Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, indukcja transformacji komórek w osteoblasty stanowi podstawowy impuls do rozpoczęcia jego wgajania się. Popowstaniu sieci naczyń krwionośnych może rozpocząć się osteogeneza.

Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów

Przywrócenie prawidłowego poziomu tlenu w gojących się tkankach, w połączeniu z adekwatnymi bodźcami chemicznymi i biofizycznymi jest kluczowym czynnikiem warunkującym proliferacji i różnicowanie komórek. Konsekwencją tych uwarunkowań jest powstanie kaskady komórkowej, w której komórki mezenchymalne różnicują się w komórki o fenotypie mogącym pobudzić osteogenezi, w ścisłym połączeniu z regeneracją sieci naczyń krwionośnych wewnątrz przeszczepionej kości. Osteoblasty zlokalizowane wzdłuż końców nekrotycznego beleczkowego rdzenia i brzegów kości korowej odkładają warstwę osteoidu i zapewniają dopływ minerałów dla jego klasyfikacji. Ten postępującej front tworzenia się nowej kości, wzdłuż ścieżek wytyczonych przez nowe naczynia krwionośne, dążący do przeszczepionej kości, określa się mianem „pełzającej substytucji” – creeping substitution.

Także w tym czasie hematopoetyczne elementy komórkowe wypełniają przestrzenie szpikowe. Stopień mineralizacji osteoidu powoli wzrasta, osiągając krytyczny poziom dla wizualizacji radiologicznej po kilku tygodniach. Zmiany w mineralizacji przeszczepu znajdują wyraz w panoramicznym badaniu radiologicznym jako zmiany przezierności dla promieni rentgenowskich w miejscu wszczepienia. W całym zbiorze zjawisk biologicznych występujących w czasie gojenia się przeszczepu, radiologiczne objawy. Wgojenie się przeszczepu i osadzenie implantów, może być określone poprzez zatarcie się ostrych granic między przeszczepioną kością a miejscem wszczepienia. Ponadto, z chwilą pojawienia się bardziej jednolitych i ciągłych beleczek pojawia się zrost kostny. Powstanie nowej nieregularnej sieci beleczek o wysokiej ilości połączeń jest ewentualnym efektem nasilonego poziomu prawidłowego procesu przebudowy kości. Utrzymanie objętości przeszczepu jest kolejnym objawem powodzenia rekonstrukcji kości. Mając to stwierdzenie na uwadze, należy brać pod uwagę pewne istotne fakty, jak na przykład ten, że zachowanie przeszczepu jest wyraźniejsze w jego warstwie korowej. Zdolność przeszczepu do wbudowania się w otaczające struktury kostne miejsca wszczepienia jest ściśle powiązana z jego gęstością i wymiarami.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 4/2004

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *