Archiwa tagu: odbudowa oparta na implantach

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych

04Poniższy opis przypadku opisuje zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu regeneracji traconych tkanek miękkich wokół prawego przyśrodkowego siekacza szczęki ze znaczną resorpcją zewnętrzną korzenia związaną oraz recesją dziąsła. Trwająca miesiąc ekstruzja pozostałej części korzenia spowodowała w rezultacie pojawienie się tkanek dziąsła pozostających w harmonii z sąsiednimi zębami. Po zabiegu implantacji uzyskano odpowiedni profil dziąsła zapewniając optymalny rezultat estetyczny. Po okresie kontrolnym trwającym 3 lata została zachowana całkowita regeneracja tkanek miękkich wokół korony opartej na implancie.

Zastosowanie osseointegracyjnych implantów zębowych w celu zastąpienia pojedynczego zęba w żuchwie jest jednym z głównych wyzwań stomatologii estetycznej. Utrata zęba jest często związana z zanikiem wyrostka zębodołowego oraz ze zmianą wyglądu tkanek miękkich, czego odbiciem jest brak brodawek międzyzębowych oraz poziome i pionowe ubytki, które upośledzają w dalszej kolejności odbudowę protetyczną. Czynnikiem estetycznym wspólnym dla wszystkich tych rodzajów odbudowy protetycznej jest profil tkanek miękkich, który musi być identyczny z profilem tkanek zęba przeciwległego.

Rekonstrukcja dziąsła zawiera brodawki międzyzębowe, łukowatą postać wolnego brzegu dziąsłowego, obszar dziąsła związanego oraz wyniosłość korzenia, która powinna być podobna do naturalnego zęba sąsiadującego. Zapobiegnięcie utracie wyrostka zębodołowego związanego z każdą ekstrakcją ma obecnie duże znaczenie dla usprawnienia leczenia implantologicznego w przyszłości. Można to osiągnąć – poprzez natychmiastową implantację, lub, jeśli są inne wskazania poprzez przeszczepy tkanki kostnej, regenerację tkankową, bądź kombinację dwóch poprzednich. Dostępna jest również bardzo obiecująca technika z zastosowaniem osocza wzbogaconego czynnikiem wzrostu. Przy odpowiednich warunkach, można przyjąć postępowanie zachowawcze, jak na przykład ekstruzja ortodontyczna martwych zębów w celu zwiększenia ilości kości oraz tkanek miękkich w miejscach przyszłej implantacji.

Źródło: Quintessence Period onto logia-lmplanty 3/2005

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 1)

02Opis przypadku

62-letnia pacjentka odwiedziła Klinikę Stomatologiczną z życzeniem przeprowadzenia kompleksowego leczenia protetycznego. Posiadała protezę całkowitą szczęki oraz korony i mosty w żuchwie. Po badaniu klinicznym i radiologicznym wszystkie zęby dolne zakwalifikowano do usunięcia. Ogólny stan zdrowia pacjentki był dobry, a badanie jamy ustnej nie wykazało żadnych niepokojących objawów.

Planowanie leczenia

Zgodnie z życzeniem pacjentki, plan leczenia obejmował wykonanie nowej protezy całkowitej górnej i protezy dolnej osadzonej na implantach. W tym celu zaproponowano pacjentce osadzenie implantów w odcinku przednim żuchwy. W ramach uzupełnienia protetycznego zaplanowano leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM, wykonanie stałego mostu ekstenzyjnego, który w razie potrzeby można wyjąć.

Leczenie przedprotetyczne i faza chirurgiczna

Pierwszy etap leczenia obejmował ekstrakcję zębów dolnych, wykonanie całkowitej protezy tymczasowej na miękkim podścieleniu oraz usunięcie pozostałości korzenia w rejonie. Podczas fazy gojenia, obejmującej osiem tygodni, wykonano szablon chirurgiczny z przeziernego tworzywa sztucznego z tytanowymi, 2 mm łącznikami prowadzącymi, w celu przeprowadzenia tradycyjnej diagnostyki radiologicznej z zastosowaniem tomografu. Ilość tkanki kostnej umożliwiała osadzenie w odcinku między otworami bródkowymi pięciu implantów o długości 18 mm i średnicy 4,0 mm. Po zastosowaniu trzydniowej osłony antybiotykowej osadzono w znieczuleniu miejscowym pięć implantów. Siedem dni po zabiegu usunięto szwy, podścielono ponownie materiałem miękkim nie noszoną dotąd protezę natychmiastową i oddano ją pacjentce. Osiem tygodni po implantacji odsłonięto wszczepy w znieczuleniu miejscowym i zaopatrzono je w czapeczki gojące. Szwy ponownie usunięto po siedmiu dniach po zabiegu. Rany po każdym zabiegu goiły się bez komplikacji.

