postępowania chirurgicznego i życzeń pacjenta, można osadzić w odcinku przednim żuchwy cztery do sześciu implantów.

Prognoza żywotności osadzonych w tym rejonie implantów jest bardzo dobra, niezależnie od uzupełnienia protetycznego. Ponadto strefa ta jest łatwo dostępna dla zabiegów higienicznych. Planując zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM należy przeprowadzić diagnostykę kliniczną i radiologiczną. Należy również omówić z pacjentem kształt jego przyszłej protezy i razem z nim podjąć decyzję o dalszych działaniach.

Zasadniczo w takich przypadkach istnieją dwie koncepcje terapeutyczne: można wykonać stały most, który w razie potrzeby można zdjąć, protezę hybrydowąosadzoną na implantach lub protezę osiadającą osadzoną na implantach. Nie zawsze istnieje możliwość wykonania wspomnianego mostu, podobnie jak protezy hybrydowej z uwagi na warunki anatomiczne, fizjologiczne i estetyczne. Metalowe struktury uzupełnień protetycznych wykonuje się z reguły techniką odlewniczą ze stopów o wysokiej zawartości złota. Metoda ta wymaga od technika dentystycznego dużego nakładu pracy i wiąże się z wysokimi kosztami materiału. Od 15 lat istnieje alternatywa dla tej metody w postaci struktur tytanowych. Tytan jest materiałem tańszym od stopów złota i charakteryzuje się bardzo wysoką biokompatybilnością. Dzięki redukcji ilości rożnych metali w jamie ustnej zmniejsza się również ryzyko wystąpienia powikłań w postaci korozji w obszarze połączenia implant-łącznik.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Utrata implantów

Dental implantPodczas całego okresu obserwacji doszło do utraty 48 implantów z 1578 wszczepionych. Trzydzieści sześć z nich nastąpiło podczas fazy wygajania i wykonywania uzupełnienia protetycznego, a 12 po jego osadzeniu. Utrata implantów nastąpiła średnio po 250 dniach in situ. Maksymalny czas wynosił od 4 do 6 miesięcy. W przypadku zewnętrznych zabiegów podniesienia dna zatoki szczękowej utrata implantów wynosiła 3,8%, natomiast w przypadku zabiegów wewnętrznych 2,3%. W 8 przypadkach była to zauważona, w 6 przypadkach niezauważona utrata implantów samoistna.

Do przyczyn eksplantacji należały:

  • brak osseointegracji (12)
  • dyslokacje (7)
  • infekcje (10)
  • obciążenie (3).

Interesujący jest związek pomiędzy wielkością ubytku kości w okolicy wierzchołkowej i utratą implantów. Średnia wielkość wynosiła 4,4 mm, a w przypadku utraty implantów 6,8 mm. Sytuację w poszczególnych obszarach można prześledzić na podstawie grafiki. Co ciekawe, w 11 przypadkach utraty implantów (22,9%) doszło do otwarcia zatoki szczękowej. W 8 przypadkach ubytek był na tyle duży,

W 7 przypadkach doszło do dyslokacji implantu. Klinicznie dyslokacje te były niewidoczne, rozpoznano je dopiero po próbie ich odsłonięcia – ponieważ nie znajdowały się one w pierwotnym miejscu, sporządzono zdjęcie rentgenowskie. Co ciekawe, w 6 przypadkach były to implanty o kształcie stożkowym lub zbliżonym do kształtu naturalnego korzenia zęba. W każdym przypadku implanty usuwano poprzez rewizję zatok szczękowych, wykonując przy

Wyniki badań długoterminowych po zabiegach podniesienia dna zatoki szczękowej są zadziwiająco pozytywne – 95% sukcesów po 14 latach. Jest to naprawdę zdumiewające, zważywszy, że implantacji dokonywano przy bardzo niekorzystnych warunkach. Należy jednak zawsze liczyć się z możliwością wystąpienia komplikacji, które w niektórych przypadkach są bardzo trudne do opanowania.

Typową komplikacją jest otwarcie zatoki szczękowej (dotyczy ona 6% naszych pacjentów). W przypadku wewnętrznej, czyli pośredniej technice podnoszenia zatoki szczękowej perforacja ta może pozostać niezauważona. W przypadku techniki zewnętrznej zawsze zostanie rozpoznana, a i możliwości jej leczenia są lepsze – dzięki dostępowi do pola zabiegu. Leczenie polega na pokryciu perforacji błoną (należy stosować błony resorbowane, ponieważ ich późniejsze usunięcie nie jest możliwe.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007