Archiwa tagu: implanty

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych

04Poniższy opis przypadku opisuje zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu regeneracji traconych tkanek miękkich wokół prawego przyśrodkowego siekacza szczęki ze znaczną resorpcją zewnętrzną korzenia związaną oraz recesją dziąsła. Trwająca miesiąc ekstruzja pozostałej części korzenia spowodowała w rezultacie pojawienie się tkanek dziąsła pozostających w harmonii z sąsiednimi zębami. Po zabiegu implantacji uzyskano odpowiedni profil dziąsła zapewniając optymalny rezultat estetyczny. Po okresie kontrolnym trwającym 3 lata została zachowana całkowita regeneracja tkanek miękkich wokół korony opartej na implancie.

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu zastąpienia pojedynczego zęba w żuchwie jest jednym z głównych wyzwań stomatologii estetycznej. Utrata zęba jest często związana z zanikiem wyrostka zębodołowego oraz ze zmianą wyglądu tkanek miękkich, czego odbiciem jest brak brodawek międzyzębowych oraz poziome i pionowe ubytki, które upośledzają w dalszej kolejności odbudowę protetyczną. Czynnikiem estetycznym wspólnym dla wszystkich tych rodzajów odbudowy protetycznej jest profil tkanek miękkich, który musi być identyczny z profilem tkanek zęba przeciwległego.

Rekonstrukcja dziąsła zawiera brodawki międzyzębowe, łukowatą postać wolnego brzegu dziąsłowego, obszar dziąsła związanego oraz wyniosłość korzenia, która powinna być podobna do naturalnego zęba sąsiadującego. Zapobiegnięcie utracie wyrostka zębodołowego związanego z każdą ekstrakcją ma obecnie duże znaczenie dla usprawnienia leczenia implantologicznego w przyszłości. Można to osiągnąć – poprzez natychmiastową implantację, lub, jeśli są inne wskazania poprzez przeszczepy tkanki kostnej, regenerację tkankową, bądź kombinację dwóch poprzednich. Dostępna jest również bardzo obiecująca technika z zastosowaniem osocza wzbogaconego czynnikiem wzrostu. Przy odpowiednich warunkach, można przyjąć postępowanie zachowawcze, jak na przykład ekstruzja ortodontyczna martwych zębów w celu zwiększenia ilości kości oraz tkanek miękkich w miejscach przyszłej implantacji.

Źródło: Quintessence Period onto logia-lmplanty 3/2005

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Materiał implantów stomatologicznych

Materiał implantów stomatologicznych

Materiał
Materiał

 

1.nie może być szkodliwy dla organizmu człowieka – rakotwórczy, toksyczny czy radioaktywny, nie może też korodować.
2.musi być zgodny biologicznie – tolerowany przez tkanki żywe – kość obrośnie wówczas wszczep. Czysty tytan, stop tytan-glin-wanad i hydroksyapatyt to podstawowe materiały stosowane do produkcji implantów.

Niektóre firmy produkują implanty również z porcelany (zwykle są zbyt kruche), z tantalu (nie jest tak twardy jak tytan), a także z tlenku aluminium (częściej się łamią). Modne były też swego czasu implanty powlekane syntetycznie uzyskiwanym nieorganicznym składnikiem kości. Po kilku latach okazało się jednak, że miejscami zanikał co powodowało utratę przyczepu kostnego.

Tytan zajmuje dziewiąte miejsce pod względem obfitości występowania w przyrodzie. W stanie naturalnym najczęściej spotykany jest jako dwutlenek tytanu – minerał miękki, ale wytrzymały. Stop tytanu został utworzony po to, aby uzyskać tworzywo biozgodne o zwiększonej wytrzymałości. Wyizolowany czysty tytan, zalecany do implantów dentystycznych, ma następujący skład: 99,75% tytan, 0,05% żelazo, 0,1% tlen, 0,03% azot, 0,05% węgiel, a 0,012% wodór. Zarówno czysty tytan, jak i stop tytanu, wykazują bardzo wysoką odporność na korozję.

Źródło: impl.pl

Modyfikatory koloru i opakery

Modyfikatory koloru utwardzanych światłem zawierają barwniki z tlenków metali zawieszone w żywicy bis-GMA o niskiej lepkości lub w mieszaninie żywicy bis-GMA i żywic z dimetyloakrylatu uretanu.

