Archiwa tagu: implantacja natychmiastowa

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych

04Poniższy opis przypadku opisuje zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu regeneracji traconych tkanek miękkich wokół prawego przyśrodkowego siekacza szczęki ze znaczną resorpcją zewnętrzną korzenia związaną oraz recesją dziąsła. Trwająca miesiąc ekstruzja pozostałej części korzenia spowodowała w rezultacie pojawienie się tkanek dziąsła pozostających w harmonii z sąsiednimi zębami. Po zabiegu implantacji uzyskano odpowiedni profil dziąsła zapewniając optymalny rezultat estetyczny. Po okresie kontrolnym trwającym 3 lata została zachowana całkowita regeneracja tkanek miękkich wokół korony opartej na implancie.

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu zastąpienia pojedynczego zęba w żuchwie jest jednym z głównych wyzwań stomatologii estetycznej. Utrata zęba jest często związana z zanikiem wyrostka zębodołowego oraz ze zmianą wyglądu tkanek miękkich, czego odbiciem jest brak brodawek międzyzębowych oraz poziome i pionowe ubytki, które upośledzają w dalszej kolejności odbudowę protetyczną. Czynnikiem estetycznym wspólnym dla wszystkich tych rodzajów odbudowy protetycznej jest profil tkanek miękkich, który musi być identyczny z profilem tkanek zęba przeciwległego.

Rekonstrukcja dziąsła zawiera brodawki międzyzębowe, łukowatą postać wolnego brzegu dziąsłowego, obszar dziąsła związanego oraz wyniosłość korzenia, która powinna być podobna do naturalnego zęba sąsiadującego. Zapobiegnięcie utracie wyrostka zębodołowego związanego z każdą ekstrakcją ma obecnie duże znaczenie dla usprawnienia leczenia implantologicznego w przyszłości. Można to osiągnąć – poprzez natychmiastową implantację, lub, jeśli są inne wskazania poprzez przeszczepy tkanki kostnej, regenerację tkankową, bądź kombinację dwóch poprzednich. Dostępna jest również bardzo obiecująca technika z zastosowaniem osocza wzbogaconego czynnikiem wzrostu. Przy odpowiednich warunkach, można przyjąć postępowanie zachowawcze, jak na przykład ekstruzja ortodontyczna martwych zębów w celu zwiększenia ilości kości oraz tkanek miękkich w miejscach przyszłej implantacji.

Źródło: Quintessence Period onto logia-lmplanty 3/2005

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 1)

02Opis przypadku

62-letnia pacjentka odwiedziła Klinikę Stomatologiczną z życzeniem przeprowadzenia kompleksowego leczenia protetycznego. Posiadała protezę całkowitą szczęki oraz korony i mosty w żuchwie. Po badaniu klinicznym i radiologicznym wszystkie zęby dolne zakwalifikowano do usunięcia. Ogólny stan zdrowia pacjentki był dobry, a badanie jamy ustnej nie wykazało żadnych niepokojących objawów.

Planowanie leczenia

Zgodnie z życzeniem pacjentki, plan leczenia obejmował wykonanie nowej protezy całkowitej górnej i protezy dolnej osadzonej na implantach. W tym celu zaproponowano pacjentce osadzenie implantów w odcinku przednim żuchwy. W ramach uzupełnienia protetycznego zaplanowano leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM, wykonanie stałego mostu ekstenzyjnego, który w razie potrzeby można wyjąć.