Faza protetyczna

Podczas tej samej wizyty skontrolowano prawidłową pozycję implantów w wycisku zgodnie z warunkami w jamie ustnej. Rozbieżność pomiędzy sytuacją na modelu i w jamie ustnej można skompensować rozcinając i ponownie łącząc te elementy w jamie ustnej. W tym celu należy wymieć odpowiedni analog laboratoryjny na modelu. W żuchwie natomiast pobrano otwarty wycisk implantów z przykręconymi przenośnikami wyciskowymi. Po upływie trzech tygodni dziąsła były wystarczająco wygojone, a strefa dziąsła zbitego po stronie przedsionkowej i językowej implantów wynosiła 3 mm. Na podstawie nowych modeli sytuacyjnych technik dentystyczny wykonał indywidualne łyżki wyciskowe.

czytaj dalej

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego powinno naśladować kształt odbudowy ostatecznej wykonanej z porcelany napalanej na metal zarówno jeśli chodzi o wielkość, kształt, jak i kontakty zgryzowe.

Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznegoJeżeli mają zostać wprowadzone jakieś zmiany z powodu wymagań pacjenta lub lekarza, powinny one zostać przeprowadzone na uzupełnieniu tymczasowym, przed wykonaniem protezy ostatecznej. Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego i naśladowania naturalnego wyglądu przez uzupełnienie tymczasowe, pogłębia się część wargową przestrzeni międzyzębowej, a szczeliny na brzegu siecznym pozostawia się otwarte, zaokrąglone, o rożnej głębokości, natomiast części dziąsłowe przestrzeni międzyzębowej są szlifowane w taki sposób, aby zapewniały prawidłowy stan zdrowotny brodawek dziąsłowych. Ukształtowanie protezy w celu poprawienia efektu kosmetycznego powinno być w jednej trzeciej części dziąsłowej korony wycięty. Aby zębom nadać bardziej naturalny wygląd można zastosować pomarańczowo-brązowe lub brązowe barwniki akrylowe. Ponadto w większości uzupełnień można wykonać plamy naśladujące obszary odwapnienia lub nacięcia symulujące pęknięcia szkliwa u osób starszych. Odbudowy są kształtowane, polerowane, a następnie cementowane za pomocą cementu tymczasowego. Wybiera się taki cement, który umożliwi łatwe zdjęcie odbudowy i unieruchomienie opracowywanego zęba. Pacjent jest zwalniany do domu, a wygląd estetyczny, zarysy zębów, stan dziąseł i zgryz są oceniane podczas następnej wizyty.

Często konieczny jest więcej niż jeden zestaw uzupełnień tymczasowych ze względu na stopniowe zmiany wprowadzane w celu osiągnięcia pożądanych wyników kosmetycznych. Stomatolog wykonujący uzupełnienie powinien używać odbudowy tymczasowej jako wzorca lub wskaźnika wysokości, odcienia i kształtu uzupełnienia ostatecznego, jak również jako wskaźnika stosunków brzegów siecznych. Zeszlifowanie zęba, szczególnie w miejscu wpływającym na prowadzenie sieczne sprawdzane jest za pomocą protezy przejściowej. Jeżeli odcinek znajdujący się w kierunku siecznym w stosunku do zgrubienia szkliwa w okolicy szyjki staje się cienki lub uległ perforacji, obszar ten musi być powtórnie opracowany przed pobraniem wycisku. Jeżeli opracowanie zęba ulega zmianie, tymczasowe uzupełnienie zostaje podścielone za pomocą samo polimeryzującej żywicy akrylowej w wybranym odcieniu. Wykończenie brzegów tymczasowej protezy stałej powinno kończyć proces opracowywania. Zbyt duża proteza powoduje problemy periodontyczne, zanik dziąseł i wątpliwy wynik estetyczny. Zbyt małe brzegi protezy tymczasowej prowadzą do nadwrażliwości zębów, uszkodzenia miazgi oraz przerostu tkanek dziąsła ponad brzegami opracowania

Źródło: Stomatologia estetyczna

Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM

01Uzupełnienia protetyczne osadzone na implantach umieszczonych w odcinku przednim żuchwy między otworami bródkowymi gwarantują bezzębnym pacjentom komfortową i niezwykle trwałą rehabilitację narządu żucia. Bardzo często można wykonać w takich przypadkach „ruchomy most”. Tradycyjnie struktury takich uzupełnień odlewane są ze stopów złota. Procedura taka wiąże się z wysokimi kosztami i wymaga od technika dentystycznego sporego nakładu pracy. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM to niezwykle precyzyjne i stabilne struktury z tytanu. Są one znacznie bardziej korzystne, niż struktury ze złota, bardzo biokompatybilne, a ich właściwości materiałowe są zbliżone do stopów o dużej zawartości złota. W artykule zostanie opisane postępowanie podczas wykonywania takich uzupełnień protetycznych.

Pacjenci mają bardzo często problem z zaakceptowaniem tradycyjnych protez całkowitych. Ze względu na złe utrzymanie, ograniczenie wydolności żucia, a w rezultacie spadek jakości życia, pacjenci użytkujący takie protezy coraz częściej pytają o możliwość wykonania protez osadzonych na implantach.

Celem wykonania takiego pracochłonnego i kosztownego uzupełnienia jest zatem uzyskanie funkcjonalnego i estetycznego uzupełnienia protetycznego o długiej żywotności. Zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM jest uzależnione od stopnia zaniku struktur w jamie ustnej, postępowania chirurgicznego i życzeń pacjenta, można osadzić w odcinku przednim żuchwy cztery do sześciu implantów.

Prognoza żywotności osadzonych w tym rejonie implantów jest bardzo dobra, niezależnie od uzupełnienia protetycznego. Ponadto strefa ta jest łatwo dostępna dla zabiegów higienicznych. Planując zaopatrzenie bezzębnej żuchwy w most wykonany techniką CAD/CAM należy przeprowadzić diagnostykę kliniczną i radiologiczną. Należy również omówić z pacjentem kształt jego przyszłej protezy i razem z nim podjąć decyzję o dalszych działaniach.

Zasadniczo w takich przypadkach istnieją dwie koncepcje terapeutyczne: można wykonać stały most, który w razie potrzeby można zdjąć, protezę hybrydowąosadzoną na implantach lub protezę osiadającą osadzoną na implantach. Nie zawsze istnieje możliwość wykonania wspomnianego mostu, podobnie jak protezy hybrydowej z uwagi na warunki anatomiczne, fizjologiczne i estetyczne. Metalowe struktury uzupełnień protetycznych wykonuje się z reguły techniką odlewniczą ze stopów o wysokiej zawartości złota. Metoda ta wymaga od technika dentystycznego dużego nakładu pracy i wiąże się z wysokimi kosztami materiału. Od 15 lat istnieje alternatywa dla tej metody w postaci struktur tytanowych. Tytan jest materiałem tańszym od stopów złota i charakteryzuje się bardzo wysoką biokompatybilnością. Dzięki redukcji ilości rożnych metali w jamie ustnej zmniejsza się również ryzyko wystąpienia powikłań w postaci korozji w obszarze połączenia implant-łącznik.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Utrata implantów

Dental implantPodczas całego okresu obserwacji doszło do utraty 48 implantów z 1578 wszczepionych. Trzydzieści sześć z nich nastąpiło podczas fazy wygajania i wykonywania uzupełnienia protetycznego, a 12 po jego osadzeniu. Utrata implantów nastąpiła średnio po 250 dniach in situ. Maksymalny czas wynosił od 4 do 6 miesięcy. W przypadku zewnętrznych zabiegów podniesienia dna zatoki szczękowej utrata implantów wynosiła 3,8%, natomiast w przypadku zabiegów wewnętrznych 2,3%. W 8 przypadkach była to zauważona, w 6 przypadkach niezauważona utrata implantów samoistna.

Do przyczyn eksplantacji należały:

  • brak osseointegracji (12)
  • dyslokacje (7)
  • infekcje (10)
  • obciążenie (3).

Interesujący jest związek pomiędzy wielkością ubytku kości w okolicy wierzchołkowej i utratą implantów. Średnia wielkość wynosiła 4,4 mm, a w przypadku utraty implantów 6,8 mm. Sytuację w poszczególnych obszarach można prześledzić na podstawie grafiki. Co ciekawe, w 11 przypadkach utraty implantów (22,9%) doszło do otwarcia zatoki szczękowej. W 8 przypadkach ubytek był na tyle duży,

W 7 przypadkach doszło do dyslokacji implantu. Klinicznie dyslokacje te były niewidoczne, rozpoznano je dopiero po próbie ich odsłonięcia – ponieważ nie znajdowały się one w pierwotnym miejscu, sporządzono zdjęcie rentgenowskie. Co ciekawe, w 6 przypadkach były to implanty o kształcie stożkowym lub zbliżonym do kształtu naturalnego korzenia zęba. W każdym przypadku implanty usuwano poprzez rewizję zatok szczękowych, wykonując przy

Wyniki badań długoterminowych po zabiegach podniesienia dna zatoki szczękowej są zadziwiająco pozytywne – 95% sukcesów po 14 latach. Jest to naprawdę zdumiewające, zważywszy, że implantacji dokonywano przy bardzo niekorzystnych warunkach. Należy jednak zawsze liczyć się z możliwością wystąpienia komplikacji, które w niektórych przypadkach są bardzo trudne do opanowania.

Typową komplikacją jest otwarcie zatoki szczękowej (dotyczy ona 6% naszych pacjentów). W przypadku wewnętrznej, czyli pośredniej technice podnoszenia zatoki szczękowej perforacja ta może pozostać niezauważona. W przypadku techniki zewnętrznej zawsze zostanie rozpoznana, a i możliwości jej leczenia są lepsze – dzięki dostępowi do pola zabiegu. Leczenie polega na pokryciu perforacji błoną (należy stosować błony resorbowane, ponieważ ich późniejsze usunięcie nie jest możliwe.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007