Modyfikatory

Mniej intensywne opakery, takie jak Durafill Color VS (Kulzer, Inc., USA) zawierają od 20 do 30% wagowych barwionej żywicy bis-GMA z mikrowypełniaczem. Heliocolor Opaque (Vivadent USA, Inc.) jest produkowany w postaci matowych tabletek, które są stosowane z rozpuszczalnikiem – ketonem dietylowym w celu całkowitego „ukrycia” metalu oraz w silnie przebarwionych zębach.

Tabletki opakera zawierają dwutlenek tytanu, tlenek żelaza i metakrylat
polimetylowy. Wprowadzone ostatnio opakery do metali, takie
jak Cover Up II (Parkel) mają wiązać chemicznie opakery żywicy ze stopami niklowo-chromowymi i z amalgamatem. W tworzeniu wiązania pośredniczy
modyfikator 4META. System Panavia zawiera zmodyfikowany ester żywicy bis-GMA, który zapewnia adhezję chemiczną do stopów metali nieszlachetnych, stopów metali szlachetnych pokrytych blachą cynową, porcelany, szkliwa i nie wytrawionej zębiny. Jako
że nie jest znany okres trwałości tych środków adhezyjnych, tam gdzie jest to możliwe, należy wykorzystywać retencję mechaniczną jako uzupełnienie adhezji chemicznej.

Uwagi ogólne
Modyfikatory koloru mogą być dodawane do żywic kompozytowych w celu zmiany ich odcieni; jednakże rezultatami tych zabiegów mogą być:

  1. Dostanie się pęcherzyków powietrza w obręb żywicy, w wyniku czego może powstać porowata powierzchnia.
  2. Zmniejszenie ilości wypełniacza w samej żywicy.
  3. Przedłużony czas u twardzania ze względu na obecność barwników w modyfikatorach.
  4. Wprowadzenie żywic kompozytowych o rozszerzonym zakresie odcieni, łącznie z odcieniami z kolornika Vita sprawia, że mieszanie modyfikatorów koloru z żywicami rzadko jest potrzebne.

Źródło: Podstawy estetyki

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, indukcja transformacji komórek w osteoblasty stanowi podstawowy impuls do rozpoczęcia jego wgajania się. Popowstaniu sieci naczyń krwionośnych może rozpocząć się osteogeneza.

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Przywrócenie prawidłowego poziomu tlenu w gojących się tkankach, w połączeniu z adekwatnymi bodźcami chemicznymi i biofizycznymi jest kluczowym czynnikiem warunkującym proliferacji i różnicowanie komórek. Konsekwencją tych uwarunkowań jest powstanie kaskady komórkowej, w której komórki mezenchymalne różnicują się w komórki o fenotypie mogącym pobudzić osteogenezi, w ścisłym połączeniu z regeneracją sieci naczyń krwionośnych wewnątrz przeszczepionej kości. Osteoblasty zlokalizowane wzdłuż końców nekrotycznego beleczkowego rdzenia i brzegów kości korowej odkładają warstwę osteoidu i zapewniają dopływ minerałów dla jego klasyfikacji. Ten postępującej front tworzenia się nowej kości, wzdłuż ścieżek wytyczonych przez nowe naczynia krwionośne, dążący do przeszczepionej kości, określa się mianem „pełzającej substytucji” – creeping substitution.

Także w tym czasie hematopoetyczne elementy komórkowe wypełniają przestrzenie szpikowe. Stopień mineralizacji osteoidu powoli wzrasta, osiągając krytyczny poziom dla wizualizacji radiologicznej po kilku tygodniach. Zmiany w mineralizacji przeszczepu znajdują wyraz w panoramicznym badaniu radiologicznym jako zmiany przezierności dla promieni rentgenowskich w miejscu wszczepienia. W całym zbiorze zjawisk biologicznych występujących w czasie gojenia się przeszczepu, radiologiczne objawy. Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, może być określone poprzez zatarcie się ostrych granic między przeszczepioną kością a miejscem wszczepienia. Ponadto, z chwilą pojawienia się bardziej jednolitych i ciągłych beleczek pojawia się zrost kostny. Powstanie nowej nieregularnej sieci beleczek o wysokiej ilości połączeń jest ewentualnym efektem nasilonego poziomu prawidłowego procesu przebudowy kości. Utrzymanie objętości przeszczepu jest kolejnym objawem powodzenia rekonstrukcji kości. Mając to stwierdzenie na uwadze, należy brać pod uwagę pewne istotne fakty, jak na przykład ten, że zachowanie przeszczepu jest wyraźniejsze w jego warstwie korowej. Zdolność przeszczepu do wbudowania się w otaczające struktury kostne miejsca wszczepienia jest ściśle powiązana z jego gęstością i wymiarami.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 4/2004