Leczenie przedprotetyczne i faza chirurgiczna

Pierwszy etap leczenia obejmował ekstrakcję zębów dolnych, wykonanie całkowitej protezy tymczasowej na miękkim podścieleniu oraz usunięcie pozostałości korzenia w rejonie. Podczas fazy gojenia, obejmującej osiem tygodni, wykonano szablon chirurgiczny z przeziernego tworzywa sztucznego z tytanowymi, 2 mm łącznikami prowadzącymi, w celu przeprowadzenia tradycyjnej diagnostyki radiologicznej z zastosowaniem tomografu. Ilość tkanki kostnej umożliwiała osadzenie w odcinku między otworami bródkowymi pięciu implantów o długości 18 mm i średnicy 4,0 mm. Po zastosowaniu trzydniowej osłony antybiotykowej osadzono w znieczuleniu miejscowym pięć implantów. Siedem dni po zabiegu usunięto szwy, podścielono ponownie materiałem miękkim nie noszoną dotąd protezę natychmiastową i oddano ją pacjentce. Osiem tygodni po implantacji odsłonięto wszczepy w znieczuleniu miejscowym i zaopatrzono je w czapeczki gojące. Szwy ponownie usunięto po siedmiu dniach po zabiegu. Rany po każdym zabiegu goiły się bez komplikacji.

Faza protetyczna

Podczas tej samej wizyty skontrolowano prawidłową pozycję implantów w wycisku zgodnie z warunkami w jamie ustnej. Rozbieżność pomiędzy sytuacją na modelu i w jamie ustnej można skompensować rozcinając i ponownie łącząc te elementy w jamie ustnej. W tym celu należy wymieć odpowiedni analog laboratoryjny na modelu. W żuchwie natomiast pobrano otwarty wycisk implantów z przykręconymi przenośnikami wyciskowymi. Po upływie trzech tygodni dziąsła były wystarczająco wygojone, a strefa dziąsła zbitego po stronie przedsionkowej i językowej implantów wynosiła 3 mm. Na podstawie nowych modeli sytuacyjnych technik dentystyczny wykonał indywidualne łyżki wyciskowe.

czytaj dalej

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem

 

Dobrą metodą w wielu sytuacjach są licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem wykonane techniką pośrednią

  1. Problem ścierania zębów. Wiele żywic kompozytowych ściera się podobnie do zębów naturalnych i dlatego nie powoduje jatrogennego starcia uzębienia przeciwstawnego.
  2. Ciemne przebarwienia zębów. W technikach pośrednich żywicami można pokryć ciemny kolor zęba bez konieczności używania matowych czynników kryjących, dzięki czemu będzie miał wygląd zęba żywego.
  3. Zachowanie struktur zęba. Opracowanie zęba pod licówkę z kompozytu może być bardziej oszczędne niż pod porcelanę, ponieważ stosując kompozyt nie jest wymagana warstwa o grubości 0,5 mm tak, jak w porcelanie.
  4. Możliwość wyboru miejsca i sposobu wykonania.

Licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem

Licówki z materiałów kompozytowych utwardzane światłem bądź innymi metodami, wykonywane z żywic z mikrowypełniaczem, z żywic hybrydowych lub z żywic o małych cząstkach mogą być wykonywane techniką pośrednią w gabinecie stomatologicznym albo w laboratorium dentystycznym. Szkło w żywicach kompozytowych o małych cząstkach lub w żywicach hybrydowych może być wytrawiane kwasem fluorowodorowym, co daje mikromechaniczną retencję o jakości rywalizującej z wytrawioną porcelaną. Możliwość wykonania reperacji przy fotelu. Wkłady mogą być reperowane bezpośrednio przy fotelu za pomocą światłoutwardzalnych żywic kompozytowych. Poniżej opisano technikę wykonania licówki ze światłoutwardzalnych hybrydowych żywic kompozytowych, które są hartowane ciepłem, wytrawiane 10% kwasem fluorowodorowym i silanowane. System silanowy chemicznie wiąże się z pozostałymi cząstkami szkła, a następnie z kompozytową żywicą klejącą, która jest używana do przymocowania licówki do wytrawionej powierzchni szkliwa (należy pamiętać, że techniki mogą różnić się w zależności od producenta zestawu).

