Archiwa tagu: korona wzmacniana glinem

Korona wzmacniana glinem

Korona wzmacniana glinem została wprowadzona3przez McLeana i Hughesa w 1965 roku. Kryształy glinu wzmacniają rdzeń, który służy jako podstruktura, na której wypalana jest porcelana.

Zalety
1. Wytrzymałość. Korona wzmacniana glinem ma wysoki współczynnik elastyczności i wytrzymałość na zgniatanie dwa razy większą niż regularna porcelana skaleniowa.
2. Estetyka. Korona wzmacniana glinem charakteryzuje się estetycznym wyglądem ponieważ przepuszczają światło lepiej niż uzupełnienia porcelanowome talowe.
3. Biokompatybilność.
4. Zdrowe przyzębie.
5. „Transiluminacja” dziąseł.

Do zastąpienia istniejącej korony została użyta korona wzmacniana glinem. Zwróć uwagę na dziąsło, którego stan po prawił się. Osiągnięto to dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu naturalnej struktury zębów siekaczy bocznych i uzupełnieniu brzegu siecznego prawego siekacza środkowego za pomocą żywicy kompozytowej.

Wady
1. Mikrourazy. Zawsze przy założeniu koron wzmacnianych glinem występują mikro urazy powierzchni wewnętrznej. Są one spowodowane niemożnością wystarczającego zwilżenia folii.
2. Ograniczenie zastosowania do zębów przednich.
3. Ograniczona możliwość tworzenia uzupełnień kilku zębów stojących obok siebie
4. Dla idealnego opracowania zęba konieczna jest odpowiednio zachowana struktura.
5. Przyleganie brzeżne jest technicznie trudne do uzyskania.
6. Ścieranie przeciwstawnego zęba.
7. Niemożność estetycznego przylegania w zdejmowanych
protezach częściowych.

Klinicznie, uzupełnienia te nie wykazały wyższości nad konwencjonalnymi porcelanowymi koronami „jacketowymi” pod względem estetycznym, oddziaływania na tkanki okołozębowe ani wytrzymałościowym.

Wskazania
Uzupełnienia te są wskazane w przypadku:
1. Pojedynczych zębów przednich, gdy wymagany jest estetyczny wygląd lub biokompatybilność.
2. Możliwości odpowiadające kryteriom opracowania.

Przeciwwskazania
Uzupełnienia te są przeciwwskazane w przypadku:
1. Pacjentów, którzy zaciskają zęby lub u których występuje bruksizm.
2. Pacjentów z krótkimi koronami klinicznymi.
3. Pacjentów, u których wymagane jest szynowanie zębów.
4. Kiedy nie ma możliwości wykonania zgodnie z kryteriami opracowania.

Kryteria opracowania
1. Opracowanie ścian osiowych powinno zakończyć się uzyskaniem całkowitego sześciostopniowego nachylenia.
2. Podczas opracowania powinniśmy uzyskać 1,2 do 1,5-milimetrową redukcję i dwie trzecie długości anatomicznej korony zęba.
3. Krawędź brzegu siecznego ostatecznie przygotowanego zęba powinna być pionowo u stawiona poniżej siecznej krawędzi uzupełnienia.

4. Stopień powinien być lekko zaokrąglony na połączeniu ściany osiowej i linii dziąsła i powinien kończyć się ostrym kątem liniowym na zewnętrznym brzegu szyjki zęba.
5. Kąty między powierzchniami zęba powinny być zaokrąglone w celu z redukowania wszelkich naprężeń w tych miejscach – oprócz brzegów zewnętrznych.
6. Szerokość stopnia powinna wynosić przynajmniej jeden milimetr wokół obwodu zęba.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998