Proces leczenia wyrostka zębodołowego zlokalizowanego wokół implantów

6W Klinice Podyplomowego Kształcenia Periodontologicznego Wydziału Stomatologii Uniwersytetu w Michigan leczono pięciu ogólnie zdrowych pacjentów z policzkowymi dehiscencjami wyrostka zębodołowego zlokalizowanymi wokół implantów stomatologicznych. Wielkość ubytków była mierzona bezpośrednio po osadzeniu implantów i wynosiła 6 do 15 mm (średnio 10,5 mm).

Dane kliniczne były zbierane w czasie zabiegu chirurgicznego oraz 6 miesięcy później, do czasu odsłonięcia implantów. Ilość odsłoniętych gwintów implantów była mierzona przy użyciu standardowej próby północnokarolińskiej do najbliższego milimetra. Wykonywano zdjęcia radiologiczne oraz kolorowe fotografie w powiększeniu 1:1.

Proces leczenia wyrostka zębodołowego zlokalizowanego wokół implantów jak i wszystkie procedury chirurgiczne zostały wykonane zgodnie z omówionymi poprzednio zasadami „kanapkowej” techniki augmentacji kości. Wszystkie implanty osadzono w sposób dwuetapowy.

Wyniki

W czasie przebiegu leczenia nie odnotowano wystąpienia żadnych niekorzystnych wydarzeń. Augmentacja kości metodą kanapkową doprowadziła do średniego przy-
rostu tkania kostnej wielkości 10,5 mm lub do całkowitego wypełnienia się ubytku. Tkanki otaczające implanty wykazywały twardą konsystencję i oporność na pobieranie, klinicznie przypominając naturalną kość.

Dyskusja

Implanty powinny być osadzane w idealnej lokalizacji i angulacji. Jednak w sytuacji atrofii żuchwy może dojść do odsłonięcia gwintów idealnie osadzonego implantu, ze względu na niewystarczającą wysokość lub szerokość grzebienia wyrostka zębodołowego, co z kolei
może prowadzić do większego współczynnika obluzowania implantów. Ogólnie rzecz biorąc augmentacja kości jest niezbędna dla uniknięcia tych powikłań. Sterowana regeneracja kości GBR była zalecana nie tylko przed, ale i w czasie osadzania implantów. Zastosowano zasady sterowanej regeneracji kości u ludzi i stwierdzili horyzontalny przyrost kości wielkości od 1,5 do 5,5 mm, uznając sterowaną regenerację kości za wysoce przewidywalną metodę augmentacji grzebienia wyrostka zębodołowego. Jednakże inne badania wykazały odmienne wyniki, prawdopodobnie ze względu na zastosowanie innych metod i technik.

Źródło: implants 3_2010

Odbudowa 2 siekaczy środkowych – implanty natychmiastowe

Odbudowa 2 siekaczy środkowych – implanty natychmiastowe

4Pacjentka, lat 19, niepaląca i bez przebytych istotnych chorób odnotowanych w karcie medycznej. W jamie ustnej stwierdzono koronę akrylową w pozycji 21 oraz ruchomość zęba 11. W wieku lat 10, na skutek silnego upadku, doszło do wybicia 2 siekaczy środkowych, które po natychmiastowej replantacji utrzymały się w jamie ustnej jeszcze przez 4 lata. W wieku lat 14, ząb 21 zaczął wykazywać ruchomość, której nie towarzyszyły inne objawy, a zdjęcie rtg wykazało znaczną resorpcję korzenia. Ząb 21 poddano ekstrakcji i zastąpiono uzupełnieniem częściowym z żywicy. Starania pacjentki umożliwiły utrzymanie zęba 11 aż do ukończenia przez nią 18 roku życia. Wówczas została skierowana do nas w celu wykonania uzupełnienia stałego opartego na implantach.