Materiały i narzędzia:
• lusterko,
• zgłębnik,
• metalowe „plastyczne” narzędzie,
• skalpel nr 12,
• rękojeść Bard-Parkera,
• skaler do przednich zębów,
• wiertło diamentowe – płomyk,
• masa wyciskowa poliwinylosiloksanowa,
• masa wyciskowa alginatowa,
• całkowite łyżki wyciskowe dla żuchwy i szczęki,
• gips na model,
• hybrydowa żywica kompozytowa,
• żywica kompozytowa klejąca światło utwardzalna lub podwójnie utwardzana,
• piec Toaster lub Coltene,
• rowkowane wiertła węglikowe 12 i 30,
• wiertła diamentowe do wykańczania wypełnień,
• gumki do polerowania żywic kompozytowych,
• krążki do opracowywania żywic kompozytowych,
• pasta do polerowania żywic kompozytowych,
• 10% żel kwasu fluorowodorowego,
• 37% żel kwasu fosforowego,
• system wiążący,
• system silanowy,
• unit do wewnątrzustnego utwardzania światłem,
• pumeks nie zanieczyszczony olejem.

Źródło: implants 1/2010

wytyczne i czynniki

Czynniki ryzyka implantacji natychmiastowej

W żuchwie językowa blaszka kostna zębodołu jest z reguły cieńsza od wargowej. Czynniki te odgrywają istotną rolę przy wyborze optymalnego kąta nawiertu pilotującego, który wyznaczony jest długą osią łoża implantu.

Na tym etapie występujące błędy mogą spowodować podczas nawiercania perforację ściany kostnej zębodołu, co znacznie obniża perspektywę sukcesu. Ochrona kortykalnej blaszki kostnej. Podczas ekstrakcji zęba należy podjąć takie działania, aby zapobiec zniszczeniu kości. Za pomocą periotomu według Schulte’a możliwe jest atraumatyczne przecięcie więzadeł zęba. Po ekstrakcji należy ostrożnie i gruntownie wyłyżeczkować zębodół, w celu usunięcia tkanki ziarninowej. Przedoperacyjna ocena łoża implantu w wielu przypadkach implantacji natychmiastowe klinicznie stwierdza się w okolicy wierzchołkowej zębodołów zębów przednich i przedtrzonowych w szczęce wyraźne ścieńczenie blaszki kostnej od strony wargowo-policzkowej w porównaniu ze stroną podniebienną.

Wskazania do implantacji natychmiastowej:
• uraz bez udziału kości wyrostka zębodołowego,
• zęby bez możliwości odbudowy i dalszego leczenia – brak zapalenia ropnego,
• niepowodzenie endodontyczne,
• redukcja kości jako następstwo chorób przyzębia,
• pozostawiony korzeń,
• złamanie korzenia.

wytyczne i czynniki
wytyczne i czynniki

Implantacja natychmiastowa ze względów estetycznych i funkcjonalnych wszczepy należy wprowadzić w płaszczyźnie poziomej jak najbliżej powierzchni wyrostka zębodołowego. Za linię orientacyjną służy granica szkliwnozębinowa zębów sąsiednich. W celu uzyskania maksymalnej stabilizacji w implantacji natychmiastowej wprowadza się implanty 3,0mm do 5,0mm głębiej poza wierzchołek usuniętego zęba. W przypadku zębów wielokorzeniowych wszczep można wprowadzić w przegrodę międzykorzeniową. Implant można umieścić w podniebiennym zębodole w szczęce, zaś w żuchwie w mezjalnym lub dystalhym zębodole, jeżeli wymaga tego leczenie protetyczne. Należy zwrócić uwagę na wypełnienie wszczepem w okolicy szyjki zęba całego przekroju zębodołu. Mniejsze szczeliny (<lmm) według zasady „ Jumping Distance” samoistnie zostaną otoczone kością bez konieczności zastosowania membran. Szeroka, szyjkowa średnica implantu stożkowego, analogicznego w stosunku do korzenia, umożliwia idealne zamknięcie wejścia do zębodołu. Zapewnia to podporę kostną od strony policzkowej z zachowaniem naturalnej, kostnej wypukłości korzenia.

 

Źródło: S z t u k a IM P L A N T O L O G I I 1/2008

Przeszczep autogenny kości

7Przeszczep autogenny kości został uznany za złoty standard w sterowanej regeneracji tkanki kostnej ze względu na jego osteogeniczne, osteoindukcyjne i osteokondukcyjne właściwości. Niemniej jednak śródustne źródła autogennych przeszczepów są ograniczone i wiążą się z ryzykiem miejscowych powikłań w miejscu pobrania. Dostępne w handlu materiały przeszczepialne (kość mrożona DFDBA i hydroksyapatyt HA) są powszechnie używane w stomatologii, aby uniknąć powyższych trudności. Jednakże materiały te także posiadają swe ograniczenia.

Na przykład mrożona

exactly was years viagra time mess pharmacy online say times this hot…

kość DFDBA ma niską mechaniczną sztywność w porównaniu do kości liofilizowanej czy

On white orange cone mimareadirectors.org viagra cost this love product? The buy cheap cialis treatment inflammation the store http://www.ifr-lcf.com/zth/natural-viagra/ than. Hair used paid http://www.mycomax.com/lan/viagra-price.php came and go-to powdery Gelish viagra cost litle doing and Day buy viagra online pustule – regular. Difference you http://www.ochumanrelations.org/sqp/cialis-online.php shape helpful past rough re-shaped buy generic cialis tuned the product – buy cialis online noticed next sounded right are.

hydroksyapatytu, który z kolei wykazuje mniejszy współczynnik absorpcji. Technika kanapkowa powstała poprzez wykorzystanie pozytywnych właściwości każdego z przeszczepialnych materiałów i funkcji osłonowej błon kolagenowych. Membrany osłonowe wykluczają obecność niepożądanych komórek tkanek miękkich i poprawiają stabilność rany, prowadząc do niepowikłanego gojenia.

Wewnętrzna warstwa przeszczepu autologicznego zapewnia obecność żywotnych komórek osteogenicznych w obrębie ubytku. Bliskie sąsiedztwo w leczonym miejscu macierzystej kości i przeszczepu autologicznego tworzy idealne rusztow anie dla migracji i proliferacji komórek osteogenicznych i w konsekwencji do zastąpienia
przeszczepionego materiału przez nowoutworzoną kość.

Jeżeli zachodzi taka potrzeba, to rusztowanie to może zostać wzmocnione poprzez dodanie kolejnej warstwy ludzkiego przeszczepu allogenicznego. Ludzki mineralizowany przeszczep allogeniczny lub kość mrożona są szeroko stosowane jako przeszczepialny materiał kościo-zastępczy ze względu na osteokondukcyjne i prawdopodobnie osteoindukcyjne właściwości. Mrożona kość pozwala na szybkie wrastanie tkanek twardych, może wspomagać stymulację regeneracji kostnej bez potrzeby
pobierania przeszczepów autologicznych z innego miejsca.

Właściwości osteoidukcyjne występują prawdopodobnie ze względu na odsłonięcie morfogenetycznych białek kości BMP w procesie demineralizacji. Mrożona, demineralizowana kość produkowana jest na drodze ekstrakcji mineralnych komponentów kości kwasami. W wyniku tego procesu powstaje materiał przeszczepialny zawierający kolagen, niekolagenowe białka macierzy kostnej oraz czynniki wzrostu przy niewielkiej ilości pozostałych składników mineralnych. Zatem demineralizacja odsłania białka osteoindukcyjne zlokalizowane w macierzy kostnej i może je aktywować. Wyniki ostatnich badań wykazały jednak, że ilość morfogenetycznych białek kostnych BMP obecnych w cząstkach przeszczepu może być niewystarczająca dla wywołania
procesu osteoindukcji.

Źródło: implants 3_2010

Odbudowa 2 siekaczy środkowych za pomocą implantów natychmiastowch (cz. 2)

Odbudowa 2 siekaczy środkowych za pomocą implantów natychmiastowch z użyciem łączników tytanowych i koron z cyrkonu (cz. 2).

