Archiwa tagu: szczecin

Leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM (cz. 2)

03Postępowanie laboratoryjne

W dalszych etapach leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM uzyskało optymalny efekt estetyczny i funkcjonalny, po sporządzeniu modeli gipsowych ustawiono zęby przednie w obecności pacjentki. W odcinku przednim szczęki i żuchwy zastosowano indywidualizowane zęby ceramiczne. Po ustawieniu zębów dokonano przymiarki w klinice. Wybór tworzywa sztucznego jest dowolny; dopasowanie konstrukcji do modelu nie musi być na tym etapie idealne, ponieważ model i struktura skanowane są osobno, a dopiero potem łączone. Podczas modelowania struktury należy zwrócić szczególną uwagę na wystarczające podparcie dla przyszłego tworzywa sztucznego lub, w przypadku licowania bezpośredniego – dla przyszłej ceramiki.

Tak przygotowana struktura przekazywana jest do centrum CAD/CAM. Po powrocie struktury do laboratorium wykonano ostatecznie protezę górną i dolną. Most osadzono na implantach, przykręcono i zabezpieczono śruby materiałem plastycznym. Szczękę zaopatrzono w protezę całkowitą. Warunki zgryzowe skontrolowano przy użyciu folii o grubości 8 mm. Ruchy boczne odbywały się zgodnie z prowadzeniem pierwszego zęba przedtrzonowego.

Ocena ogólna i dyskusja

Most ruchomy osadzony na pięciu wszczepach implantowanych w odcinku pomiędzy otworami bródkowymi stanowi długotrwałe uzupełnienie protetyczne bezzębnej żuchwy. Niezwykle ważne jest, że leczenie protetyczne w oparciu o technikę CAD/CAM zostało starannie zaplanowanie razem z pacjentem, ponieważ nie w każdym przypadku istnieje możliwość wykonania stałego uzupełnienia protetycznego. Badania porównawcze pod kątem akceptacji uzupełnień protetycznych pokazują, że zarówno protezy, jaki i mosty osadzone na implantach są tak samo dobrze tolerowane przez pacjentów. W porównaniu do struktur wykonywanych tradycyjną metodą odlewnictwa, elementy tytanowe są tak samo stabilne i biokompatybilne oraz bardziej korzystne finansowo. Ze względu na właściwości materiałowe o ograniczoną możliwość spajania obróbka tytanu wymaga zastosowanie specjalnych urządzeń (urządzenia spajające laserem lub plazmą), które nie są dostępne w każdym laboratorium protetycznym. Istnieje jednak możliwość wykonywania indywidualnych, precyzyjnych struktur w oparciu o technikę CAD/CAM lub CNC. Wówczas skanowanie i wykonanie struktury odbywa się u producenta, dzięki czemu laboratorium nie musi dysponować takim sprzętem.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007

Charakteryzacja licówek porcelanowych

Wielobarwność i charakteryzacja licówek porcelanowych może zostać opracowana przez technika dentystycznego poprzez używanie różnych odcieni porcelany lub barwiących powierzchnię. Dodatkowych modyfikacji może dokonać stomatolog w czasie cementowania używając wewnętrznych modyfikatorów koloru.

Charakteryzacja licówek porcelanowychMieszanina modyfikatorów koloru z kompozytu, opakerów i różnych odcieni cementów łączących może zostać założona pomiędzy opracowywany ząb i uzupełnienie w celu uzyskania efektu wielobarwności. Trudno jednak, przy użyciu tej techniki, zachować ciągłość w kolorze poszczególnych zębów. Na ostateczny wygląd i estetykę zęba mogą wpływać nawet drobne różnice proporcji i względne rozmieszczenie tych substancji oraz różnice w odległościach pomiędzy porcelaną i powierzchnią zęba. Jest to jeszcze bardziej skomplikowane, gdyż nie utwardzone materiały modyfikujące zostają rozprowadzone od podstawy licówki porcelanowej w wyniku ucisku, a nie umieszczone bezpośrednio i następnie utwardzone
przed nałożeniem na nie licówki (jak to się dzieje w przypadku bezpośrednich licówek z żywicy kompozytowej).

Tak więc najlepiej, gdy różnorodność i wielobarwność i charakteryzacja licówek porcelanowych w raz z nadaniem im odpowiedniego odcienia koloru i stopnia nieprzezierności ich części środkowej, do dziąsłowej i siecznej dokonane zostaną przez technik a dentystycznego, który nada porcelanie odpowiedni kolor. Wewnętrzne nadawanie odcienia za pomocą żywicy powinna być ograniczona do dokonywania tylko nie wielkich zmian, które można osiągnąć używając jednobarwnego cementu łączącego.