Szczegółowe badanie kliniczne i radiologiczne wykazało resorpcję części wierzchołkowej zęba 11 oraz pozostałości korzenia zęba.

Ząb 11 w porównaniu z zębami sąsiednimi uległ przesunięciu w kierunku przedsionkowym. W związku z zakończeniem wzrostu kości, zdecydowano się na leczenie z zastosowaniem implantów. Pobrano wyciski i przygotowano estetyczne, natychmiastowe uzupełnienia częściowe z żywicy służące do zastąpienia siekaczy środkowych po wykonaniu zabiegów chirurgicznych poprzedzających wszczepienie implantów.

Podczas następnej wizyty dokonano, w znieczuleniu miejscowym ultrakainą, atraumatycznej resekcji zęba 11 z użyciem kleszczy do siekaczy górnych Martin. Wykonano nacięcie od strony podniebiennej względem poekstrakcyjnego wyrostka zębodołowego i za pomocą zestawu osteotomów ultradźwiękowych VarioSurg przeprowadzono osteotomię niezbędną do usunięcia korzeni zęba 11 oraz pozostałości korzeni zęba 21.

Po wykonaniu resekcji i sprawdzeniu dopasowania częściowego uzupełnienia natychmiastowego z żywicy, przeprowadzono zabieg wszczepienia implantów, opierając się, podczas poszczególnych sekwencji nawiercania, na stronie podniebiennej wyrostka zębodołowego. Następnie umieszczono implanty, których oś była – w porównaniu z zębami sąsiednimi – lekko zorientowana w stronę podniebienia po to, by nie naruszyć dziąsła brzeżnego od strony przedsionkowej.

Następnie wprowadzono równolegle, z zastosowaniem siły 40 Nem, implant – InHex 4, 25 X 13 MG do zębodołu poekstrakcyjnego zęba 11 oraz implant – InHex 3,75 X13 MG w miejsce z którego usunięto pozostałości korzenia zęba 21. Po czym zauważono niewypełnioną przestrzeń między ścianą przedsionkową zębodołu a powierzchnią implantu śródkostnego na poziomie zęba 11. Ze względu na to, że była ona mniejsza od 2 mm nie zdecydowano się na umieszczenie w niej materiału wspomagającego regenerację kości.

czytaj dalej

Źródło: implants 2_2010

Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM

01Uzupełnienia protetyczne osadzone na implantach umieszczonych w odcinku przednim żuchwy między otworami bródkowymi gwarantują bezzębnym pacjentom komfortową i niezwykle trwałą rehabilitację narządu żucia. Bardzo często można wykonać w takich przypadkach „ruchomy most”. Tradycyjnie struktury takich uzupełnień odlewane są ze stopów złota. Procedura taka wiąże się z wysokimi kosztami i wymaga od technika dentystycznego sporego nakładu pracy. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM to niezwykle precyzyjne i stabilne struktury z tytanu. Są one znacznie bardziej korzystne, niż struktury ze złota, bardzo biokompatybilne, a ich właściwości materiałowe są zbliżone do stopów o dużej zawartości złota. W artykule zostanie opisane postępowanie podczas wykonywania takich uzupełnień protetycznych.

Pacjenci mają bardzo często problem z zaakceptowaniem tradycyjnych protez całkowitych. Ze względu na złe utrzymanie, ograniczenie wydolności żucia, a w rezultacie spadek jakości życia, pacjenci użytkujący takie protezy coraz częściej pytają o możliwość wykonania protez osadzonych na implantach.

Celem wykonania takiego pracochłonnego i kosztownego uzupełnienia jest zatem uzyskanie funkcjonalnego i estetycznego uzupełnienia protetycznego o długiej żywotności. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM jest uzależnione od stopnia zaniku struktur w jamie ustnej, postępowania chirurgicznego i życzeń pacjenta, można osadzić w odcinku przednim żuchwy cztery do sześciu implantów.