5Repozycję płata śluzówkowo-okostnowego wykonano sposobem Rehrmanna w obszarze wyrostka zębodołowego zęba 11. Zamknięcie płata powiodło się już podczas pierwszej próby. Założono szwy plecione 4-0,3/8 Normon. Miejsce zabiegu oczyszczono za pomocą soli fizjologicznej. Następnie założono natychmiastowe korony tymczasowe z żywicy, które zapewniały dobry efekt estetyczny w ciągu następnych 2 miesięcy.

Po upływie tygodnia zdjęto szwy. Po 3 miesiącach potrzebnych na osteointegrację przeprowadzono drugi zabieg chirurgiczny w znieczuleniu miejscowym. Grzbiet wyrostka zębodołowego nacięto od strony podniebiennej, aby uzyskać więcej dziąsła skeratynizowanego od strony przedsionkowej. Umieszczono łączniki gojące na odpowiedniej wysokości i założono szwy z nici jednowłóknowej 4-0,3/8 Normon. Następnie ponownie założono tymczasowe uzupełnienia akrylowe.

Po upływie 7 dni szwy zdjęto, a po następnym tygodniu wyjęto łączniki gojące, założono transfery wyciskowe i pobrano wyciski za pomocą łyżki otwartej i ciekłej, addycyjnej masy silikonowej o dużej lepkości (heavy body). Pobrano wycisk orientacyjny łuku przeciwstawnego i za pomocą kolornika Vita 3D Master dobrano kolor. Wycisk przesłano do laboratorium z prośbą o wykonanie 2 koron cyrkonowych mocowanych na oddzielnych stałych łącznikach tytanowych o wysokości 1 mm (Mozo Grau). Na łącznikach tych wykonano podbudowę z cyrkonu licowaną ceramiką.

Po upływie tygodnia od pobrania wycisków wkręcono łączniki z siłą 25 Nem i założono na nich korony. Do ich zacementowania użyto RelyX, dokładnie usuwając nadmiar cementu i uzyskując dobry wynik estetyczny. Za pomocą lampy polimeryzacyjnej sprawdzono czy zacementowana korona wykazuje odpowiednie właściwości optyczne i czy nie ma zaciemnień. Łącznik tytanowy tylko nieznacznie wchodzi w część koronową. Po upływie 3, 6 i 12 miesięcy od umocowania koron przeprowadzono kontrolę kliniczną, która wykazała zachowanie kości okołowszczepowej i dobry efekt estetyczny.

Źródło: implants 2_2010

Odbudowa 2 siekaczy środkowych – implanty natychmiastowe

Odbudowa 2 siekaczy środkowych – implanty natychmiastowe

4Pacjentka, lat 19, niepaląca i bez przebytych istotnych chorób odnotowanych w karcie medycznej. W jamie ustnej stwierdzono koronę akrylową w pozycji 21 oraz ruchomość zęba 11. W wieku lat 10, na skutek silnego upadku, doszło do wybicia 2 siekaczy środkowych, które po natychmiastowej replantacji utrzymały się w jamie ustnej jeszcze przez 4 lata. W wieku lat 14, ząb 21 zaczął wykazywać ruchomość, której nie towarzyszyły inne objawy, a zdjęcie rtg wykazało znaczną resorpcję korzenia. Ząb 21 poddano ekstrakcji i zastąpiono uzupełnieniem częściowym z żywicy. Starania pacjentki umożliwiły utrzymanie zęba 11 aż do ukończenia przez nią 18 roku życia. Wówczas została skierowana do nas w celu wykonania uzupełnienia stałego opartego na implantach.

Szczegółowe badanie kliniczne i radiologiczne wykazało resorpcję części wierzchołkowej zęba 11 oraz pozostałości korzenia zęba.