Rozważania dotyczące miar
Aby dokonać oceny licówki porcelanowej należy ją dopasować za pomocą rozpuszczalnej w wodzie nieutwardzalnej pasty (jeżeli jest dostępna) lub środka łączącego. Rozpuszczalna w wodzie nieutwardzalna pasta ma tę przewagę, że daje nieograniczoną ilość czasu na ocenę efektu różniących się odcieni. Jeżeli jest to konieczne można równocześnie poddawać ocenie kilka licówek porcelanowych, do każdej używając innego koloru pasty tzw. przymiarkowej. Pasty przybliżą nam kolor odpowiedniego cementu łączącego. Do oceny efektów można użyć różnych odcieni rzeczywistego cementu łączącego. Należy ją zrobić bardzo szybko, aby materiał nie zaczął twardnieć. Bez względu na to, czy w trakcie dopasowywania używamy rozpuszczalnej w wodzie nieutwardzalnej pasty, czy też rzeczywistego środka utwardzanego, ostateczny efekt może różnić się od tego, który zaobserwowaliśmy podczas oceny.

Składa się na to kilka przyczyn:
1. Odcień pasty użytej podczas dopasowywania może nie odpowiadać dokładnie odcieniowi odnośnej żywicy łączącej.
2. Odcień żywicy łączącej może zmienić się tuż po utwardzeniu.
3. Odcień utwardzonej żywicy może zmienić się z upływem czasu.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Utrata implantów

Dental implantPodczas całego okresu obserwacji doszło do utraty 48 implantów z 1578 wszczepionych. Trzydzieści sześć z nich nastąpiło podczas fazy wygajania i wykonywania uzupełnienia protetycznego, a 12 po jego osadzeniu. Utrata implantów nastąpiła średnio po 250 dniach in situ. Maksymalny czas wynosił od 4 do 6 miesięcy. W przypadku zewnętrznych zabiegów podniesienia dna zatoki szczękowej utrata implantów wynosiła 3,8%, natomiast w przypadku zabiegów wewnętrznych 2,3%. W 8 przypadkach była to zauważona, w 6 przypadkach niezauważona utrata implantów samoistna.

Do przyczyn eksplantacji należały:

  • brak osseointegracji (12)
  • dyslokacje (7)
  • infekcje (10)
  • obciążenie (3).

Interesujący jest związek pomiędzy wielkością ubytku kości w okolicy wierzchołkowej i utratą implantów. Średnia wielkość wynosiła 4,4 mm, a w przypadku utraty implantów 6,8 mm. Sytuację w poszczególnych obszarach można prześledzić na podstawie grafiki. Co ciekawe, w 11 przypadkach utraty implantów (22,9%) doszło do otwarcia zatoki szczękowej. W 8 przypadkach ubytek był na tyle duży,

W 7 przypadkach doszło do dyslokacji implantu. Klinicznie dyslokacje te były niewidoczne, rozpoznano je dopiero po próbie ich odsłonięcia – ponieważ nie znajdowały się one w pierwotnym miejscu, sporządzono zdjęcie rentgenowskie. Co ciekawe, w 6 przypadkach były to implanty o kształcie stożkowym lub zbliżonym do kształtu naturalnego korzenia zęba. W każdym przypadku implanty usuwano poprzez rewizję zatok szczękowych, wykonując przy

Wyniki badań długoterminowych po zabiegach podniesienia dna zatoki szczękowej są zadziwiająco pozytywne – 95% sukcesów po 14 latach. Jest to naprawdę zdumiewające, zważywszy, że implantacji dokonywano przy bardzo niekorzystnych warunkach. Należy jednak zawsze liczyć się z możliwością wystąpienia komplikacji, które w niektórych przypadkach są bardzo trudne do opanowania.

Typową komplikacją jest otwarcie zatoki szczękowej (dotyczy ona 6% naszych pacjentów). W przypadku wewnętrznej, czyli pośredniej technice podnoszenia zatoki szczękowej perforacja ta może pozostać niezauważona. W przypadku techniki zewnętrznej zawsze zostanie rozpoznana, a i możliwości jej leczenia są lepsze – dzięki dostępowi do pola zabiegu. Leczenie polega na pokryciu perforacji błoną (należy stosować błony resorbowane, ponieważ ich późniejsze usunięcie nie jest możliwe.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 2/2007