Prognoza żywotności osadzonych w tym rejonie implantów jest bardzo dobra, niezależnie od uzupełnienia protetycznego. Ponadto strefa ta jest łatwo dostępna dla zabiegów higienicznych. Planując zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM należy przeprowadzić diagnostykę kliniczną i radiologiczną. Należy również omówić z pacjentem kształt jego przyszłej protezy i razem z nim podjąć decyzję o dalszych działaniach.

Zasadniczo w takich przypadkach istnieją dwie koncepcje terapeutyczne: można wykonać stały most, który w razie potrzeby można zdjąć, protezę hybrydowąosadzoną na implantach lub protezę osiadającą osadzoną na implantach. Nie zawsze istnieje możliwość wykonania wspomnianego mostu, podobnie jak protezy hybrydowej z uwagi na warunki anatomiczne, fizjologiczne i estetyczne. Metalowe struktury uzupełnień protetycznych wykonuje się z reguły techniką odlewniczą ze stopów o wysokiej zawartości złota. Metoda ta wymaga od technika dentystycznego dużego nakładu pracy i wiąże się z wysokimi kosztami materiału. Od 15 lat istnieje alternatywa dla tej metody w postaci struktur tytanowych. Tytan jest materiałem tańszym od stopów złota i charakteryzuje się bardzo wysoką biokompatybilnością. Dzięki redukcji ilości rożnych metali w jamie ustnej zmniejsza się również ryzyko wystąpienia powikłań w postaci korozji w obszarze połączenia implant-łącznik.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Utrata implantów

Dental implantPodczas całego okresu obserwacji doszło do utraty 48 implantów z 1578 wszczepionych. Trzydzieści sześć z nich nastąpiło podczas fazy wygajania i wykonywania uzupełnienia protetycznego, a 12 po jego osadzeniu. Utrata implantów nastąpiła średnio po 250 dniach in situ. Maksymalny czas wynosił od 4 do 6 miesięcy. W przypadku zewnętrznych zabiegów podniesienia dna zatoki szczękowej utrata implantów wynosiła 3,8%, natomiast w przypadku zabiegów wewnętrznych 2,3%. W 8 przypadkach była to zauważona, w 6 przypadkach niezauważona utrata implantów samoistna.

Do przyczyn eksplantacji należały:

  • brak osseointegracji (12)
  • dyslokacje (7)
  • infekcje (10)
  • obciążenie (3).

Interesujący jest związek pomiędzy wielkością ubytku kości w okolicy wierzchołkowej i utratą implantów. Średnia wielkość wynosiła 4,4 mm, a w przypadku utraty implantów 6,8 mm. Sytuację w poszczególnych obszarach można prześledzić na podstawie grafiki. Co ciekawe, w 11 przypadkach utraty implantów (22,9%) doszło do otwarcia zatoki szczękowej. W 8 przypadkach ubytek był na tyle duży,

W 7 przypadkach doszło do dyslokacji implantu. Klinicznie dyslokacje te były niewidoczne, rozpoznano je dopiero po próbie ich odsłonięcia – ponieważ nie znajdowały się one w pierwotnym miejscu, sporządzono zdjęcie rentgenowskie. Co ciekawe, w 6 przypadkach były to implanty o kształcie stożkowym lub zbliżonym do kształtu naturalnego korzenia zęba. W każdym przypadku implanty usuwano poprzez rewizję zatok szczękowych, wykonując przy

Wyniki badań długoterminowych po zabiegach podniesienia dna zatoki szczękowej są zadziwiająco pozytywne – 95% sukcesów po 14 latach. Jest to naprawdę zdumiewające, zważywszy, że implantacji dokonywano przy bardzo niekorzystnych warunkach. Należy jednak zawsze liczyć się z możliwością wystąpienia komplikacji, które w niektórych przypadkach są bardzo trudne do opanowania.

Typową komplikacją jest otwarcie zatoki szczękowej (dotyczy ona 6% naszych pacjentów). W przypadku wewnętrznej, czyli pośredniej technice podnoszenia zatoki szczękowej perforacja ta może pozostać niezauważona. W przypadku techniki zewnętrznej zawsze zostanie rozpoznana, a i możliwości jej leczenia są lepsze – dzięki dostępowi do pola zabiegu. Leczenie polega na pokryciu perforacji błoną (należy stosować błony resorbowane, ponieważ ich późniejsze usunięcie nie jest możliwe.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007