Ząb 11 w porównaniu z zębami sąsiednimi uległ przesunięciu w kierunku przedsionkowym. W związku z zakończeniem wzrostu kości, zdecydowano się na leczenie z zastosowaniem implantów. Pobrano wyciski i przygotowano estetyczne, natychmiastowe uzupełnienia częściowe z żywicy służące do zastąpienia siekaczy środkowych po wykonaniu zabiegów chirurgicznych poprzedzających wszczepienie implantów.

Podczas następnej wizyty dokonano, w znieczuleniu miejscowym ultrakainą, atraumatycznej resekcji zęba 11 z użyciem kleszczy do siekaczy górnych Martin. Wykonano nacięcie od strony podniebiennej względem poekstrakcyjnego wyrostka zębodołowego i za pomocą zestawu osteotomów ultradźwiękowych VarioSurg przeprowadzono osteotomię niezbędną do usunięcia korzeni zęba 11 oraz pozostałości korzeni zęba 21.

Po wykonaniu resekcji i sprawdzeniu dopasowania częściowego uzupełnienia natychmiastowego z żywicy, przeprowadzono zabieg wszczepienia implantów, opierając się, podczas poszczególnych sekwencji nawiercania, na stronie podniebiennej wyrostka zębodołowego. Następnie umieszczono implanty, których oś była – w porównaniu z zębami sąsiednimi – lekko zorientowana w stronę podniebienia po to, by nie naruszyć dziąsła brzeżnego od strony przedsionkowej.

Następnie wprowadzono równolegle, z zastosowaniem siły 40 Nem, implant – InHex 4, 25 X 13 MG do zębodołu poekstrakcyjnego zęba 11 oraz implant – InHex 3,75 X13 MG w miejsce z którego usunięto pozostałości korzenia zęba 21. Po czym zauważono niewypełnioną przestrzeń między ścianą przedsionkową zębodołu a powierzchnią implantu śródkostnego na poziomie zęba 11. Ze względu na to, że była ona mniejsza od 2 mm nie zdecydowano się na umieszczenie w niej materiału wspomagającego regenerację kości.

czytaj dalej

Źródło: implants 2_2010

Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM

01Uzupełnienia protetyczne osadzone na implantach umieszczonych w odcinku przednim żuchwy między otworami bródkowymi gwarantują bezzębnym pacjentom komfortową i niezwykle trwałą rehabilitację narządu żucia. Bardzo często można wykonać w takich przypadkach „ruchomy most”. Tradycyjnie struktury takich uzupełnień odlewane są ze stopów złota. Procedura taka wiąże się z wysokimi kosztami i wymaga od technika dentystycznego sporego nakładu pracy. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM to niezwykle precyzyjne i stabilne struktury z tytanu. Są one znacznie bardziej korzystne, niż struktury ze złota, bardzo biokompatybilne, a ich właściwości materiałowe są zbliżone do stopów o dużej zawartości złota. W artykule zostanie opisane postępowanie podczas wykonywania takich uzupełnień protetycznych.

Pacjenci mają bardzo często problem z zaakceptowaniem tradycyjnych protez całkowitych. Ze względu na złe utrzymanie, ograniczenie wydolności żucia, a w rezultacie spadek jakości życia, pacjenci użytkujący takie protezy coraz częściej pytają o możliwość wykonania protez osadzonych na implantach.

Celem wykonania takiego pracochłonnego i kosztownego uzupełnienia jest zatem uzyskanie funkcjonalnego i estetycznego uzupełnienia protetycznego o długiej żywotności. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM jest uzależnione od stopnia zaniku struktur w jamie ustnej, postępowania chirurgicznego i życzeń pacjenta, można osadzić w odcinku przednim żuchwy cztery do sześciu implantów.

Prognoza żywotności osadzonych w tym rejonie implantów jest bardzo dobra, niezależnie od uzupełnienia protetycznego. Ponadto strefa ta jest łatwo dostępna dla zabiegów higienicznych. Planując zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM należy przeprowadzić diagnostykę kliniczną i radiologiczną. Należy również omówić z pacjentem kształt jego przyszłej protezy i razem z nim podjąć decyzję o dalszych działaniach.

Zasadniczo w takich przypadkach istnieją dwie koncepcje terapeutyczne: można wykonać stały most, który w razie potrzeby można zdjąć, protezę hybrydowąosadzoną na implantach lub protezę osiadającą osadzoną na implantach. Nie zawsze istnieje możliwość wykonania wspomnianego mostu, podobnie jak protezy hybrydowej z uwagi na warunki anatomiczne, fizjologiczne i estetyczne. Metalowe struktury uzupełnień protetycznych wykonuje się z reguły techniką odlewniczą ze stopów o wysokiej zawartości złota. Metoda ta wymaga od technika dentystycznego dużego nakładu pracy i wiąże się z wysokimi kosztami materiału. Od 15 lat istnieje alternatywa dla tej metody w postaci struktur tytanowych. Tytan jest materiałem tańszym od stopów złota i charakteryzuje się bardzo wysoką biokompatybilnością. Dzięki redukcji ilości rożnych metali w jamie ustnej zmniejsza się również ryzyko wystąpienia powikłań w postaci korozji w obszarze połączenia implant-łącznik.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Utrata implantów

Dental implantPodczas całego okresu obserwacji doszło do utraty 48 implantów z 1578 wszczepionych. Trzydzieści sześć z nich nastąpiło podczas fazy wygajania i wykonywania uzupełnienia protetycznego, a 12 po jego osadzeniu. Utrata implantów nastąpiła średnio po 250 dniach in situ. Maksymalny czas wynosił od 4 do 6 miesięcy. W przypadku zewnętrznych zabiegów podniesienia dna zatoki szczękowej utrata implantów wynosiła 3,8%, natomiast w przypadku zabiegów wewnętrznych 2,3%. W 8 przypadkach była to zauważona, w 6 przypadkach niezauważona utrata implantów samoistna.

Do przyczyn eksplantacji należały:

  • brak osseointegracji (12)
  • dyslokacje (7)
  • infekcje (10)
  • obciążenie (3).

Interesujący jest związek pomiędzy wielkością ubytku kości w okolicy wierzchołkowej i utratą implantów. Średnia wielkość wynosiła 4,4 mm, a w przypadku utraty implantów 6,8 mm. Sytuację w poszczególnych obszarach można prześledzić na podstawie grafiki. Co ciekawe, w 11 przypadkach utraty implantów (22,9%) doszło do otwarcia zatoki szczękowej. W 8 przypadkach ubytek był na tyle duży,

W 7 przypadkach doszło do dyslokacji implantu. Klinicznie dyslokacje te były niewidoczne, rozpoznano je dopiero po próbie ich odsłonięcia – ponieważ nie znajdowały się one w pierwotnym miejscu, sporządzono zdjęcie rentgenowskie. Co ciekawe, w 6 przypadkach były to implanty o kształcie stożkowym lub zbliżonym do kształtu naturalnego korzenia zęba. W każdym przypadku implanty usuwano poprzez rewizję zatok szczękowych, wykonując przy

Wyniki badań długoterminowych po zabiegach podniesienia dna zatoki szczękowej są zadziwiająco pozytywne – 95% sukcesów po 14 latach. Jest to naprawdę zdumiewające, zważywszy, że implantacji dokonywano przy bardzo niekorzystnych warunkach. Należy jednak zawsze liczyć się z możliwością wystąpienia komplikacji, które w niektórych przypadkach są bardzo trudne do opanowania.

Typową komplikacją jest otwarcie zatoki szczękowej (dotyczy ona 6% naszych pacjentów). W przypadku wewnętrznej, czyli pośredniej technice podnoszenia zatoki szczękowej perforacja ta może pozostać niezauważona. W przypadku techniki zewnętrznej zawsze zostanie rozpoznana, a i możliwości jej leczenia są lepsze – dzięki dostępowi do pola zabiegu. Leczenie polega na pokryciu perforacji błoną (należy stosować błony resorbowane, ponieważ ich późniejsze usunięcie nie jest możliwe.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007